Reny Juta

Valentijn in Smurfendorp

2010-02-06T00:45:00.000-08:00

Vanmorgen onder het ontbijt zat ik even te zappen op de bank. Op zaterdag is er doorgaans weinig leuks op tv (op andere dagen ook niet geloof ik). Je wordt doodgegooid met die vervelende Tel Sel reclames en behalve de mooie klassieke muziek bij het teletekst journaal valt er weinig te genieten. Op Belgie begonnen de smurfjes net en daar bleef ik hangen. De smurfen behoren tot mijn favoriete stripfiguurtjes. Het ging dit keer over Valentijnsdag en je zag Smurfin allemaal hartjes uitdelen aan haar dorpsgenoten. In het bos was een jongeman het meisje van zijn dromen het hof aan het maken. Toen Cupido dat zag (dat schattige engeltje had ook de tand des tijds niet weerstaan, want hij zag eruit als een demente bejaarde) richtte hij zijn pijl op het stelletje om de liefdesvonk er in te schieten. Helaas schrok hij ergens van en de pijl belandde in het dikke achterwerk van de lelijke heks Agatha, een dikke zeug met een wrat op haar neus, zoals het een echte heks betaamt en een rood permanentje. Zij werd vervolgens stapelverliefd op Cargamel. Die laatste was daar helemaal niet van gediend en pas toen ze hem (behalve eeuwige trouw) beloofde dat ze het Smurfendorp voor hem leeg zou roven, ging hij overstag.

Een leuk verhaaltje wat je bij mensen ook nogal eens ziet. Dat de een zich volledig wegcijfert om de ander maar te pleasen. Dit soort relaties is gedoemd te mislukken. Ik hoef me met Valentijnsdag niet af te vragen wat ik ga doen. Mijn liefste nichtje Bianca geeft haar verjaardagslunch. En ze stopt daar altijd soeplepels vol liefde in. En ik ga in - plaats van nutteloze kaarten te sturen - wat geld overmaken voor een project in Moldavie. Daar worden oude mensen opgevangen, die in de extreme kou anders dood dreigen te vriezen in hun huizen. Als je bedenkt dat het daar zo'n -30 graden is en ze hebben geen mogelijkheid om hun huizen te verwarmen… En wij maar zeuren over de regen in Holland!

Hieronder een viertal valentijnsgedichtjes die ik al eerder heb geschreven, maar nu met een vijfde regel als knipoog.

Als jij een hengelaar zou zijn
en ik de vis die je wou vangen
dan zou ik zelfs zonder aas aan je lijn
vrijwillig aan je haakje gaan hangen!
(Neem die derde zin serieus, ik lust echt geen wormen!)

Ik ben als was in jouw handen
maak een kaars van mij
en ik sta in vuur en vlam
voor jou......
(Je bent toch niet weer de lucifers vergeten he?)

Ik wou dat ik je dekbed was
dan kon ik je elke nacht verwarmen
je zou zo heerlijk weg kunnen dromen
in mijn warme donzige armen
(Ja sorry mijn ladyshaver is kapot!)

Als jij glimlacht zie ik duizend dingen
flonkerende kristallen op een regenboog
nachtegalen die lieflijk zingen
ik glimlach terug en kijk omhoog
(Waarom doet die meeuw nou net zijn behoefte?)

Happy Valentine!

Van winterefteling

Inzicht in Invloed

2010-01-24T12:01:00.000-08:00

Dat is de naam van de vijfdaagse training van bureau Zuidema die ik vorige week gevolgd heb in Koudekerke – Zeeland. Voor de grap had ik tegen mijn collega’s gezegd dat ik ze daarna suf zou manipuleren. Maar dat was uiteraard een grapje. Ja ik ga wel manipuleren, maar op de goede manier, zoals Frank van Marwijk in zijn boek: manipuleren kun je leren beschrijft. De bedoeling is dat je door middel van rollenspellen, veel feedback, spiegelen en tips van de coaches inzicht krijgt in je eigen gedrag en dat van anderen. Je leert welke gedragstijl je het meest hanteert, hoe effectief of ineffectief dat is in diverse situaties. En je oefent met andere gedragstijlen en leert die ook herkennen. Daarbij is er een verschil tussen pure waarneming en de eigen gedachten die je erbij hebt.

Van schilderijen

Voordat de cursus begint krijg je huiswerk mee in de vorm van een vragenlijst die je zelf in moet vullen en een aantal mensen die jou kent. Als dat klaar is komt er een grafiekje beschikbaar waarop je kunt zien welke stijl jij het meest gebruikt, welke tactieken je gebruikt of juist laat liggen. En je ziet ook of je zelfbeeld klopt met het beeld wat anderen van je hebben. Bij mij kwam dat laatste wel aardig overeen. Aan zelfinzicht ontbreekt het dus niet helemaal.

Van schilderijen

Maandag 18 januari was het zover. Om 9.30 uur aanmelden in hotel Westduin net buiten Koudekerke. Ik deed er ruim twee uur over om er te komen. Niet omdat ik verkeerd reed, maar omdat er files stonden op ongebruikelijke plaatsen. Op de A58 stond zelfs een vrachtwagen gewoon pontificaal stil op de rijbaan en dat terwijl het mistig was! Verderop stonden we stil in een kijkersfile omdat er aan de andere kant wat gebeurd was. Maar gelukkig was ik op tijd. Ik liep naar de ontvangstruimte en hield me zoals gebruikelijk wat op de achtergrond.

Om 10 uur begon de cursus en na een uur wist iedereen elkaars naam! We hadden een gemeleerde groep van 9 vrouwen en 7 mannen uit allerlei branches. Om de namen van elkaar te onthouden hadden we een spelletje: iedereen moest zijn naam koppelen aan iets waardoor de anderen het konden associëren. Ik had Remy alleen op de wereld. Alleen ben ik dan Reny met een tweepoot. Dit spelletje werkt prima, zelfs toen we door elkaar gingen zitten.

Tijdens het ochtendprogramma gingen we oefenen met discussiëren, dit werd op video opgenomen. Ook hier was ik weer degene die het minst haar mond opendeed. Eigenlijk deed ik zoals ik altijd doe, wat eigenlijk niet de bedoeling was. Later op de ochtend deden we een rondje waarbij iedereen iets over zichzelf vertelde. Joost, een van de coaches zei dat hij zich afvroeg waar die grommende tijger gebleven was die hij diep in mij vermoedde.
Ik zei dat ik echt wel heel boos kon worden, maar dat bedoelde hij niet. Het ging meer over moed en pit. Ja dat zit er wel in, maar is inderdaad niet altijd zichtbaar en al helemaal niet bij vreemden. Het gekke is dat ik heel vaak over tijgers droom en er dan vaak voor wegloop omdat ik bang ben verslonden te worden.

Van schilderijen

Tussen de middag hadden we anderhalf uur pauze, waarbij we de lunch gezamenlijk gebruikten. Ik piepte er daarna tussenuit om het duin over te klimmen en op het strand te wandelen. Dat heb ik de dagen daarna steeds gedaan, even alleen op mezelf zijn. Op het strand was het heerlijk stil, het voelde fris en het geluid van de wind, de golven en de meeuwen was rustgevend. Op de terugweg heb ik een foto gemaakt van een paar jolige vissers die op schar en wijting visten.

Van winterse fotos

’s Middags bespraken we de grafiekjes. De groep is verrassend openhartig en de stiltes die regelmatig vallen als er een vraag gesteld wordt zijn opmerkelijk. Dit ben ik niet gewend. Bijna de helft van de groep bestaat uit mannen en die roepen altijd wel iets, zo is mijn ervaring. Maar nu dus niet en het voelde goed. We hadden trouwens een leuke groep met twee coaches Joost en Petra. Na het avondeten was ik behoorlijk afgedraaid en ben om half 10 in bad gegaan. Ik blijk de enige te zijn die een kamer met bad heeft, wat een luxe. Ze waren vast op de hoogte van mijn vervelende botjes!

De tweede dag gingen we verschillende invloedstijlen oefenen. Er werden 4 stijlen benoemd:
Overreden - daar hoort bij: voorstellen doen en argumenteren
Stellen – daar hoort bij: een norm stellen, positief of negatief waarderen, faciliteren/sanctioneren
Overbruggen – daar hoort bij: betrekken, luisteren, onthullen
Inspireren – daar hoort bij: koppelen, visie delen
Dan is er nog: afstand nemen en wegbewegen, maar dat zijn tactieken.
Overreden en stellen worden duwstijlen genoemd en overbruggen en inspireren trekstijlen, bij die laatste is er meer ruimte voor de gesprekspartner. Er is geen goede of slechte stijl. Elke stijl kan goed of slecht zijn afhankelijk van hoe je ermee omgaat en in welke situatie. Zo dacht ik dat ik bijna nooit sanctioneerde, maar dat doe ik dus wel, alleen in een wat mildere vorm. En ik dacht ook dat ik niet krachtig kon stellen, maar ook dat blijk ik wel degelijk te kunnen. Ik moet alleen het idee van me afzetten dat deze stijl als negatief wordt gezien. Uit de grafiek kwam naar voren dat ik overbruggen het meest gebruik, waarschijnlijk omdat die van nature goed bij me past. Maar mijn beste vriend, die ik ook regelmatig als coach gebruik, zei al een keer tegen me: kom maar eens uit die comfortzone, dat levert je de grootste ontwikkeling! Ik ben blij dat hij dat hij dat zei en ook voor de tip om juist deze cursus te gaan volgen. Ik heb er ongelooflijk veel aan gehad.

Opmerkelijk is dat de stijl die je eigen denkt te zijn nog best moeilijk is, doordat je bepaalde aspecten ervan niet of ineffectief gebruikt. Zo kan ik wel aardig luisteren, behalve als ik iets gedaan moet krijgen van een ander, dan ben ik veel te druk bezig met mijn antwoorden en argumenten! En onthullen doe ik ook niet echt vaak, ja soms bij bepaalde mensen en situaties. En op internet in mijn blogjes, dat is lekker veilig, zo achter de schermen. Maar zo’n open boek als ik dacht te zijn ben ik dus niet. En andere stijlen die ik niet dacht te kunnen gebruiken kan ik wel degelijk hanteren. Tussen de middag gebeurde er iets schokkends. Onze coaches maakten ook altijd een strandwandeling en hadden een schreeuwende drenkeling gespot, die in een stroomversnelling was geraakt ca. 100m uit de kust. 112 gebeld en mee blijven lopen resulteerde uiteindelijk in het redden van een zwaar onderkoelde vrouw. Dat was even heftig. Ik liep aan de andere kant van het strand en heb niks gezien of gehoord. Andere cursisten wel, maar die waren te ver weg en dachten dat het geluid van zeemeeuwen kwam. Maar goed dat niet iedereen dat dacht, anders was ze toch verdronken. ’s Middags oefenden we met de cirkelprocessen. Hierbij moet je je mentale belemmering omschrijven en de gevolgen daarvan.

De derde dag werd ik wakker uit een hele drukke droom. Ik droomde dat ik vanuit Amsterdam naar huis was gelopen en was gaan rennen met een vuilniszak in mijn linkerhand en rechts mijn mobieltje en camera! Ik kon ongelooflijk hard rennen, zoals altijd als ik droom. Was het in het echt ook maar zo. Die vuilniszak verloor ik ergens onderweg en ik kwam erachter dat ik mijn camera ook kwijt was. De route was bekend, maar alleen in mijn droom, want ik heb die weg meer gezien en ik weet ook waar hij heen leidt, maar in het echt bestaat hij niet! Ik denk dat de droom symbolisch is. Het verliezen van de vuilniszak duidt misschien wel op het van je afgooien van onnodige bagage. Later in de nacht droomde ik van een jeugdvriendje die een oranje bloemetjesjurk kwam brengen. Daar heb ik geen verklaring voor of het moet betekenen dat ik de bloemetjes buiten moet gaan zetten??? En ik droomde dat ik met mijn zussen allerlei feestkleding aan het passen was. Mijn drie zussen zagen er stuk voor stuk prachtig uit, maar mezelf zag ik eigenlijk niet, hoewel ik wel bezig was met passen. Ik weet niet hoe ik dit moet interpreteren. Het passen zal te maken hebben met de verschillende rollen die je steeds speelt tijdens de oefeningen (denk ik) elke keer weer een andere pet op.

Van Familiefoto's

Deze dag hebben we weer in groepjes van 4 a 5 personen geoefend met verschillende stijlen, o.a. krachtig in stellen, ontmoetingen, omgaan met provocatie en krachtig in overbruggen. Bijna alles ging goed, behalve bij het provoceren. Zelf provoceer ik als een zachtgekookt ei! En dat terwijl ik het vroeger in mijn jeugd best goed kon. Toen ik geprovoceerd werd, had ik een veel te beladen stelling gekozen, namelijk dat ik vond dat het strafrecht in Nederland aangepast moest worden, hierbij had ik de moord op mijn nichtje in gedachten, iets wat ruim 7 jaar geleden speelde. En in plaats van dat ik de provocateur tactisch pareerde barstte ik in huilen uit. Ik leek smurfin wel, compleet met dikke tranen en boehoehoe! Uiteraard voel je je dan behoorlijk ongemakkelijk. Maar volgens de coach en de anderen zagen ze nu wel de echte Reny en was dit helemaal niet zwak, maar juist moedig omdat ik me kwetsbaar op stelde. Ook al was het dan per ongeluk. Na de sessie was het lunchtijd en in plaats van met de anderen te eten, heb ik mijn jas aangetrokken, een sandwich meegesnaaid en ben over het duin geklommen om naar het strand te gaan, even lekker een stuk lopen in mijn eentje. Dat deed me goed.

Van website Reny Juta

Daarna was ik wel weer hersteld.’s Middags het krachtig stellen geoefend. Dit is een stijl die ik niet vaak gebruik, maar volgens mijn medespelers ging me dit wel goed af. Een van de andere medespelers moest negatief waarderen. Ze moest aan de andere drie vertellen wat ze een zwak punt vond. Ja dat viel tegen! Nadat ze met de coach overleg had gehad kregen wij te horen dat ik waarschijnlijk saai was, omdat ik me zo op de achtergrond hield, een ander had weinig te vertellen omdat hij zo stil was en de derde trok altijd een muurtje om zich heen en liet te weinig van zichzelf zien. ’s Avonds onder het eten heb ik met diezelfde personen vreselijk gelachen onder het eten. We hebben in een deuk gelegen om elkaars verhalen en dan zie je de andere kant van iemand. Ik kan me overigens wel voorstellen dat iemand denkt dat ik een saaie doos ben, als hij of zij me niet kent. Zelf zei ze dat ze op haar woorden terugkwam omdat haar beeld totaal niet meer klopte.

De 4e dag ‘s morgens weer oefenen met diverse stijlen en ’s middags hadden we een soort spel met bijna alle deelnemers. Maar het was een spel waarbij je moest brainstormen in twee groepjes en dan elkaar uitdagen om over de streep te komen. Dit is zo’n spel waarbij ik me helemaal niet thuis voel. Ik denk altijd dat ik iets zinnigs moet roepen en anders hou ik gewoon mijn mond. Nu dus ja. Ik sloeg helemaal dicht en maakte me onzichtbaar. De derde keer toen ik van de coach te horen had gekregen dat hij me nu echt wel bezig wilde zien (het werd ook op video opgenomen) had ik eindelijk moed verzameld en kwam met een leuk idee, maar toen werd het spel weer afgebroken doordat de tegenpartij een cruciale fout maakte. Tja toen was het te laat. Het evalueren vond ik zwaar, want ik kwam tot de schokkende ontdekking dat ik het heel normaal vond om niet gehoord of gezien te worden. En een van de anderen zei dat ze zich over me verbaasde dat ik zo onzichtbaar bleef terwijl ze me de avond ervoor had ervaren als een sprankelende vrouw. Een ander vroeg zich hetzelfde af want die vond mijn bijdragen juist heel waardevol. Blijkbaar blokkeer ik gewoon van tijd tot tijd en ontbreekt het me aan moed om daar doorheen te breken. De coach vroeg waarom ik dat verdriet niet gewoon toe kon laten. Tja? Waarom niet? Ik heb me op de een of andere manier altijd groot moeten houden van mezelf. Ik haat het als ik zwakte toon. Tenminste, wat in mijn beleving dan voor zwakte doorgaat. Het bleek dat dit juist een kracht is. De kracht om je kwetsbaar op te durven stellen. En ik maar denken dat ik een watje ben. Het is in elk geval duidelijk dat een van mijn lessen is dat ik mezelf gewoon laat zien zoals ik ben. En ook dat ik duidelijk laat blijken wat ik wel en niet wil. Als tip kreeg ik mee niet altijd zoveel na te denken, maar soms gewoon te handelen. Het hoeft niet altijd zinnig te zijn wat je roept met een brainstorm.

Van schilderijen

Vrijdag, de 5e dag werd ik wakker na weer een nacht vol heftige dromen. Ik droomde dat ik op het dek van een groot schip stond en het stormde ontzettend. Er waren grondzeeën zo hoog als flatgebouwen en die beukten het schip aan alle kanten. Ik was eerst bang en pakte toen mijn fototoestel om er foto’s van te maken. Toen ik wakker werd bedacht ik me dat dit weer een symbolische droom was. Water staat voor gevoel en gezien de gebeurtenissen van de afgelopen week waren dit waarschijnlijk de heftige emoties die ik had ervaren. Vervolgens neem ik er dan afstand van door er doodleuk een foto van te maken, zo van: ik heb het gezien, maak er een plaatje van en dan stop ik het weg. Weer een levensles.

Later die nacht had ik een lucide droom waarbij ik rondvloog met bowlingballen aan mijn voeten, dit had ik gedaan om in balans te blijven. Hoe dat snap ik dan niet, want volgens mij vlieg je niet echt lekker met die zware dingen aan je poten maar goed. In de droom besloot ik om uit te testen of anderen mij ook wel zagen of dat ik er misschien als een geest uit zag. Hier was ik heel nieuwsgierig naar. Ik ging het bejaardenhuis in en kwam in een soort rookkamer die ouderwets ingericht was met van die Perzische tapijten en eiken meubelen. Daar zaten een stuk of wat oudjes en twee dames zagen me inderdaad. Die begonnen een beetje te lachen en de ene vroeg: ben jij echt? Hoe moet ik deze droom interpreteren? Zal ongetwijfeld met die laatste speloefening te maken hebben.

We gingen deze dag onze KIS doen, de Kritische (kritieke volgens mij) Invloed Situatie. Hierbij moest je een echte situatie bedenken waarbij je een gesprek zou aangaan. En je moest een of meerdere stijlen kiezen die je zou gebruiken. Dit was wel heel leuk en leerzaam om te doen. ’s Middags was het evalueren en de certificaten uitdelen. Je moest allemaal vertellen wat je meenam uit deze cursus, het mocht ook in een paar woorden zijn. Ik zei dat ik een stuk zelfinzicht meenam, het besef dat ik meerdere stijlen kan toepassen dan ik nu doe en ook dat ik zodanig veel moed verzameld had dat ik van plan ben om een presentatie te maken van de afgelopen week en die op mijn werk te houden tijdens de DWA school. Dat is op maandagmiddag in het lunchuur. Iedereen die iets wil delen met de collega’s kan dat op die manier doen. De zaal zit bijna altijd helemaal vol. Voor mij is dit bloedstollend eng om te doen, maar ik wil het wel doorzetten. Tenslotte betekent lef: bang zijn en het toch doen (volgens onze coach). Na wat foto’s gemaakt te hebben en afscheid nemen van iedereen ben ik weer huiswaarts gekeerd. Ik reed ineens een andere route dan op de heenweg, maar zoals gewoonlijk kwam ik toch wel weer op de goede weg uit. En ik had niet eens echt omgereden! Dit doet me beseffen dat ik altijd de weg weer terug kan vinden, zelfs in de auto!

Van winterse fotos

Terugblikken op 2009

2009-12-23T06:23:00.000-08:00

And so this is Xmas
And what have you done
Another year over
A new one just began

Dit zullen veel mensen zich waarschijnlijk afvragen. Vlak voor kerst is zo'n uitgelezen periode om terug te blikken en al dan niet tot bezinning te komen. Met andere woorden: wat heb ik dit jaar uitgevreten en is het nuttig, leuk, goed, waardevol of slecht geweest? Ikzelf heb een goed jaar gehad met veel nieuwe inzichten. Het besef dat er mensen zijn die werkelijk en onvoorwaardelijk van je houden, gewoon omdat je bent wie je bent. En niet omdat ze jou weleens voor hun karretje zouden kunnen spannen. Dat heeft me ontroerd en me laten inzien dat ik zelf die eigenschap ook heb en voldoende liefde in me heb om te delen en iets voor anderen te betekenen.

Van Reny's natuurfoto's

Het is een jaar geweest van loslaten, wat op de een of andere manier weer een nieuw en verrassend soort verbondenheid geeft. Een jaar van vrijheid en een manier vinden daar mee om te gaan, simpelweg omdat je gewend bent om in bepaalde patronen te leven en denken. Dat je daar niet mee door hoeft te gaan, maar ook lekker buiten de gebaande paden kunt wandelen (wat ik graag doe) voelt als een bevrijding. Er bestaat zo'n gevleugelde uitspraak: het leukste wat je kunt worden is jezelf. Ik heb het gevoel dat dat steeds beter gaat lukken. Alle laagjes onechtheid die ik mezelf ooit heb aan laten plakken vallen beetje bij beetje van me af.

Van schilderijen

Als je uit een Nederlands-Indisch gezin komt zoals ik heb je altijd te maken met bepaalde normen en waarden, die op zich niet allemaal verkeerd zijn, zoals: netjes eten, netjes praten, netjes lopen, je netjes gedragen, kritiekloos beleefd blijven naar gezagsdragers, je aanpassen aan God mag weten wie allemaal etc. etc. Nou dat netjes eten zal ik nooit leren, mijn moeder zei vroeger al: Reentje, je eet als een kip! Ik zit altijd te snerten met eten. Eigenlijk zou ik standaard kleding moeten dragen in de kleuren koffie /ketjap /pindakaas /chocola en eieren. Dan valt het niet zo op. Netjes praten lukt nog wel, behalve als ik struikel, mijn hoofd stoot, dingen uit mijn fikken laat vallen of van de weg af gereden wordt door zo'n uitsloverige race-aap. Dan ontsnapt er weleens een knetterende vloek. Maar dat vergeef ik me zelf.

Van winterse fotos

Het nadeel van zo'n opvoeding is dat je niet geleerd wordt dat je (als meisje) voor je mening uit mag komen, dat je gewoon mag zeggen wat je zelf graag zou willen, dat je meer bent dan alleen maar een stukje decor dat lekker kan koken, naar problemen luisteren, kinderen grootbrengen, je wederhelft behagen. Dat je herseninhoud hebt en die ook mag, zelfs moet, gebruiken. Nu ben ik al een behoorlijke tijd volwassen en sommige van die laagjes heb ik al lang en breed van me afgegooid. Maar sommige patronen zijn wat moeilijker te doorbreken. Die zijn zo diep en ingesleten als tractorsporen in een natgeregende, modderige akker. Soms voelde ik me net een mier die van het ene spoor in het andere liep zonder te overzien wat er buiten die sporen nog meer te zien en te beleven viel. Dingen (en mensen) die misschien wel veel beter bij je passen, maar die je niet kon vinden, omdat ze buiten je gezichtsveld lagen.

Van Reny's natuurfoto's

Maar.... er is hoop. Al word ik 100, ik leer nog dagelijks. Sommige dingen echter leer ik nooit. Er blijft altijd een bepaalde verstrooidheid die ik mijn leven lang zal blijven hebben. Ik zou graag geloven dat het met leeftijd te maken had. Helaas moet ik bekennen dat ik dit al van kinds af aan heb. Volgens mij was ik als embryo al zo'n chaoot. Die zaadcel die mijn vaders puddingbuks afvuurde is waarschijnlijk bij toeval op mijn moeders eicel gestuit, gewoon toen ie daar maar wat doelloos aan het rondzwemmen was. En uit nieuwsgierigheid besloot het zaadcelletje maar naar binnen te gaan, kijken wat daar te beleven was. Die eigenschap heb ik nog steeds heel sterk. Tja en toen kon hij niet meer weg en werd opgedeeld en opgedeeld tot het een baby werd. Ik sta er ook versteld van dat ik zonder de weg te vragen de uitgang naar het geboortekanaal heb gevonden. Volgens mijn moeders verhalen was ik ook al geboren voordat de dokter er was. Ongeduldig he, DE ultieme eigenschap van het Ram-kind. Waarom wachten tot de deskundige er is? Ik ga zelf wel kijken of ik er uitkom! En zo ben ik mijn leven lang gebleven. Nieuwsgierig, onderzoekend, een beetje onbezonnen, maar zonder kwaad in de zin.

Van fietsen met Mich

Terugkijkend op het afgelopen jaar voel ik dankbaarheid, omdat er veel gelukkige momenten zijn geweest waar ik van heb mogen genieten. Familiebanden en sommige vriendschapsbanden zijn sterker geworden. Ik heb een leuk huis gevonden, een vast dienstverband gekregen, een leuke cursus gevolgd dit voorjaar (copywriting op de Hogeschool Utrecht) en er staat er weer een op het programma. Ik heb een leuke vakantie meegemaakt op een heel andere manier dan ik gewend was. Ik heb tijdens mijn fietstochtjes ontdekt dat ik niet bang hoef te zijn om te verdwalen, omdat mijn nieuwsgierigheid me wel op mooie plekjes brengt, maar mijn gezonde verstand me altijd weer thuis aflevert. Ik heb ook geleerd dat ik niet altijd volgens uitgestippelde routes hoef te gaan, maar dat ik gewoon lekker rond mag dwarrelen waarheen ik wil. En verdwaal ik een keer, ach... dan levert dat weer een leuk verhaal op voor mijn blogjes.

Van fietsen met Mich

Over die blunders gesproken: ik heb met mijn oudste zus afgesproken dat er weer een blooper book komt. We hadden er eentje op een msn pagina, maar die pagina werd te weinig gebruikt en is opgeheven. Wil je die gekke anekdotes lezen, ga dan naar de Juta hyves en kijk bij de berichten, daar staan de eerste anekdotes op. Voor de geinteresseerden een stukje geschiedenis: vandaag 23 december 2009 las ik dat het 121jaar geleden is dat Vincent van Gogh een deel van zijn oor afsneed. Nieuwsgierig als ik ben vraag ik me dan af: zou hij niks te eten gehad hebben met de kerst?
Voor nu wens ik iedereen die dit leest een hele fijne kerst en een spetterend 2010

Van winterse fotos

Cruise vervolg

2009-10-20T09:25:00.000-07:00

We zitten inmiddels alweer een paar dagen op Miami Beach in het RIU hotel vlak aan het strand. Het is een mooi complex met prima eten en een mooi zwembad. We hebben nog wel last van zeebenen hier op het vasteland. Dat is een raar verschijnsel waar ik nooit eerder last van heb gehad. Maar soms lopen we een beetje waggelend door de gangen en ik hoop maar dat ze dan niet denken dat we al een paar liter tequila naar binnen hebben gegoten.

Van cruisevakantie

De eerste dag hebben we niet veel gedaan, behalve bij het zwembad luieren en ik ben nog even op het strand gaan kijken. Dat is hier prachtig met wit zand en azuurblauw water met wat rotsen her en der. Het lijkt wat op de Algarve maar de zee is hier blauwer. De tweede dag heb ik wat kitesurfers op de foto gezet die met een behoorlijke wind soms gevaarlijk hoog opgetild werden en dat vlak bij het strand!

Van cruisevakantie

De eerste avond zijn we gaan lopen naar de Lincoln shopping Mall, dat was wel een hele wandeling! Ons avondeten was dit keer niet echt spectaculair: een snelle hap bij de Mac! Daarna hebben we toch maar de bus terug genomen. Die bus kost hier maar een kwartje (dachten wij heel naief). Dat kwartje blijkt alleen te gelden voor zo'n speciale bus die hier een rondje doet voor sightseeing. Maar wij betaalden dus een kwartje en je krijgt verder geen plaatsbewijs en het werd gewoon geaccepteerd!

Van cruisevakantie

Gisteren gingen we naar de Avontura shopping mall en betaalden ook maar een kwartje en dat werd wederom geaccepteerd. En dat voor een rit van meer dan een uur! Toen ik later die dag wat eerder terug ging dan Maureen trof ik een vrouwelijke buschauffeur die dat kwartje niet accepteerde. Ze zei: excuse me lady, 25 cents? It is two dollar honey! Oeps, dat wist ik dus niet. We hadden ons op de heenweg wel verbaasd dat ze hier allemaal verschillende bedragen betaalden! De meneer van de giftshop in het hotel moest er wel om lachen. Hij vroeg of de andere twee busdrivers soms mannen geweest waren en dan Cubaanse mannen (dat was hij zelf ook) want dan begreep hij het maar al te goed. Hij gaf een prachtige performance hoe dat dan gegaan zou zijn, zo van: ah two lovely ladies hmmmmm! I don't care what you pay me, just hop on the bus dear, hmmmmmm en dan maakte hij van die gebaren erbij. Dat was wel lachen.

Van cruisevakantie

De Avontura shopping mall is een enorm complex, met ook bekende warenhuizen zoals Macys en Bloomingdale. Wij hebben bij JC penneys naar binnen geweest en hebben daar het een en ander gekocht. Maureen o.a. een paar high heels die very charming staan. Ze is nu bijna net zo lang als ik, maar nog net niet. Het is en blijft een klein opdondertje, maar de schoenen zijn prachtig. Zij is na de lunch nog verder gaan shoppen, maar toen ben ik afgehaakt. Die lunch was trouwens ook erg lekker bij een Japanner, daar hebben we sushi gegeten en nasi goreng met kip. De lunchruimte is een ronde ruimte met allemaal tokootjes rondom en tafeltjes in het midden. Je kunt kiezen uit allerlei soorten eten. Het lijkt wat op de Yum yum tree in Denver, waar ik vroeger weleens geweest ben.

Van cruisevakantie

's Avonds hebben we in het hotel gegeten en dat was erg lekker. Het ontbijtbuffet was ook al erg lekker en 's avonds kun je voor 20 dollar per persoon je buik rond eten. Deze avond worden we opgehaald door de neef van Maureen die hier verderop woont. Met hem gaan we vanavond eten en bijkletsen. Hij heeft ook een orchideeenkwekerij, daar ben ik wel erg benieuwd naar.

Van cruisevakantie

Vanmorgen hebben we een rondje met de bus gedaan die echt een kwartje kostte. En we zijn bij een befaamde tattooshop geweest. Indrukwekkend wat die daar allemaal aan ontwerpen maken. Ik hou zelf helemaal niet van tattoos maar de tekeningen vind ik prachtig. Dat ritje met de bus ging ook wel een beetje gek. We moesten er op een gegeven moment uit, omdat we bij het eindpunt waren en dan moesten we 50 meter verderop weer op de bus stappen, omdat daar het beginpunt was. Je zou denken dat je dan kon blijven zitten, maar dat is niet zo. Miami beach logica! Er is hier wel een hoop wateroverlast geweest, hele straten die onder water stonden.

Van cruisevakantie

En vanmorgen zagen we tot onze verrassing ineens een leguaan uit de bosjes bij het kanaal komen, toen we op de bus stonden te wachten. We hebben meteen een fotoshoot gedaan. Nu is dit nog maar een onschuldig beest. Er zwemmen hier ook alligators in het wild rond. En we zaten al te fantaseren dat ik een foto van Maureen zou nemen met als titel: dit is Maureen bij de bushalte. En de volgende foto: alleen een paar slippers. En dan als titel: dit WAS Maureen bij de bushalte.
Nou ja we kunnen er nu nog grapjes over maken. Dat betekent dat we nog niet opgepeuzeld zijn! Ik zit nu trouwens in een internetcafeetje en Maureen is even verder winkeltjes gaan kijken. Die krijgt er hier echt geen genoeg van. Als iemand bereid is om te sponsoren en 20.000 dollar naar ons over te maken, meld dat dan even!

Van cruisevakantie

Vervolg cruise

2009-10-17T15:10:00.000-07:00

Het is vandaag zaterdag 17 oktober, de laatste dag die we op het schip doorbrengen. Woensdag zijn we naar Tortola geweest. We hebben een rit in de open taxi, die een kruising lijkt tussen een huifkar, bus en jeep. Die rit voerde ons langs prachtige baaien, mangrovebosjes, reuzencactussen en ander fraai natuurschoon. Het leek wel een beetje op een ritje in de rollercoaster, zo steil zijn de wegen hier en de bergen best hoog!

Van cruisevakantie

We werden afgezet op weer een bounty strand met palmen en een prachtige blauwe zee. Afzien dus! Om 10 uur zat ik al aan de pina colada en Maureen heel braaf aan de vruchtensap. (Loser!!!!) We kregen ook een heerlijke lunch aangeboden door een Jamaicaanse kok. Daarna werden we terug gebracht naar het schip, waar we 's avonds naar een soort X factor show hebben gekeken. De kandidaten konden allemaal goed zingen, dat maak je niet vaak mee.

Van cruisevakantie

Donderdag zijn we de hele dag op zee geweest en ongelofeloos lui. Alleen maar liggen, zonnen, (vr)eten en niksdoen. Op het dek ontdeknten we nog meer Nederlanders, er zijn er toch wat meer dan wij denken, maar we blijven in de minderheid. En we dachten ook dat er niet zoveel kinderen waren, maar er blijken er 500 rond te rennen, maar die worden zo goed bezig gehouden, dat je daar niks van merkt. En daar is Maureen (de Gargamel van de kinderen) blij mee! 's Avonds was er een show in Las Vegas Stijl met nummers van de Beatles, echt fantastisch!

Van cruisevakantie

En vandaag zijn we dan gaan zwemmen met dolfijnen op Nassau, een van de Bahama eilanden. Dit was wel een van de hoogtepunten in onze vakantie. We saved the best for last. Wij hadden dolfijn Tracy, een eersteklas diva onder de dolfijnen, die het heerlijk vond om aangehaald te worden en bij het zoenen zelfs haar ogen dichtdeed. Het complex waar de dolfijnen verbleven was trouwens superdeluxe met allemaal dure winkels en een paar peperdure hotels. Er is een suite genaamd "Michael Jackson suite" en die kost 25.000 dollar per nacht en moet geboekt worden voor minimaal 4 nachten. Wij hebben uiteraard meteen geboekt. Dus we komen nog niet terug. Dit eiland is zo mooi dat we ons zelfs in de boeien willen laten slaan zodat we langer kunnen blijven. (Nu zag die politieagent er ook wel erg appetijtelijk uit)

Van cruisevakantie

Nu zijn we inmiddels weer terug op het schip en hebben eerst nog wat sushi naar binnen gewerkt (eten he). Vanavond weer een theatershow in celebrity stijl. Morgen ontschepen en op naar Miami.
Wordt vervolgd (by the way, we hebben hier wel vaak sjans, meestal wel oudere kerels, van het type old candyman = ouwe snoeperd)
Maureen en Reny
alias
Leona and Sylvia (dit staat op onze kaartjes)

De cruise

2009-10-14T12:47:00.000-07:00

Vrijdag 9 oktober 2009 -

Van cruisevakantie

Eindelijk was het zover. Om 8.10 vlogen we richting Detroit om vandaar door te gaan naar Miami. De vlucht verliep goed, onderweg zagen we het windmolenpark in de Noordzee, het deed een beetje denken aan een ereveld uit de verte. Een beetje surrealistisch was het. In Detroit regende het. Daar werd ons ook de illusie ontnomen dat we een stel onschuldige Indootjes zijn die slechts op vakantie gaan. Er werden vingerprints genomen en een irisscan! Gelukkig verliep de aansluiting verder goed. Op Miami airport lagen er her en der mensen op de grond te slapen. Dat was een komisch gezicht, net of er van die kleurige aangeklede walrussen lagen te zonnen! Buiten de luchthaven leek het of er een warme donzige wattendeken over ons heen kwam, wat een hitte!

Van cruisevakantie

Het hotel in Fort Lauderdale was groot, we hadden een mooie kamer met uitzicht op zee en op de haven. Nadat we beneden wat gegeten hadden zijn we meteen ons bed ingedoken, de dag duurde voor ons tenslotte een stuk langer! 's Morgens zijn we langs de boulevard gaan wandelen en verbaasden ons over de vele joggers in alle maten, soorten en leeftijden. Wat zijn die mensen hier ongelooflijk sportief! Niet dat het enige invloed op ons had, want wij zijn daarna gaan ontbijten met gebakken aardappelen die dreven in het vet, eieren, bacon en vette toast. Dat zou voor de rest van de reis ons thema blijven: eten.
Daarna weer terug naar het hotel en het bleek dat wij niet de enigen waren die eten hoog in het vaandel hebben. De plaatselijke vogels kunnen er ook wat van. Een soort, die op Woody Woodpecker lijkt, pikte steeds alle suikerzakjes van de tafel en at die leeg. Ze waren nog kieskeurig ook, want ze stalen alleen de witte suikerzakjes en niet de bruine.

Van cruisevakantie

Om half 1 begon de inscheping. We lieten ons door een aardige taxichauffeur naar de haven brengen. Daar begint het echte cruisegevoel als je die reus van een boot, sorry schip ziet. Als ik op zoek zou zijn naar een vent had ik hier succes gehad, want een van de kruiers lag meteen al in aanbidding aan mijn voeten! Ook hier ging het allemaal redelijk vlot. Ik moet alleen wel beter op mijn spullen letten, want ik was bijna mijn camera weer kwijt doordat ik die ergens op een balie liet liggen. De mevrouw die hem aan me terug gaf heb ik een dikke kus gegeven.

Van cruisevakantie

Eenmaal op het schip aangekomen zijn we meteen gaan lunchen. Maar we hadden zo'n honger dat we meteen bij het eerste buffet zijn blijven hangen, niet wetend dat er achter dat buffet nog twee hele uitgebreide buffetten stonden! Daarna de hut opgezocht en die is op de 1e etage. Het schip heet niet voor niks funschip, want het interieur is een soort villa kakelbont, allerlei kleuren en patronen door elkaar en het is nog leuk ook! 's Avonds bij het diner (weer eten!) zaten we aan tafel bij een pasgetrouwd Holland stel en 4 Antilliaanse mensen die Nederlands spraken. Dit zijn tot dusver de enige Nederlandstalige mensen die tegen zijn gekomen. Het is wel grappig, want die jongeman is een zoon van mijn oude klasgenoot en zijn vrouw een vriendin van mijn collega. De Antillianen blijken ook heel aardige mensen te zijn met wie we later nog vaker een praatje maken. Wie weet rolt er nog een leuk vakantieadresje uit!

Van cruisevakantie

Maandag 12 oktober : Maureen jarig!!!! Ze was een beetje brak toen ze wakker werd, want ze was 's avonds nog naar het casino geweest en om 12 uur s nachts zat ze bij een fruitautomaat die happy birthday zong! Helaas heb ik 's nachts verstek moeten laten gaan, want ik was om half 11 al gesloopt. Dus ik kon haar 's morgens pas feliciteren en cadeautjes overhandigen. En ze mocht nu ook de kaarten van Nederland openmaken die ze mee had gekregen. Dat was even een emotioneel momentje.
Om een uur of 6 s avonds kwamen we in San Juan - Puerto Rico aan en konden we eindelijk weer eens vaste wal onder onze voeten voelen. Je hebt al gauw zeebenen op zo'n schip. In San Juan hebben we met een busje een klein rondritje gemaakt en zijn op een mooie plaats gestopt voor foto's. Daarna werden we gedropt in een winkelstraat waar je bijna doodging van de uitlaatgassen. Het was niet echt een prettige winkelstraat. Ik heb er alleen wat kettinkjes gekocht en een rugzak.
Toen we aan boord terugkwamen moest er uiteraard weer gegeten worden en daar hebben we pas een verjaardagstaartje gegeten.

Van cruisevakantie

Dinsdag moesten we al heel vroeg op, want om 8 uur zou de bus in St. Thomas vertrekken. Ik had mijn mobiel op 6 uur gezet, maar dan moet je natuurlijk bedenken dat die nog op Nederlandse tijd staat, dus om 12 uur 's nachts ging dat ding af. Gelukkig waren we wel op tijd wakker. Het eiland St. Thomas is adembenemend mooi. Bij het binnenvaren in de haven krijg je al zo'n Caribisch gevoel. Er lagen een paar peperdure jachten en het azuurblauwe water van de baai lag bezaaid met kleinere scheepjes. De dag begon met een rondrit naar diverse viewingpoints. En uiteindelijk werden we afgezet bij een soort museum waar van alles te zien was van de piraat Blackbeard die hier zijn piratennest had. Het was erg leuk om te zien. Daarna konden we via trappetjes naar nog meer mooie plekjes zoals koloniale huizen afdalen. Het was prachtig om te zien.

Van cruisevakantie

Eenmaal beneden konden we kiezen uit een boottochtje of shoppen. Het dorp bestaat daar grotendeels uit juweliers en diamantairs. Eettentjes zijn er niet veel! Gelukkig vonden we de Subways waar we een heerlijk broodje weg hebben gewerkt. (weer eten) Tijdens het eten kwam ik erachter dat ik mijn kettingen ergens in een pashokje van een winkel had laten liggen! Gelukkig hadden ze die voor me opgeborgen. Voor de tweede keer deze vakantie had ik geluk. Maureen heeft nog een prachtig horloge gekocht tegen een hele goede prijs. Ze kreeg zelfs korting omdat ze jarig was geweest. We besloten om lopend terug te keren naar de boot. Zo hadden we tenminste nog het idee dat we een beetje aan beweging deden! Helaas hebben we daar nu nog last van, want het was een pittige wandeling. 's Avonds was er een soulzanger uit St. Thomas en die zong geweldige nummers. Zo goed dat we zijn tweede show ook nog hebben bezocht. 's Avonds was ik weer uitgeteld en Maureen is naar het casino gegaan waar ze haar horloge met dikke winst terugverdiende!

Van cruisevakantie

Vandaag is het woensdag en we zijn aangeland op Antiqua wat op het eerste gezicht niet zo spectaculair lijkt. Maar als je eenmaal rondrijdt zie je de charme van dit eiland. Het oogt minder rijk dan St. Thomas maar het is authentieker. Het doet een beetje denken aan Jamaica zoals je dat in films ziet. De taxi bracht ons naar een paradijselijk strand, zoals je dat op een bounty eiland verwacht. Palmbomen op het witte strand, een azuurblauwe zee die ook qua temperatuur heerlijk aanvoelt en vriendelijke donkere mensen. We zijn maar niet gaan jetskieen of andere gevaarlijke dingen. Maar gewoon lekker luieren en langs het strand kuieren. Ik geniet van alles maar er is 1 ding waar ik van baal en dat is dat ik steeds gestoken word door allerlei beestjes die je bijna niet ziet. Ik zit onder de muggenbulten (Maureen niet, hoe gemeen!) en nu zwom ik in zee en werd ik ook nog eens door een kwal gepakt. Later begon het ook nog te regenen en dat was eigenlijk een heel grappig gezicht, iedereen stond op een kluitje onder de grote parasols te schuilen.

Van cruisevakantie

Na het strand gingen we weer richting schip en hebben daar nog geshopt en (hoe kan het ook anders) weer gegeten. Tot zover de belevenissen van onze reis. Het is bijna 5 uur 's middags lokale tijd en we gaan zo douchen en ons bijna gereedmaken voor (natuurlijk) het avondmaal.

Van cruisevakantie

Wordt vervolgd net als de foto's want die kunnen we hier niet uploaden op het schip)
het duo Leona en Sylvia (dit zijn onze eerste voornamen en die staan op ons kaartje)
Maureen en Reny

Indo's en makan makan

2009-10-05T13:47:00.000-07:00

Weleens aangevallen door een knoflookteen? Ik wel. Het gebeurde zaterdagochtend toen ik de laatste hand legde aan de rijsttafel die ik gekookt had voor wat bevriende oud-collega’s van tunnelveiligheid die eind van de middag zouden komen eten. En nee, die knoflookteen werd niet agressief omdat ik hem levend wilde bakken ofzo. Het ging gewoon heel stom. Ik drukte een teen uit de knoflookbol en de buurman van die teen schoot los en werd gelanceerd richting mijn oog. Gelukkig zat er nog wel een schilletje omheen, anders had ik de rest van de dag met een geïrriteerde kijker rondgelopen.

Van Reny Juta

Nu zag ik er op dat moment toch al niet op mijn allercharmantst uit, want ik liep nog in een ouwe joggingbroek met een versleten T-shirt van voor de oerknal. Even later was ik de keuken aan het schoonmaken en aangezien het zaterdag keuteldag was, besloot ik mezelf nog wat meer op te leuken met een masker. En ja, je raadt het vast al. Toen ik daar als ma Flodder door de keuken liep te dweilen met die lichtgevende groene smurrie op mijn toet, een handdoek om mijn hoofd en meezingend met een CD van U2 op volumeknop 10, ging de deurbel.

In de veronderstelling dat het mijn vriendin wel zou zijn die wel vaker langs wipt drukte ik op de knop van de buitendeur en gooide alvast de voordeur los. Maar het bleek de postbode te zijn die, na van de schrik bekomen te zijn, heel gevat aan mij vroeg of ik naar een feestje moest! Waarschijnlijk dacht hij dat ik me vermomd had als aangeklede gepureerde komkommer ofzo. Nou nee, ik hoefde niet weg, want het eetfestijn was bij mij thuis en dat werd beregezellig met heel veel eten en uitgebreid natafelen.

Van Blogs

Nu vind ik uitgebreid dineren altijd erg gezellig en volgens mij zit dat eten ingebakken in onze cultuur. Indo’s hebben het altijd over voedsel, associëren daar ook alles mee. Toen we onlangs met de zussendag in het Hilversumse Spanderswoud liepen kwamen we ook allerlei dingen tegen die ons aan eten deden denken. Een gespleten boomstam waarvan de binnenkant ons aan gekookte kip deed denken. Paddestoelen die op kroepoek leken! Het kon niet op.

Van Blogs

Over een paar dagen kan ik mijn lol op, want dan ga ik op cruise met vriendin Maureen. Deze loveboat voert ons vanaf Fort Lauderdale naar diverse paradijsjes zoals St. Thomas en Puerto Rico. En behalve heerlijk luieren, genieten van de zon, zee en eilanden zullen we daar ook uitgebreid tafelen. Waarschijnlijk zullen we op de terugweg niet alleen in onze koffers overgewicht hebben maar vooral in de zijtassen die we van nature op de heupen hebben zitten!
Tja, wat is het leven toch beroerd…

De wolf en de vijf geitjes

2009-08-27T12:30:00.000-07:00

Dit verhaal gaat over de geit, de astrologische geit in de Chinese dierenriem. Het is geschreven als sprookje door mij, een geit met hout als element, westerse teken Ram met maagd als ascendant en de maan in Leeuw.

Van fietsen met Mich

Er was eens, lang geleden, een sprookjesbos waar een heleboel dieren woonden. Aan de rand van het bos, vlak bij een beekje, woonde een familie geiten met een moedergeit en vijf kleine geitjes, die ongebruikelijke namen hadden: Waterman was een watergeit, Woody een houtgeit, Firefox een vuurgeit, Gea een aardegeit en Heavy metal een metaalgeit. Ooit was er een vaderbok geweest die het hele spul verwekt had, maar hij was er vandoor gegaan met de een of andere piepjonge geitenbreier die zijn dochter had kunnen zijn. Moeder geit was blij dat ze van die rokkenjager af was, maar stond nu wel alleen voor de opvoeding van 5 mekkerende pubers die niet erg luisterden naar moeders goede raad.

Waterman was nogal hoogsensitief, als andere dieren huilden, dan huilde hij mee. Soms zaten die andere dieren daar helemaal niet op te wachten. Een keer toen hij zich bij volle maan weer eens wat al te empathisch opstelde kreeg hij een hele roedel wolven achter zich aan. Die waren er helemaal niet van gediend dat Waterman met de wolven in het bos meehuilde en nog uit de toon ook. Hij was er maar net zonder kleerscheuren afgekomen en net op tijd binnen om zich in de klok bij de oma van Roodkapje, die naast hun woonde, te verstoppen! Gelukkig was hij veerkrachtig genoeg om er geen trauma aan over te houden en slim genoeg om voortaan onderscheid te maken in de verschillende soorten gehuil, zodat hij niet opnieuw door zo’n stelletje wilde wolven in schaapskleren achterna gezeten werd. En het alfamannetje van het hele spul zou hij uit duizenden herkennen.

Woody, de houtgeit, was de meest avontuurlijke van allemaal. Hij vond het heerlijk om er in zijn eentje op uit trekken om in het wilde weg door het bos te zwerven. En daar hij ook erg creatief was combineerde hij vaak een ontdekkingstocht met het maken van een prachtig artistiek onderkomen van afvalhout, gras, bladeren en afgebroken takken. Als hij geluk had vond hij in een afvalbak losse colablikjes waar je een geweldig mobile van kon maken. Helaas vergat Woody nog weleens de tijd en dan raakte hij in de problemen omdat hij dan niet voor donker ergens binnen was. En in het donker is het bos nu eenmaal erg gevaarlijk. Hij ging er altijd maar van uit dat andere dieren net zo’n hoge moraal hadden als hij en hem niet zomaar zonder reden lastig zouden vallen laat staan als avondmaal gebruiken. Dat was wel erg naïef van hem. Maar zijn gelukkige gesternte zorgde er dan ook voor dat hij doorgaans veilig thuis kwam! Wel veel te laat om zijn huiswerk nog te maken, maar ja dat was toch al geen hobby van hem.

Firefox, het vuurgeitje was het lievelingszusje van Woody. Zij was minstens zo avontuurlijk en eigenlijk nog een tikje erger! Ze nam soms grote risico’s door zich in gebieden te begeven die voor een meisjegeit helemaal niet geschikt waren. Gelukkig was ze nogal bazig en ze wist met haar grote mond heel wat belagers van zich af te schudden. Daar kwam bij dat ze ook nog een andere kant had, een verleidelijke, sensuele en warme persoonlijkheid die de bokken als vliegen op een strooppot deed afkomen. Dus als ze het weleens te bont had gemaakt was er altijd wel een of andere stille aanbidder in de buurt die het graag voor Firefox opnam. Soms was dat een ouwe bok die een groen blaadje dacht te verschalken, maar meestal waren het aantrekkelijke jonge Rammen. De dappere ridder kon er ook wel op rekenen dat hij daarna bedolven werd onder liefdevolle dankbetuigingen. Tja en wie kan dat weerstaan?

De meest vastberaden en zelfstandige geit van het gezin was Heavy Metal, die als drummer speelde in de popgroep Heavy Goat with the pettycoat. Hij was een individualist die het liefst zelfstandig opereerde en zijn eigen zaakjes opknapte. Dat lukte hem vrij redelijk en dat was maar goed ook, want aan hulp vragen had hij een broertje dood, net als aan teveel emoties. Deze rots in de branding had bijna nooit iemand nodig. Bijna, want soms brak die standvastigheid hem weleens op. Dan kwam hij in een situatie waarbij je maar beter overstag kon gaan om een andere koers te varen, maar dan sloeg Heavy Metal gewoon door op zijn drumstel. Zelfs als dat betekende dat zijn moeder boze buren op bezoek kreeg die al die herrie strontzat waren, dat boeide hem voor geen meter. Heavy Metal stond ook wel bekend als ijskonijn.

Gea, het aardegeitje was een zusje van de andere vier geitjes. Zij was het meest praktische van allemaal. Ze kon goed organiseren en hield thuis de hele administratie bij, zorgde dat de was gedaan werd en de rekeningen betaald, hielp moeder met koken en zorgde ervoor dat haar zusje en broers netjes gekleed de deur uitgingen door het onverbloemd te zeggen als ze iets aanhadden wat hun niet stond. Zo had ze Firefox al eens flink tegen zich in het harnas gejaagd door te zeggen dat ze er in een bepaalde jurk uitzag als een gestopte worst. Haar zus was daar niet blij mee, want die dacht net dat ze met haar weelderige vormen juist heel sexy oogde in zo’n strak toiletje! Gea was wel een beetje een control freak, ze kon er absoluut niet tegen als ze niet wist waar de anderen waren en wanneer ze thuis zouden komen.

Deze hele geitenfamilie woonde in goede harmonie bij elkaar tot er op een kwade dag een wolf voor de deur stond. En niet zomaar een wolf. Het was een wolf in schaapskleren, de broer van de wolf die Roodkapjes moeder in een hinderlaag had gelokt. Die bedrieglijkheid zat bij hun in de genen. Zijn opa en vader hadden levenslang vanwege diverse misdrijven. Meneer de wolf had zich potsierlijk uitgedost met een witte Afghaanse jas met bontkraag. Die had hij ooit gestolen van een Afghaanse windhond, die nu met longontsteking rondliep. Een paar witte pumps waar veel te grote poten ingepropt zaten moesten het toilet completeren. En hij droeg flink wat witte make up, knalrode lippenstift, paarse oogschaduw, dramatische zwarte eyeliner en mascara dat al flink aan het uitlopen was door het zweten. Hij had zelfs zijn nagels bewerkt met French manicure. Alleen aan zijn stem kon hij niet zoveel veranderen. Maar toch waagde hij een poging.

Knock knock, ging de klop op de deur. “Wie is daar?” vroeg moeder geit, verbaasd over visite op dit late tijdstip. “Ik ben het, tante Agaath uit Deventer” klonk een krassende schrille stem. Tante Agaath?? Moeder geit piekerde zich een slag in de rondte maar kon zich geen enkele tante Agaath uit Deventer herinneren. Heel voorzichtig opende ze het luikje in de deur om te zien wie er stond. Ze schrok zich een rolberoerte toen ze in het zwaar opgemaakte gezicht van meneer de wolf keek. Wat moet Amy Winehouse nou bij ons op bezoek? was haar eerste gedachte. Toen ze weer wat bij zinnen gekomen was keek ze nog eens goed. De wolf werd zenuwachtig en probeerde liefjes te glimlachen. Dat mislukte jammerlijk want door die poging lachte hij zijn grote gele tanden bloot waar de lippenstift overheen vlekte en hij zag er uit als de eerste de beste travestiet.

Moeder geit keek bedenkelijk en was geneigd om de wolf een tube tandpasta aan te bieden. “Mam, wie is daar?” vroeg Firefox, die zich net in een te strakke jurk probeerde te wurmen (ze zou gaan stappen die avond en de kerels het hoofd op hol brengen). Gea, die net de vaatwasser in stond te ruimen, kwam ook om de hoek kijken en voelde meteen weerzin toen ze die geschminkte kop zag. Dat is een fout type, was het eerste wat in haar gedachten kwam, vast iemand die moeder een verzekering probeert te verkopen. Heavy Metal die met Woody liep te kibbelen kwam zich er ook mee bemoeien: “Wat moet dat gekke wijf van ons?” vroeg hij puberachtig oneerbiedig. Woody, die geschokt was door zo’n schaamteloze opmerking wilde het goed praten, maar bleef abrupt staan bij het zien van de verklede wolf. Hij aarzelde omdat hij zo’n onderbuik gevoel kreeg wat niet meer weg wilde. En geheel tegen zijn natuur in moest hij zijn broer gelijk geven: het was een gek onbetrouwbaar wijf!

Waterman die net aan kwam lopen van een ziekenbezoekje aan een ziek buurmeisje zag de verklede wolf aan de deur staan. Er was iets bekends aan die gluiperige gestalte. Hij sloop zachtjes dichterbij. Het was al donker dus niemand zag hem. Toen hij vlakbij was en vanachter een struik naar het profiel van de zogenaamde tante Agaath gluurde voelde hij zich verstijven van angst. Al zijn haren stonden overeind en het zweet brak hem uit. Deze kop kende hij! Herinneringen kwamen boven aan een hele roedel woeste wolven die hij ooit achter zich aan had gehad. Dit was geen lieve tante die op familiebezoek kwam. Het was de leider van het wolvenpak! Die kop vergat hij nooit meer.

Bliksemsnel gingen zijn gedachten. Nu kwam het aan op handelen. Hij was buiten en de wolf ook. Er moest snel actie ondernomen worden voordat er drama’s zouden gebeuren. Waterman voelde zich verscheurd tussen de neiging tot zelfbehoud en het verdedigen van zijn familie. Dat laatste won het toch. Heel zachtjes liep hij achteruit naar het schuurtje. Een krakende tak verried zijn voetstap. De wolf schrok en reageerde onmiddellijk met een laag gegrom, wat bij moeder geit en de rest voor een paniekreactie zorgde. Het luik werd onmiddellijk dichtgegooid. Woest rende de wolf richting het geluid. Maar omdat hij verblind was geweest door het ganglicht moesten zijn ogen eerst weer wennen aan het duister. En dat was het geluk van Waterman, die hem aan zag komen stormen.

Hij stak razendsnel zijn voet uit en de wolf, die toch al ongelukkig liep op de witte pumps, lag meteen languit in de rozenstruiken. Waterman die inmiddels de drumsticks van Heavy Metal uit de schuur had gehaald deelde een paar welgemikte tikken uit en de wolf zakte zachtjes in coma. Heavy Metal en Woody die zich realiseerden dat hun broer nog niet thuis en dus in gevaar was kwamen naar buiten gerend. Met zijn drieën bonden ze de wolf stevig vast en legden hem in de schuur. De volgende dag brachten ze hem naar het politiebureau, waar hij vreselijk uitgelachen werd om zijn foute outfit, zijn doorgelopen make up en meteen als Sissy werd aangeduid.

De geitenfamilie was op slag beroemd door hun moedige optreden en ze leefden nog lang en gelukkig met elkaar en met de buren.

Van koolzaad

Fibromyalgie en puberende lichaamsdelen

2009-07-20T13:54:00.000-07:00

Mijn lichaamscellen zijn zo eigenwijs om een eigen leven te leiden. In plaats van samen te werken met mijn hersencellen, gaan ze gewoon hun eigen gang. Aansturing? Huh? Wat is dat? Wij doen daar niet aan, wij puberen. We laten ons niet coördineren, als de hersenen A zeggen, dan doen wij gewoon heel eigenwijs B, lekker puh! Wat?! Gaan we op de foto? Jongens let op! Smile, say cheese! Dit gebeurt dus als ik tussendoor weleens röntgenfoto’s moet laten maken. Die klierige cellen van mij laten zich dan van hun beste kant zien en poseren alsof ze de pin up van de maand zijn.

Toen ik bijna 10 jaar geleden stopte met roken dacht ik heel optimistisch dat ik heel gezond zou worden. Niets was echter minder waar. Toen ik eenmaal gestopt was (wat niet eens zoveel moeite kostte) kreeg ik de ene na de andere kwaal. Mijn schildklier werd klierig, een maagbacterie, de heliobacter pylori begon te spoken en het hypermobiliteitssyndroom werd vastgesteld. Doordat de pijn in de banden en aanhechtingspunten van de spieren zitten werd ik voorzien van het etiketje fibromyalgie en daar heb ik tot op heden nog de meeste moeite mee. Want wie eenmaal de pech heeft daarmee beplakt te worden ziet alle medische deuren voor haar neus dichtgegooid worden. Men neemt simpelweg niet meer de moeite om nog verder te zoeken. Alles wordt voortaan op een grote hoop gegooid.

Nu moet ik er wel eerlijk bij zeggen dat ik niet altijd klachten heb. Er zijn hele perioden dat het prima gaat. Ik heb de laatste maanden probleemloos kilometers kunnen fietsen. En ik dacht: wat kan mij het schelen dat ik niet meer kan sporten, ik heb iets gevonden wat ik leuk vind en wat ook nog goed voor me is.
Maar ja, nu begint de ellende weer opnieuw, want mijn benen zijn weer aan het puberen. Eerst begon de rechterknie vervelend te doen, de rechtervoet begon dusdanig te tintelen bij de hiel dat ik sommige schoenen niet eens aankon. En nu is de linkerknie begonnen! Ik loop al regelmatig met een kniebrace die ik ooit via de revalidatiearts heb gekregen. Die houdt in elk geval het losbandige zootje een beetje bij elkaar. Daarnaast doen ook de darmen weer vervelend, want ik heb een soort “lekke staartafdichting”. Wat in gewoon Nederlands betekent dat ik aan de diarree ben. Dat komt soms ook zomaar out of the blue opzetten.

Zoon Hans dacht vorige week solidair met me te zijn. Eerst viel hij woensdag door een gat in de vloer ergens op een bouwplaats. Hij kwam thuis met schaafwonden en blauwe plekken. En zaterdagmorgen zaten we bij het HAP omdat hij met zaalvoetbal zijn enkel zwaar gekneusd had. Het is hier dus echt het huisje van Krakkie en Mikkie.
Van de huisarts kreeg ik een verwijsbrief voor de fysiotherapeut. Op het briefje staat in het Latijns dat ik een lopersknie heb. En of die behandeld kan worden. Op een website over orthopedie staat dat je het hardlopen dan beter even kunt laten en in plaats daarvan fietsen of zwemmen. Wat een bak! Ik loop niet eens hard, ik kan het niet eens! En fietsen ging juist beregoed. Tot nu toe dan.

Mijn zusje wist een adres van een homeopaat/fytotherapeut die mensen en paarden behandelt. Die heeft me nu wat paardemiddelen opgestuurd om in te nemen. Ik maakte de doos open en vond daar een flinke jerrycan met een vloeistof erin van een onbestemde kleur. Het zag er uit en rook als olie waar je je parketvloer mee in de was zet. Helaas smaakt het ook zo! Verder een grote pot wit poeder die je met warm water moet aanlengen en innemen. Dit leek verdacht veel op behangplaksel en …. ja idd het smaakt er ook naar. Urhhghghh wat een bofkont ben ik toch dat ik dit allemaal mag drinken. Nou ja we gaan het een poosje proberen. En als het uiteindelijk toch niet helpt, dan wrijf ik het ene over de vloer voor een mooi glanseffect en met het andere ga mijn lichaamscellen achter het behang plakken. Zelf neem ik dan een bak haver gemengd met wat bix! En nu.... nu ga ik voor een pittige SM behandeling naar de knietjesfluisteraar (lees: fysiotherapeut)

België

2009-06-27T08:02:00.000-07:00

België, Dat liedje zongen wij vroeger altijd tijdens de vakanties in het Belgische Stavelot, een lieflijk plaatsje in de Belgische Ardennen. We zongen het samen met de bevriende Belgen die daar ook altijd op vakantie gingen. Vooraf was er dan een volleybalwedstrijd tussen de Hollanders en de Belgen waar ik steevast als scheidsrechter optrad. Meespelen was geen optie, want volleyballen met mensen die het nagenoeg nooit doen is niet geheel risicoloos. Tijdens de wedstrijd waren beide partijen behoorlijk fel, maar na afloop gingen we op de ‘ouwe jongens krentenbrood manier’ een biertje drinken in de kantine van het zwembad. En dan zongen we tijdens de karaoke gebroederlijk het liedje: Belgie c.q. is er leven op Pluto? Warme herinneringen heb ik aan die tijden en aan de Belgen.

Van Antwerpen

Vandaag de dag ben ik ze uit het oog verloren, maar ik heb er wel een Belgische vriendin bij: Lilith alias Litha die ik via Hyves heb leren kennen. Met haar ben ik vandaag gaan lunchen in Antwerpen en dat was super! Tot mijn eigen verrassing reed ik er in 1 keer heen! Na het hartelijke onthaal met koffie, koekjes en behoorlijk diepgaande gesprekken, zijn we met de tram naar het centrum van Antwerpen gereden. Het was al even geleden dat daar ben geweest en ik was vergeten wat een prachtige architectuur er te zien is. Vlak voor een schoenwinkel ging mijn espadrille kapot. Dat kon geen toeval zijn! Ik heb meteen maar een paar andere gekocht.

Van Antwerpen

De lunch in de tuin van een prachtig restaurant was heerlijk. We hebben een vegetarische spaghettischotel genomen en die was niet te versmaden. Ook daar weer volop verder gebabbeld. Wonderlijk hoe er met sommige mensen meteen die klik is. Je ziet elkaar voor ’t eerst in levende lijve en het voelt meteen al vertrouwd. Alsof je elkaar al heel lang kent. Net of je een oude klasgenoot of familielid na jaren weer tegenkomt en aan de praat raakt. Er is herkenning, een verheugd gevoel van: oh leuk daar ben je weer! Terwijl je zeker weet dat elkaar nooit eerder gezien hebt. We zijn allebei Ram van sterrenbeeld en op een of andere manier is er dan al gauw een soort saamhorigheid. Dat heb ik wel vaker gemerkt bij mensen van mijn sterrenbeeld.

Van Antwerpen

Na de lunch hebben we een klein wandelingetje gemaakt en heeft ze me een aantal mooie stukjes Antwerpen laten zijn, de Kathedraal met aan de buitenkant (bronzen?) beelden van Appelmans, waarvan er 1 een echt mens is. Die laat de mensen, die er voor de foto gaan staan, schrikken! het standbeeld van Rubens (zonder zijn weelderige modellen), Het prachtige stadhuis met een standbeeld ervoor die onderdeel is van de legende van de naam Antwerpen. Litha ontpopte zich als een ‘gouden’ gids en vertelde vol liefde over haar stad, die op zo’n manier nog meer voor je gaat leven. Het hele smalle lieflijke straatje waar je je een paar eeuwen terug waant is zo’n voorbeeld.

Van Antwerpen

Na nog een paar mooie plekjes te hebben opgezocht, zoals de brug bij de Schelde met de twee stenen leeuwen gingen we terug. Onderweg zat ik nog shocking klem between de deuren van de tram! Sommige trambestuurders kijken niet zo krap of iedereen wel volledig binnen is geloof ik. Toen ik bevrijd was ging de tram ook meteen rijden en stuiterde ik zowat weer van het afstapje. Volgens mij moeten mijn medepassagiers gedacht hebben dat ik daar een soort comedyshow stond op te voeren! Nou ja, dan hebben er in elk geval een paar mensen extra gelachen vandaag. Wij hebben – naast de serieuze gesprekken - ook heel veel gelachen. Het is mooi als je gewoon onbevangen jezelf kunt zijn bij elkaar. Je niet te hoeven afvragen: kan ik dat wel zeggen of doen? Het voelt heel bevrijdend, want dat kun je jammer genoeg niet bij iedereen.

Van Antwerpen

Aangezien ik de heenweg zo soepel gevonden had dacht ik dat de terugweg ook wel een eitje zou zijn. Not! Ik heb nog steeds moeite met de Belgische bewegwijzering en reed per ongeluk eerst weer richting stad. Terug op de doorgaande weg raakte ik op de snelweg richting Eindhoven. Toen bedacht ik me dat Eindhoven wel erg oostelijk lag en ik besloot om er ergens af te gaan en dan maar binnendoor noordwaarts te crossen. Hierbij had ik weer geen rekening gehouden met de bewegwijzering die hier en daar totaal ontbreekt en ik af moest gaan op mijn oriëntatievermogen (dat meestal ook helemaal zoek is!) Als je dan ook nog vast komt te staan in een file is het met mijn geduld (of liever het gebrek eraan) heel snel gebeurd. Ik ben niet voor niks een Ram, impulsief, ongeduldig en altijd vliegende haast.

Ik besloot na dit stukje sigthseeïng de snelweg weer op te zoeken. Dan maar omrijden via Eindhoven. Geen goed plan. Het ging in eerste instantie goed. Maar in Nederland zijn ze overal met wegwerkzaamheden bezig. Zo ook hier! En jawel hoor, ik reed probleemloos van de ene file in de andere. Daar schijn ik toch een neus voor te hebben. Zodoende heb ik er op de terugweg zo,n 3,5 uur over gedaan. Een andere vriendin vroeg zich af of ik toch maar niet aan de Tom Tom moest. Maar dat wil ik niet. Ik ben bang dat ik dan helemaal lui word. Ik zie mezelf dan ook zomaar een heg of een kanaal inrijden, net als op de reclame. Dan maar de toeristische route! Misschien dat ik volgende keer na een dagje Antwerpen wel in Frankrijk terechtkom voor een stukje sightseeïng. Gewoon genoeg geld en een tas met kleren meenemen, niks aan de hand! (zei deze optimistische Ram)

Een verzonnen verhaal

2009-06-20T15:09:00.000-07:00

Een tijdje geleden vroeg een goede vriendin of ik mee wilde doen aan een boekje dat heette: Nederland schrijft (ofzoiets). Het concept was leuk bedacht. Iemand begon een verhaaltje en na een paar pagina’s ging een ander verder met de laatste zin. Die ander mocht het verhaal een heel andere wending geven, plaatjes erbij plakken, noem maar op. En zo ging het van hand tot hand. Ik heb dus ook een stukje geschreven en dat vond ik erg leuk om te doen, omdat ik nu eens niet van uit mezelf schreef maar vanuit een ander (bedacht) personage. Op de cursus copywriting was dat een van de tips: schrijf eens vanuit een ander personage, of personificeer dingen. Dat is goede oefenstof en het biedt nieuwe perspectieven. Wat ik wel merkte is dat ik het personage wat ik bedacht had eigenschappen toekende van iemand uit mijn omgeving. Maar dat was niet erg vond ik. Je moet ergens je karakters vandaan halen! Het stukje staat hieronder. Het vorige stukje eindige met: totdat de avond viel. En daar ben ik dus verder gegaan.

Van NIEUWERKERK AAN DEN IJSSEL

totdat De Avond viel, of eigenlijk min of meer struikelde. Meneer de Avond was in een kuil gevallen toen hij in het donker over het strand liep. Waarom hij daar liep was hemzelf ook een raadsel, want hij zou even sigaretten gaan halen en was nu al uren onderweg omdat hij de kiosk niet kon vinden. Hij was een verstrooide oude man, maar wilde dat niet toegeven. Ondertussen mopperde hij op die stomme Duitser die de kuil ongetwijfeld gegraven zou hebben. Hendrik de Avond was al net zo bevooroordeeld als de rest van zijn dorpsgenoten. Volgens hem groeven Duitsers altijd kuilen op het strand, dat stamde nog uit de loopgravenoorlog, zo vertelde hij aan eenieder die het horen wilde. Dat waren er niet zoveel, maar dat maakte hem niet uit. Meneer de Avond pronkte graag met zijn wetenswaardigheden, die meestal gebaseerd waren op halfslachtige verhalen die hij ooit gehoord had. En soms waren het regelrechte dorpsroddels.

De kuil was echter door zijn eigen kleinzoon gegraven, die ’s middags door zijn oma mee naar het strand genomen was. Zijn kleinzoon Dennis had eerst heel kunstzinnig een zandsculptuur gemaakt van een zeemeermin met enorme gezwellen van borsten, een beetje te groot en te pront waren ze. Meer een stel van die siliconenballen eigenlijk. Het moest de Kleine Zeemeermin uit het sprookje voorstellen, maar deze meermin was overduidelijk voor een “extreme make over” naar de plastisch chirurg geweest. Desondanks was het erg artistiek en ook heel knap gemaakt door een knul van 5 jaar oud, maar oma voelde zich niet zo op haar gemak bij dat beeld. Het gaf zo’n schril contrast met haar eigen rimpelige lijfje. Haar boezem stak er zo bij af, net of het twee van die verschrompelde theezakjes waren, omhuld in een wat te groot badpak. Sinds ze osteoperose had was ze zo mager geworden. En het ging ook altijd van de verkeerde plekken af, want haar buikje stak nog steeds naar voren. Oma vond dat het leven haar onrechtvaardig behandelde. Dennis had dus, op oma’s verzoek, het zandsculptuur weer gesloopt en in plaats daarvan een flinke kuil gemaakt met een sleuf waar het water in en uit liep, telkens als er een golf kwam. Soms bleven er dan visjes en krabbetjes in achter.

Van Reny Juta

Dat was grappig om te zien. Hij speelde dat ze leerlingen waren van een school vissen die zwemles hadden en liet ze (tegen hun zin) schoolslag en vlinderslag doen. Maar aangezien dat geen natuurlijke zwemslag is voor die beestjes werd er flink tegengesparteld. Ook het watertrappelen wou maar niet lukken. De krabbetjes voelden er niks voor om op een en dezelfde plek te trappelen met hun nagelknippertjes net boven het water Dat spelletje vonden de leerlingetjes niet leuk en sommige astrante krabbetjes hadden venijnig naar het jongetje gebeten met hun minischaartjes. Dat nam Dennis niet, want hij had nogal een kort lontje en tegensputteren was uit den boze. Ze kregen dan ook subiet de doodstraf in de vorm van een dreun met een schelp, waarna ze met de rand van diezelfde schelp vakkundig van hun schaartjes ontdaan werden. Dit was natuurlijk pure marteling. Ja, die kleinzoon was streng hoor als het op strafrecht aankwam. Niks geen gesocialize door eerst met je advocaat te praten. Nee hoor, een lik-op-stuk beleid dat werkt het best bij zulk tuig, zei opa altijd. Sommige van die visjes en krabbetjes lagen nu dus dood in de kuil, half vergaan en sommige aangevreten door zeemeeuwen. Het was absoluut geen prettige kuil waar meneer de Avond in terechtkwam, eigenlijk meer een graf voor zeedieren, vermengd met wat meeuwenflatsen. Zijn hele broek stonk ernaar. Maar die stonk toch al een beetje, want hij was ook een beetje incontinent. Dit was ook iets wat hij nooit toe wilde geven.

Mevrouw de Avond zat thuis in een veel comfortabeler leefkuil zich af te vragen waar haar Hendrik toch bleef. Hij was die avond via de ventweg naar het dorp gelopen voor sigaretten. Maar straks was haar vent echt weg via die ventweg! Dat hoorde je toch wel vaker? Dat een man sigaretten ging halen en nooit meer terug kwam? Ze begon zich nu toch wat zorgen te maken. Hij ging ook al enigszins dementeren, maar weigerde om dingetjes op te schrijven als geheugensteuntje. Dat was zijn trots die het hem verbood. Hij wist altijd alles uit zijn hoofd, was een lopende agenda beweerde hij, dus niks geen gedoe met briefjes, dat was iets voor dementerende bejaarden. Dit was ook de reden waarom ze de helft van de benodigde boodschappen meestal niet bij zich hadden, waardoor zij vaak weer terug naar de supermarkt moest. En ze liep al zo moeilijk met die reumaklachten! Haar verantwoordelijkheidsgevoel gebood haar om toch even naar buiten te gaan om naar hem uit te kijken. Het werd al zo laat en het was, ondanks de warmte toch al september, dus de herfst kwam eraan. En herfst betekende: mistflarden en spinnenwebben. Toen mevrouw de Avond door het poortje haar tuin uit wilde gaan, liep ze met haar gezicht regelrecht in het web van Amadeus, de spin. Die was net klaar met zijn megabouwwerk en zat teruggetrokken in een hoekje op een klimopblad trots met alle acht zijn ogen te kijken naar dat wonder van verfijnde architectuur. Eigenlijk zonde om daar vliegen mee te vangen, misschien moest hij een andere methode bedenken om zijn lunch binnen te halen. Mensen gebruikten een elektrisch racket, dat had hij gezien. Iemand was hem ook weleens te na gekomen met zo’n ding. Een of ander hysterisch typje, die eerst de hele boel bij elkaar had gekrijst toen ze hem zag en hem daarna een lel met het racket had verkocht. Maar hij was te groot om op die manier geëlimineerd te worden en had alleen wat lichte brandblaren opgelopen.

Van CO2 Servicepunt

Amadeus was als spin een zware jongen, met flink afgetrainde harige poten. Een soort Schwarzenegger onder de geleedpotigen zeg maar. Hij zou toch ook wel een technisch snufje kunnen bedenken voor zijn maaltijden? Dan kon hij zijn web als kunstwerk exposeren. De gedachte alleen al streelde zijn trots, want Amadeus was niet alleen gespierd, maar ook ijdel. Nu was dat allemaal niet meer aan de orde, want dat oude besje met haar rimpelige toetje was letterlijk met de deur in huis gevallen. Waarom moesten mensen toch altijd alles kapot maken? Gisteren had hij een prachtig web gemaakt tussen de lantaarnpaal en het tuinhek. Dat hing daar schitterend, want het licht van de lantaarnpaal zorgde ervoor dat er honderden pareltjes in weerspiegeld werden toen de dauw erop lag. Daar was ook al zo’n hork tegenaan gelopen. En vloeken dat die man deed! Daar lustten de honden geen brood van. Misschien zouden mensen ook acht ogen moeten hebben, dan keken ze wel beter uit hun doppen. Een keer had hij meegemaakt dat een vrouwmens vol ontzag bleef staan kijken hoe hij draad voor draad, net als Ariadne uit de Griekse mythologie, zijn web weefde. Ja kijk jij maar, dacht hij bij zichzelf. Hier kunnen de Hollandse ingenieurs een voorbeeld aan nemen, aan zo’n fier stukje infrastructuur. Het web was veerkrachtig genoeg om de zwaarste stormen te doorstaan, maar ook sterk genoeg om er elke dag zijn lunch en avondeten in te laten hangen, zodat hij ze razendsnel in kon pakken voor de provisiekamer. Ontbijten deed ie nooit, die Amadeus, wat dat betreft was hij net een mens.
Nou ja, die hommel van laatst was niet zo’n succes. Die had met zijn wanstaltige lijf een heel gat in zijn web gevlogen en was vervolgens verward en mopperig brommend op een blad in de buurt geland. Amadeus was, spinnijdig van nature, er pijlsnel op afgegaan en had de indringer eens flink gebeten. Daarna had hij zich even snel weer uit de acht voeten gemaakt, want het beest was wel erg kolossaal en zo’n held was hij nou ook weer niet. Maar goed, de dame die vol bewondering had staan kijken, had ook een foto van hem gemaakt, waar hij gewillig voor geposeerd had.

Een beetje gratis publiciteit is nooit weg tenslotte. Dit alles overdacht een weemoedige Amadeus bij zijn net gesloopte kunstwerk.
En de avond maakte plaats voor de nacht. Weldra gingen alle lampen uit, op die ene grote schemerlamp na die als een aangesneden Edammer aan de hemel hing. De straatlantaarns verspreidden hun gelige licht en zorgden voor schimmige schaduwen, silhouetten van heen en weer waaiende bomen. Of was het iets anders? Het zag er spookachtig uit met die takken als dunne vingers in het bleke maanlicht, het sinistere geluid van de ritselende herfstbladeren maakten het geheel compleet. Mevrouw de Avond rilde in haar dunne vestje, veegde geërgerd het spinrag van haar gezicht en ging naar binnen. De nacht ging van lieverlee over in een nieuwe dag die de hemel tooide met een prachtige zonsopgang in tere pastelkleuren. Roze, lichtgeel en paarsachtig violet. Wat zou deze nieuwe dag voor avonturen voortbrengen?

Van wolkenluchten

Archeon

2009-06-02T14:07:00.000-07:00

Gisteren ben ik voor ‘t eerst in het Archeon geweest, het themapark in Alphen aan de Rijn. Hier wandel je van de prehistorie naar de Romeinse tijd zo de middeleeuwen in. Het is knap gemaakt. Als je zo’n plaggenhut binnenstapt waan je je meteen duizenden jaren terug. Toen wij er rondliepen waren er net hele hordes Vikingen neergestreken die graag uitleg gaven over hun wapens en andere dingen.

Van fietsen met Mich

De zogenaamde gevechten zijn leuk om te zien. Je ziet ze op elkaar inhakken met zwaarden en bijlen. En dan liggen er her en der gesneuvelde soldaten. Maar die blijven niet lang dood, want zodra er een sneuvelt en valt op een ‘lijk’ dat daar al eerder lag, dan zie je dat lijk ineens heel beschermend zijn handen voor zijn hoofd houden. Ja dat kan natuurlijk niet he, dood is dood! En sommige van die vechters gingen wel heel snel liggen, dat waren volgens mij voetballers, die hebben er ook een handje van. Nu kon ik het me wel voorstellen, want het was bloedheet en als je dan in van die berenvellen op elkaar in staat te hakken wil je best onderuit zakken, dan maar een loser!

Van fietsen met Mich

Wat grappig is om te zien is een oermens in van die koeienschillen (zo duidde mijn zoon vroeger een koeienhuid aan) en die loopt dan met een Nokia te bellen of een filtersigaret te roken! Ook zo lekker ongerijmd. Je zag het vroeger in van die slecht geregisseerde films ook wel: een heftige scene uit het Romeinse tijdperk en dan had een zo’n gladiator een Rolex horloge om! Of in de vroegere Floris serie een vliegtuig of vrachtwagen op de achtergrond voorbij zien gaan. Bij Floris keken ze helemaal niet zo krap, want ik heb die knecht Sindala weleens als afscheid horen zeggen: nou we bellen wel he! En hij bedoelde geen koeienbel!

Van fietsen met Mich

Het leukst waren de gladiatoren. Die brachten een komische show in het amphitheater. Toen pas merkten we hoeveel mensen er binnen waren. Het was drukker dan we dachten. De show was geweldig. Maar ik snap nu wel dat mensen heel makkelijk gemanipuleerd kunnen worden. Toen er geroepen werd: “genade of dood” was de keus kennelijk niet moeilijk! De hele arena stond met die duim naar beneden. Nu was dit alleen maar show. Hoe zal dat vroeger in het echt gegaan zijn?

Eindeloos Bewustzijn

2009-04-24T01:32:00.000-07:00

Van Lucide dromen en BLE's

Joyce, Reny, Pim van Lommel

Gisterenavond was er in het Evertshuis in Bodegraven een lezing van Pim van Lommel, de cardioloog die bekend is geworden vanwege zijn onderzoek naar bijnadoodervaringen na een hartstilstand en het boek dat hij erover schreef: Eindeloos bewustzijn. Van Lommel is een van de weinige artsen die lef heeft getoond door zijn hoofd boven het maaiveld uit te steken. Hij trotseerde de hele medische wetenschap door onderzoek te doen naar zoiets controversieels als bijnadoodervaringen na een hartstilstand. Het boek onderscheidt zich van andere werken omdat het vanuit een wetenschappelijke benadering is geschreven. Het is inmiddels al meer dan honderdduizend keer verkocht en ook vertaald. Hij geeft nu wereldwijd lezingen en is een veel gevraagde gast in tvprogramma's. Ik bewonder hem vooral omdat hij de moed heeft om zo open in het leven te staan en dat ook naar buiten toe te tonen. Als arts heeft hij een reputatie hoog te houden. De meeste van zijn collega's durven het niet aan om zo openlijk iets aan de orde te stellen waar zo'n taboe op rust. Ze zijn veel te bang om belachelijk gemaakt te worden en hun reputatie en respect te verliezen. Hij durft dat wel en daar ben ik hem dankbaar voor. Het fenomeen bijnadoodervaringen en uittredingservaringen wordt op die manier bespreekbaar gemaakt, zonder dat het zweverig wordt. De zaal was afgeladen en er waren na afloop veel vragen. Sommigen vonden het hier en daar wat te technisch. Maar daar kun je niet onderuit als je het duidelijk uit wil leggen. Zijn onderzoeken zijn wetenschappelijk onderbouwd en dat is het mooie eraan.

Van Dromendagboek

naar het licht

Er kwamen ook leuke vergelijkingen voorbij. In de reguliere medische wetenschap worden de hersenen vaak beschouwd als producent van het bewustzijn. Van Lommel stelt dat de hersenen geen bewustzijn produceren maar faciliteren. Zie het als een radiotoestel. Dat fungeert als medium om programma's te decoderen zodat wij ze horen. Net zoals wanneer je je computer aanzet, dan kun zo'n een miljard websites bekijken. Het betekent alleen niet dat ze ook in je computer zitten, ze bevinden zich gewoon in de nonlokale (virtuele) ruimte. En zo werkt het met het bewustzijn ook. Je hersenen zijn je bewustzijn niet, ze werken slechts als doorgeefluik. Ook de stelling dat een open houding de beste manier is om wetenschap te beoefenen sprak me aan. Er zijn nog steeds te veel mensen die zich krampachtig vasthouden aan de gevestigde regels en niet openstaan voor voortschrijdend inzicht. Juist die starre houding daar loop je op vast. En dat is zo jammer (en ook zo arrogant vind ik persoonlijk).

Na de pauze werd er een filmpje vertoond met wat interviews van mensen die een BDE hadden meegemaakt. Ze waren zonder uitzondering anders in het leven gaan staan en hadden geen angst meer voor de dood. Het laatste onderdeel bestond uit vragen beantwoorden van het publiek. Al met al een heel bijzondere avond, georganiseerd door stichting de Witte Roos.

Van Lucide dromen en BLE's

Anton, de vrolijke badmeester

Na afloop gingen mijn zus en ik nog wat drinken en daar hadden we de gelegenheid om nog even met Pim van Lommel te praten. Ik ben echt onder de indruk, wat is hij toegankelijk en wat een charisma heeft die man. Het werd sowieso gezellig. We kwamen Anton tegen, onze vroegere badmeester waar onze kinderen zwemles van hebben gehad. Anton is een persoonlijkheid waar je niet omheen kunt. Er zijn maar weinig mensen die zo zichzelf durven zijn als hij. Hij heeft humor, een stem als een klok en een verschijning die wel indruk MOET maken: hij ziet eruit als een stevige Indiaan, waar je best een "beschuitje buffel" mee zou willen eten! Verder hebben we nog een gesprek gehad met iemand van vroeger, die we in eerste instantie niet eens herkenden. Hij woonde vroeger bij ons in de buurt en vertelde dat hij zijn zoon twee jaar geleden verloren is door zelfdoding. Dat was behoorlijk heftig om dat verhaal te horen. Al met al een avond vol indrukken.

Van Lucide dromen en BLE's

Twee Pimmen

Bloopers

2009-04-05T12:37:00.000-07:00

Onlangs zat ik met wat vrouwelijke familieleden bij elkaar en op de een of andere manier komen dan altijd de bloopers ter sprake die zich in onze familie of kennissenkring voordoen. We zaten lekker in de zon voor de zorgboerderij waar mijn nichtje werkt. En we hebben daar een uur lang zitten lachen om al die stomme anekdotes.

Zo vertelde mijn nichtje dat ze eens wat puistjes weg wilde werken en her en der een veeg camouflagecreme op haar gezicht had aangebracht met de bedoeling die uit te wrijven. Maar ja dan moet je niet afgeleid worden door de telefoon of iets anders. Het gevolg was dat ze de hele dag met die vlekken op haar gezicht heeft rondgelopen en niemand die er iets van zei!

Mijn zusje kwam met een verhaal over een stel kennissen waarvan de man aan de diarree was geraakt terwijl ze ergens wat aan het drinken waren. Hij wist zich op de wc van zijn vieze slip te ontdoen en fluisterde in het oor van zijn echtgenote: "Ik heb mijn onderbroek in jouw tas gedaan hoor." Waarop vrouwlief tot zijn schrik terug fluisterde: "Ik had geen tas bij me!"

Een ander nichtje van mij had eens haar tijd verslapen, douchte en kleedde zich in recordtijd aan om naar de trein te rennen, die ze net op tijd haalde. En waar ze vervolgens met dezelfde noodgang weer uitsprong: ze had haar pantoffels nog aan!

Een klassieker is die waarbij de een aan het boren is en de ander de stofzuiger bij het boorgat houdt, teneinde al dat rondvliegende stof meteen op te vangen. Op zich is dit een heel praktische actie, maar dan moet je natuurlijk wel de stofzuiger aanzetten en niet alleen de steel erbij houden en als een dombo staan kijken terwijl je je afvraagt waarom het stof overal heenvliegt behalve naar jouw steel! Dat is mij pas geleden nog overkomen.

Over mijn eigen bloopers kan ik boeken vol schrijven, maar er zijn er ook mensen die bloopers begaan waar ik dan weer mee te maken krijg. Jaren geleden, nog voordat mijn oudste geboren was had ik een tijdje een spiraaltje als vervanging van de pil. Het verwijderen van dat spiraaltje door een vervangende huisarts die nog kippiger was dan een blinde mol bracht ook de nodige hilarische verhalen boven. Het was net of je geopereerd moest worden door Stevie Wonder. Oke dan mevrouwtje, dan gaan we hier in braille tatoueren waar we u open gaan snijden. Zoiets bijvoorbeeld. En na afloop: ah, u bent aan uw schouder geopereerd en nu mist u een oor? Nou geen probleem hoor, die naaien we er zo weer aan als we die uit de buikholte kunnen vissen, de techniek staat voor niets. En dan loop je vervolgens met een oor die boven je wenkbrauw is aangenaaid. En zo iemand moet dan in je intieme delen gaan zoeken naar een spiraaltje met een pincet waarmee hij voortdurend misprikt! Wat een trauma!

Op mijn werk hoorde ik aan de koffietafel ook de nodige anekdotes. Zo stond er eens man een lezing te houden en hij deed dat met veel gebaren en overtuiging. Eigenlijk was het een hele gedreven spreker. Hij had alleen de pech dat zijn gulp de hele tijd openstond en dat terwijl hij een zwart pak aanhad, waardoor het nog extra opviel. Degene die het voorval vertelde kon ook niet duidelijk maken wat er aan de hand was, zonder dat de aandacht van de hele zaal getrokken zou worden. Die zaal had het waarschijnlijk ook wel gezien. En het idiote is dat je dan alleen maar naar die gulp kan staren, want de lezing gaat volkomen langs je heen!

Een ander vertelde dat er eens iemand op het podium tijdens een lezing uit zijn broek was gescheurd. Deze meneer loste het op door even van het toneel te verdwijnen en zijn broeknaad met de nietmachine te bewerken! Heel inventief, je moet er alleen wel aan denken om de nietjes eruit te halen voor je weer gaat zitten, anders is er een andere naad met problemen.

Collega's zijn altijd prima schrijfvoer voor bloopers. Jaren geleden toen ik nog aan het Westerscheldetunnelproject werkte, kwam onze projectmanager een keer binnen en vroeg geagiteerd: "Wie heeft daarnet dat telefoontje aan mij doorverbonden? Ik dacht dat het mijn vrouw was en riep iets intiems, is het de schoonmoeder van Dick!"(Dick was onze planner van destijds) Omdat ik nogal visueel ingesteld ben en de situatie meteen voor me zie, was ik de eerste die in lachen uitbarstte en daarmee ook meteen de eerste verdachte, terwijl ik dit keer echt onschuldig was.

Herman, een andere collega, moest eens naar een vergadering maar was zoals gewoonlijk te laat. Hij besloot om langs de mc drive van de Mac te rijden en dan een snelle vette hap naar binnen te werken onder het rijden. Maar het junkfood van de Mac zit doorgaans vol mayo, curry en augurken. Dus toen hij gehaast een hap nam, werd de big mac tussen zijn kleffe broodje vandaan gelanceerd, schoot tussen het stuur door op zijn nette broek, waar hij ook nog eens lekker doorgleed naar zijn schoenen!

Diezelfde collega kon er toch al wat van als het om bloopers ging. Toen hij eens naar de parkeerplaats liep, vol beladen met tas, laptop en een doos halfvol met vlaai (nog van zijn verjaardag) liet hij de vlaaidoos vallen. Omdat hij toch al een beetje saggo was, riep hij: "gv#@$" en gaf een rotschop tegen de doos, waardoor de vlaaipunten eruitvlogen tegen een auto aan, zodat hij het alleen maar erger maakte. De aardbeienvulling en de slagroom dropen van de koplampen en de nu lege doos waaide weg. Er kwam een andere collega aan en Herman verontschuldigde zich voor zijn gedrag: "Ja sorry, ik had wat problemen." Waarop de betreffende collega zei: "ja dat kun je wel stellen, je hebt er een schoonmaakprobleem bij, want dat is mijn auto waar die troep op ligt!" Als ik er aan terugdenk, kun je me weer opvegen!

Verhuisperikelen

2009-03-02T21:41:00.000-08:00

Sommige mensen denken dat verhuizen mijn hobby is. Dit omdat ik nu al voor de vierde keer in een half jaar tijd met dozen loop te slepen en van hot naar her verhuis. Ik word nog net geen Swiebertje genoemd. En ik loop nog net niet met een knapzakje het dorp rond. Maar dit keer was ik van plan om langer te blijven zitten. De vorige drie waren noodadressen. Ik ben van plan om hier wat langer te wonen.

Van RenyJuta

Toch heb ik spijt dat ik niet wat meer dingen heb weggegooid voor die tijd, want je loopt met dingen heen en weer te sjouwen die je daarna soms gewoon weggooit omdat je ze niet meer kwijt kunt of omdat ze niet meer passen in je huidige woning. Dit is voor degenen die me helpen verhuizen misschien wel een beetje irritant, bedenk ik me. Ik loop nu zelf trouwens een beetje op mijn tandvlees, want op het werk is het ook een beetje te druk. Na het werk weer klussen en schoonmaken en opruimen. Bijna geen moment rust en dat sloopt je. Op hyves schreef ik al dat mijn nagels eruitzien of ik french manicure heb gehad. Dat komt door die witte verf die ik op de plinten en aan de zijkant van de trap heb gebruikt. Ook in mijn haar zat van die witte verf. Een van de collega's dacht al dat ik blond aan het worden was. Nu ben ik dat wel wel een beetje (sort of) Maar in mijn haar zat gewoon ouderwets witsel, niks coupe soleil.

En voor de zoveelste keer neem ik me voor om nou eens niet zoveel meer te bewaren. Gooi gewoon wat vaker iets weg! Soms lijk ik mijn moeder wel. Die kon ook nergens afstand van doen. Ik kan me herinneren dat haar tuinpad opnieuw aangelegd moest worden, zodat de containers makkelijker over het pad konden. Nou dat kwam voor de bakker hoor. Maar ach ach ach, een van de harde werkers wilde een tulp elimeneren die midden op het pad stond. Nou maar dat ging niet door. Mijn ma wist het net te voorkomen en die ging pontificaal voor de tulp staan of het de korenwolf was die voor uitsterven behoed moest worden. Ze zou een goeie geweest zijn voor natuurmonumenten.

Van Blogs

Waarschijnlijk had ze het voor elkaar gekregen om de Betuweroute voor een half jaar stil te leggen. Dat ze door die tulp te beschermen dan toch wat om moest lopen om de container weg te brengen, dat deerde haar niet! Die tulp mocht niet weg, want die was een keer aan komen waaien en dus dierbaar. Zo was ze tegen meerdere dingen of dieren. Vlak bij mijn ouderlijk huis heeft een hele tijd een boerderij gestaan met een sloot. De eenden uit die sloot kwamen allemaal bij ons voor de deur kwaken omdat ze simpelweg wisten dat mijn ma wel oud brood had en dat ook naar buiten strooide.

Van Blogs

Misschien dat de buren niet zo gecharmeerd waren van die blerende eenden, maar mijn ma had er een zwak voor. Net als voor de poes van de achterburen. Die kwam altijd bij haar in de tuin slapen, omdat ze van die zonnige plekjes in de tuin had. Ach, het heeft wel wat vertederends. Ik denk altijd met tederheid terug als ik aan mijn moeder denk.

En nu, nu ga ik naar bed, dromen over het huis dat al kant en klaar is ....

stressen en relaxen

2008-11-22T05:57:00.000-08:00

foto Renyberenklauw

Het wordt tijd dat ik weer eens wat meer ga onthaasten. Ik merk dat ik het zo druk heb met van alles en nog wat dat ik vergeet om voor mezelf te zorgen. Laatst vond ik in een van mijn bureaulades weer zo’n vergeten stel mandarijnen die daar iets te lang in de ‘isoleercel’ hadden gezeten. Ze waren duidelijk overleden en weer min of meer tot leven gekomen. Er was een geheel eigen cultuurtje ontstaan in de meest fascinerende kleuren: amazonegroen, nevelwit…. De verffabrikanten zouden er jaloers op kunnen worden. Het was alsof ik naar een soort herfsttafereeltje keek, van die mosfranje die in het ochtendlicht een beetje mysterieus glinstert en stofdeeltjes doet opwaaien in de net opkomende zon. Als je op die manier naar een rottingsproces kijkt is het eigenlijk best mooi. Zo zie je maar: mooi dood is niet lelijk.

Van de week was het op het werk ook een en al stress. Je te pletter werken om alles op tijd af te krijgen, donderdag heen en weer reizen naar Haarlem, vrijdag naar Zaandam. En toen vrijdag dan eindelijk de werktijd er op zat, was het zulk slecht weer dat de treinen allemaal vertraging hadden. Het station in Zaandam wordt verbouwd en het is overal tochtig. Dat de treinen niet op tijd reden had meer met de ijzige storm te maken dan met iets anders. Maar sommige dingen daar kan de NS echt wel iets aan doen, zoals bijvoorbeeld tijdig de teksten verwisselen als er een trein vanaf een ander spoor vertrekt.

foto Reny koeien in de wei

Zo stond ik halfbevroren op het perron te wachten tot die k..trein eindelijk kwam. En toen ik met nog een kudde andere blinde koeien de trein instormde en een warme coupe op had gezocht, werd er omgeroepen dat ‘deze trein niet richting Utrecht’ ging. Dus het hele zootje er weer uit en bibberend op de volgende trein wachten. Ook in Amsterdam centraal was het raak. Daar zagen we ineens een conducteur een supersprintje trekken naar de voorkant van de trein en werd er omgeroepen dat het wel even kon duren voordat de trein vertrok, omdat de ‘chauffeur’ ineens weg was…… En of we maar naar perron 10 wilden gaan, want die trein zou vast eerder vertrekken. (zucht) Wat was er met de goede man gebeurd? Niet goed geworden? Roofoverval op de machinist? Ik weet het niet.

Er kwam nog een wanhopige mevrouw naar me toe om te vragen of ik wist of deze trein in Duivendrecht stopte. Maar ik was helemaal nergens meer zeker van dus ik kon haar helaas niet helpen en stierde gehaast weer naar buiten, op naar perron 10. Het enige voordeel van al dat wachten was dat de aansluiting in Utrecht maar een paar minuten was. En… ik had tijd voor een geliefd spelletje van vroeger: mensen kijken! Vooral in Amsterdam stappen heel wat kleurrijke typetjes in. Gangsterachtige figuren met zonnebril en Al Capone gleufhoed. Antilliaanse vrouwen met superstrakke kleding en een vet Amsterdams allo accentje. Carrierevrouwen die in de trein verder werken op hun laptop en tussen neus en lippen door met collega’s werkbespreking houden. Op zulke momenten gaat mijn fantasie altijd met me op de loop en bedenk ik er een heel verhaal omheen wat al die mensen gaan doen als ze de trein uitstappen.

foto Renyallemaal pieten

Over kleurrijke types gesproken. Vandaag was er bij ons in het dorp de Sinterklaas intocht. Het gekke is dat, hoewel wij hier vlakbij de enige echte sint hebben wonen (Bram v.d. Vlugt), we het toch met een hulpsint moeten doen. Zouden we de echte Sint niet kunnen betalen? Zou het door de kredietcrisis komen? Zou de Sint wel genoeg geld hebben om cadeautjes te kunnen kopen voor al die kinderen? Nou ja, bij mij is het onthaastingsproces nu begonnen. Door alles op te schrijven ben ik al een stuk relaxter!

foto Renyvrolijke pietermannen

Schoonheid

2008-07-20T14:00:00.000-07:00

Soms heb je van die dagen, dan kun je de hele wereld aan. Je doet zes dingen tegelijk en nog met plezier ook. Zelfs de notoire chagrijn kan je niet van je stuk brengen. Maar je hebt ook dagen…. dan word je al moe van alleen ademhalen. De hele dag wil je van alles, maar je doet niks. Zulke dagen heb ik achter de rug. Vandaag gingen mijn lief en ik daar iets aan doen, want hij zat in dezelfde modus als ik: een en al vermoeidheid.

We gingen naar het Elysium in Bleiswijk om eens lekker te bubbelen en bruisen in de warme badjes, lekker de sauna in en gewoon ongelofeloos lui zijn. En we hebben genoten. In het warme buitenbad scheen de zon op de bodem en dat gaf een prachtig effect op de tegelvloer. Lila, kobaltblauw, goud en zilverwitte vlakjes schitterden op de bodem, de golfslag zorgde voor een stukje extra schoonheid door lichtstrepen te toveren die als zilveren linten over de bodem dansten. Je kon er uren naar kijken.

Normaal neem ik altijd overal foto’s van. Maar in het Elysium mag dat begrijpelijkerwijs niet. Zelfs je mobieltje mag niet mee naar binnen, want stel je voor dat je stiekem een foto maakt van een blote badgast. Niet dat ik daar behoefte aan zou hebben, bovendien kan mijn mobiel dat niet, want die heb ik alleen om te bellen en sms-en. Maar vanuit kunstenaarsperspectief bezien is het weleens jammer, want je ziet nergens zoveel uiteenlopende en waanzinnig interessante objecten als in een complex waar iedereen bloot rondloopt. In de kunst is ieder lichaam prachtig, zowel de wandelende draadnagel als de vrouw met de weelderige vormen die in een Rubensdoek niet zouden misstaan.

Waar ik vandaag ook van genoten heb is de avondlucht, die van minuut tot minuut veranderde. Een waar kleurenpalet van warm rood, zacht geel en daartussendoor grijs en blauwtinten. God is goed in schilderen, dat is zeker. En mijn energietank? Die is aardig bijgevuld. Ik spring zo over een tekkel heen. Maar dan moet ie wel eerst dood gaan liggen.

Doorstuurmails

2008-06-29T02:57:00.000-07:00

Ken je ze? Die mails die je bergen geld beloven of geluk tot in de eeuwigheid? Of van die mails met een of ander zogenaamd waar gebeurd horrorverhaal die je moet doorsturen om een eind te maken aan Joostmagwetenwat.

Die doorstuurmails over Bill Gates die zijn fortuin gaat verdelen is een hele bekende. Ik krijg ze nog regelmatig en ze verdwijnen linea recta de prullenbak in. Misschien moet ik een mail terugsturen met mijn rekeningnummer, dan kan iedereen die mij zoveel fortuin gunt, daar gewoon een bedrag op storten. Niet dat ik geld van iemand nodig heb, zolang we goed kunnen rondkomen hoef ik niet zo nodig miljonair te worden.

Ook die geluksmails die je door moet sturen werken niet. En al helemaal niet als er sancties op staan als je ze niet doorstuurt. Ik hoeft niet zo nodig op jacht naar geluk. Bij mij is geluk iets wat in kleine dingetjes zit en gewoon op onverwachte momenten komt. Ik noem even een voorbeeld: gisteren was ik op kraamvisite bij mijn neef. Hij heeft een dochtertje gekregen, een mollig meisje met prachtig zwart punkhaar wat recht overeind staat. En een gezichtje waar je naar blijft kijken, zo engelachtig mooi. En die baby hield ik gisteren in mijn armen. Ze keek me onderzoekend aan met zo’n peinzende blik in die babyogen, alsof ze bij zichzelf dacht: Ken ik jou? En daarna schonk ze me de prachtigste glimlach die je je kunt voorstellen. Dat vervulde mij met een heel warm gevoel van geluk.

Hans met zijn kleine achternichtje

Later op de middag kwam de driejarige broer van de baby met zijn autootjes aanzetten en toen heb ik daar een half uurtje mee zitten spelen. Ook dat voelde goed, alsof ik met mijn eigen kinderen bezig was toen ze nog klein waren. Een gevoel van nostalgie.

Dan de horrorverhalen die zo nu en dan de ronde doen, over dolfijnen die achter auto’s aangesleept worden of over bendes die je gezicht opensnijden om je een smile te geven. Ook dit soort mailtjes wil ik niet. Niet omdat ik mijn ogen sluit voor de ellende in de wereld, ik weet toch wel dat er over het algemeen meer ellende dan geluk is op onze aardkloot. Maar omdat deze berichtjes stigmatiserend werken op bepaalde bevolkingsgroepen en omdat dit soort mails polariserend werken in een toch al zo verdeeld Nederland. Er zijn namelijk ook warme vriendschappen tussen verschillende bevolkingsgroepen en mensen die wel elkaars andersheid accepteren en respecteren. Dus laten we dat beetje geluk wat we op dat gebied hebben gewoon koesteren.

Dus voor wie dit leest: sla mij maar over met die geluksmails, geldmails en horrormails. Ik lees liever een leuk persoonlijk bericht. Bie d’n diek – Zeeuws voor by the way – mopjes en leuke filmpjes zijn altijd welkom!

Verbazing

2008-05-04T13:42:00.000-07:00

Dit blogje gaat over verrassende ontdekkingen, dingen die je verbazen op allerlei gebied.

Neem nou hyves. Weet je wat hyves zo leuk maakt? Je vindt er de duvel en zijn ouwe moer. Mensen die je allang uit het oog verloren dacht te hebben vind je hier weer terug. Met sommige word je graag weer vriendjes, naar andere ben je alleen nieuwsgierig wat er van ze geworden is. Zo ontdekte ik iemand met wie ik jaren bevriend ben geweest en waarvan de vriendschap plotseling op een vrij lullige manier beëindigd werd. Nu waren we al min of meer uit elkaar gegroeid, dus zo verrassend was het . niet. Zij was altijd zo’n anderhalf jaar ouder dan ik, maar op hyves is ze plotseling 15 jaar jonger dan haar werkelijke leeftijd! Waar komt het vandaan, die neiging om feiten over jezelf te verdraaien of te verdoezelen vraag ik me af. Waarom is het erg om 54 te zijn in plaats van 39? Waarom liegt iemand over zijn of haar leeftijd? Niet dat ik het veroordeel als iemand verkeerde informatie over zichzelf op hyves zet. Dat moet iedereen zelf weten, ik ben slechts nieuwsgierig naar iemands motieven.

Iets heel anders. Vandaag gingen wij zo’n 35 kilometer fietsen. Het weer werkte goed mee, het was de hele dag zonnig. De bermen lagen er prachtig bij met witte bossen fluitekruid en geel koolzaad.

Het zag er uit als een soort feestelijke lentezoom. Bij het gehuchtje Hogebrug gingen we op een steigertje even uitrusten. Het was een idyllisch plekje met mooie oude huisjes en de zon die lichtspetters in het water toverde.

De enige stoorzender was het geluid van de treinen die over de brug vlakbij denderden. En dan niet eens per half uur, nee iedere paar minuten kwamen er treinen voorbij razen, inclusief van die eindeloze goederentreinen. Tijdens de 20 minuten durende pauze aan dat steigertje telden we minstens 8 van die lawaaipapagaaien. Zo’n lieflijk landelijk plekje en dan zo’n bak herrie elke dag? Wat zonde nou toch. Verbazing nummer 2.
In de tuin zag ik vandaag ook iets wonderlijks. Twee bijen die boven op elkaar zaten. Ik was altijd in de veronderstelling dat alleen een koninginnebij bevrucht werd. En dan in zo’n bijenraat, afgeschermd van de buitenwereld. Zo’n koninginnebij is net een pornoster die aan een gangbang meedoet, want ze wordt door hordes van die darren bevrucht. Ben je geen koningin, maar werkster dan ga je voor de rest van je bijenleven als dienstmaagd door het leven. Maar nu zag ik dus twee bijen op elkaar in de buitenlucht. Wat zal dat geweest zijn? Een homopaartje darren? Een soort Geer en Goor tussen de violen? Of was de koningin al die formele protocollen zat en was ze er met haar minnaar vandoor om in de openlucht te vrijen? Wie zal het zeggen. Ook in de dierenwereld is niet alles standaard. Ik stel me dan zo voor dat die dar een soort outlaw was, iemand die uitgekotst werd door de rest van de bijenmaatschappij. En dat hij daarom door die adellijke dame extra aantrekkelijk werd gevonden. Een soort beauty and the beast scenario zogezegd.

Ook verrassend was het avondeten van vandaag. Nu eens geen gezonde kost met veel groente, maar een patatje met schnitzel bij de Vork! Slecht voor de cholesterol, maar wel lekker op zijn tijd!

Naar de bollen

2008-04-20T11:48:00.000-07:00

Je zult toch maar nagenoeg je hele leven in Nederland wonen. Je bent Hollands opgevoed (met een flinke dosis Indo cultuur, dat dan wel. Maar toch, behoorlijk Hollands. Je eet vijf keer per week aardappelen en ook stamppot zuurkool, bloemkool met een bloempapje en een bal gehakt, pannenkoeken met stroop. Er wordt thuis Hollandse muziek gedraaid. Oke, niet altijd met mijn instemming. Ik bedoel: Jan Smit is nog tot daar aan toe. Maar mijn lief draait, tot mijn afgrijzen, ook weleens Corrie Konings. En dan op vrijdag als hij staat te stofzuigen, dus dan gaat ie extra hard. Iets ergers dan het gejengel van vrouw Konings kan ik niet bedenken. Gatverrrrrr!!!!!!!!!!!! Maar ja, ieder zijn (wan)smaak. Als hij dan beneden loopt te stofzuigen terwijl Corrie Huilen is voor jou te laat loopt te jammeren, dan ga ik boven de badkamer doen en dan zet ik als tegenwicht Emerson Lake and Palmer op met een stevig jaren zeventig nummer. En dat vindt hij weer pokkeherrie, net als blues, daar kan hij ook niet naar luisteren. Die man van mij heeft echt geen verstand van muziek! Wat dat betreft val ik op foute mannen, want mijn ex hield ook van Corrie Konings.

Maar goed, ik dwaal af. Wat ik wou zeggen was: zo Hollands en dan moet ik bekennen dat ik nog nooit in zoiets oerhollands als de Keukenhof ben geweest. Tot vandaag dan. Ik kreeg een paar vrijkaarten en die ben ik vandaag gaan gebruiken samen met mijn zus.

Nu is het verre van slim om op zondag naar de Keukenhof te gaan als het ook nog mooi weer is. Tot Leimuiden gaat het goed, maar net over de brug sta je al hopeloos vast. De weg ging ook nog eens van twee naar eenbaans. En ik deed braaf wat ze je op tv altijd adviseren: zet je richtingaanwijzer uit, rij rustig tot het eind van de invoegstrook en ga dan ritsen. Nou er viel helemaal niks te ritselen met mijn medeweggebruikers. Men voelt zich gepasseerd en geeft met een boze blik extra gas. Vooral die misprijzende blikken spreken boekdelen. Die drukken verontwaardiging uit en boosheid. Alsof je onuitgenodigd iemands territorium binnendringt, terwijl je alleen maar bezig bent om netjes in te voegen. Uiteindelijk werd ik er dan toch tussen gelaten. Maar die reclame moeten ze toch aanpassen vind ik, want dit werkt niet.

bloemenpracht

Eenmaal binnen hoorde ik nauwelijks Nederlands. Bijna allemaal toeristen. Ik heb ik me als een doorsnee Japanner gedragen en heel veel foto’s gemaakt, van de bloemenpracht, van mijn zus, van een vrolijk koor dat bij de molen oude nummers van the Beatles stond te zingen.
Je zou denken dat ze Tulpen uit Amsterdam zouden doen, maar nee, we zijn tenslotte een multiculturele samenleving, dus werd er Engels gezongen. En het klonk prachtig moet ik zeggen. Het swingde echt de pan uit. Ook het koffietentje waar we iets dronken, was niet typisch Hollands. Het was aangekleed met Chinese lampionnen en prenten en er stonden Turkse mensen achter de toonbank. Ook hier weer de integratie. De prijzen waren echter wel super Hollands. Twee capuccino en twee brownies kostte bijna 15 euro! Wij hebben daarna ook flink zitten mopperen. Zo Hollands zijn we ook wel weer.

tulpenpracht

Feestje + alcohol = kater

2008-04-13T05:34:00.000-07:00

Dochter Linda vierde gisteren haar verjaardag samen met twee vriendinnen en een vriend. Het werd een themafeestje en het thema was blauw. Ik had mijn nagels blauw gelakt, een azuurblauwe ketting omgedaan, blauwe oogschaduw en een blauw spijkerjack aan. Toen we aankwamen werden we onthaald op een blauw drankje, aangeboden door de in het blauw gestoken Linda en Michelle.
Het feestje was leuk. Ik heb gezellig zitten kletsen en voor je het weet is het half 3 ’s nachts en ga je naar huis. Nu ben ik niet zo’n ervaren drinker. Vroeger kon ik aardig wat achterover keilen, maar die tijd is voorbij. Thuis drink ik af en toe een rose met fruitsmaakje met een heel laag alcoholpercentage. Toen we buiten stonden bij de fietsen merkte ik dat ik er iets te veel naar binnen had gegooid. Maar goed dat we geen politie tegen kwamen, want ik was een gevaar op de weg. Eenmaal thuis wist ik niet hoe snel ik op de wc moest komen. De makreel van ’s middags kwam eruit, drijvend in de tomatensoep van ’s avonds! Man man, wat kun je je dan beroerd voelen. Ik kan me niet voorstellen dat mensen dit elk weekend doen. Of zou je er dan aan wennen? Misschien moet ik gewoon meer oefenen.
Vanmorgen had ik een kater waar Dikkie Dik jaloers op zou worden. Linda stuurde heel lief een smsje met: mam hoe voel je je? Het grappige is dat mijn mobieltje bij de aankondiging van een sms het nummer van Doe Maar speelt: sinds een dag of twee, vlinders in mijn hoofd, sinds een dag of twee, aangenaam verdoofd..... nou dat was op mij niet van toepassing! Het was meer: sinds een uur of twee stenen in mijn hoofd en dooie muizen in mijn maag. Maar 1 ding heb ik dan toch goed gedaan: ik heb me keurig aan het thema van het feest gehouden. Ik was zo blauw als een smurf!

schilderijen

2008-03-15T09:34:00.001-07:00

De laatste tijd ben ik weer lekker aan het schilderen. En qua stijl komt er van alles en nog wat uit. Het kleurrijke geheel hieronder is gebaseerd op wat ik tijdens uittredingservaringen zie. Tijdens zo'n nachtelijk tochtje kom ik vaak dit soort kleurige taferelen tegen, een beetje rommelig en schijnbaar zonder enige samenhang, maar het voelt altijd vertrouwd op de een of andere manier.

kleurrijke chaos

Het schilderij hieronder is moeder Aarde nadat er weer een zondvloed is geweest, de vorm van de continenten is anders geworden.

Moeder Aarde na de zondvloed

Hieronder een impressie van de krabnevel. Op de Hubble site staan prachtige foto's van opnamen die de Hubble telescoop gemaakt heeft. Deze gebruik ik regelmatig als inspiratie voor mijn schilderijen

crab nebula

Hieronder is een fictieve ruimtenevel. Hij heeft wat weg van een vogel of ruimtedraak

ruimtenevel

Wishfull thinking

2008-03-09T06:42:00.000-07:00

Zaterdag heb ik het weer geprobeerd tijdens de de nieuwe Uri Geller show. Uri zou contact gaan maken met gene zijde om zodoende contact te krijgen met die andere wereld. Als jij ook een teken wilde van gene zijde hoefde je slechts voor de tv te gaan staan en je handen tegen zijn handen te leggen, waarna je je zo’n 11 seconden moest concentreren op degene met wie je contact zou willen. Nou dat was niet zo moeilijk. Mijn moeder schoot het eerst in mijn gedachten en ook Daantje, mijn nichtje die deze zomer 28 zou zijn geworden, maar die nu niet ouder is geworden dan 22.

Wees niet teleurgesteld als er niet meteen iets gebeurt, het kan ook zijn dat je daarna pas een teken krijgt, aldus Uri Geller. Natuurlijk gebeurde er niets, dat is net als met die lepels. Als niemand nog weet waar dat gedoe met die kromgebogen lepels over gaat, dan gaat mijn bestek spoken en wandelt uit zichzelf de keukenla uit! Ik ben nou eenmaal een teut met dat soort dingen. Ook nu ging de avond rustig voorbij. De vingerafdrukken heb ik maar van het beeldscherm geveegd. Ook ’s nachts in mijn dromen verschenen mijn twee geliefde doden niet. Ik droomde wel onrustig en behoorlijk warrig. Zo reed ik in een auto in een droomlandschap waar ik eerder geweest was. Een landschap dat alleen in mijn droom bestaat. Maar waar ik wel de weg weet. Ken je dat? Dat je er al eerder geweest bent, maar dan alleen in je droom? Deze keer vergiste ik me in de weg en kwam op een raar rotsachtig kustgebied uit, waar ik de auto liet staan en terug ben gaan lopen!

Vanmorgen werd ik wakker met het liedje – somewhere my love – het thema van de film van Doctor Zhivago. Dat liedje is de rest van de dag door mijn hoofd blijven zingen. En vanmiddag ging er een lampje branden: dat liedje heb ik al heel lang niet meer gehoord. Het is ook een liedje wat in het speeldoosje zat van de gondel die mijn moeder jaren geleden meebracht uit Venetie. Ze was daar op vakantie geweest en bracht toen een souvenirtje mee in de vorm van een gondel. En daar zat dat speeldoosje in. Als kind vond ik het prachtig en dat liedje doet me altijd aan haar denken! Dus toch een teken? Of is het wishfull thinking? Nu Daantje nog….

Somewhere, my love,
There will be songs to sing
Although the snow
Covers the hope of spring.

Somewhere a hill
Blossoms in green and gold
And there are dreams
All that your heart can hold.

Someday we'll meet again, my love.
Someday whenever the spring breaks through.

You'll come to me
Out of the long ago,
Warm as the wind,
Soft as the kiss of snow.

Till then, my sweet,
Think of me now and then.
God, speed my love
'Til you are mine again.

Valentijnsdag

2008-02-02T05:46:00.000-08:00

Vorige week mailde dochter Linda me of ik een Herman wilde ontvangen. Herman is een vriendschapskoek, een soort kettingkoek want je moet het gist verdelen en weer doorgeven aan anderen. Ik had zoiets jaren geleden ook eens gehad van een bevriende buuf en ik was vergeten wat ik er destijds van gebakken had. Destijds kon ik nog niet zo heel geweldig koken, dus waarschijnlijk hebben we die Herman toen gebruikt als slopershamer of ik heb hem als fossiel verkocht aan het Oudheidsmuseum. Maar goed, het is bijna Valentijnsdag, de dag van de vriendschap, dus dan is zoiets toch leuk nietwaar?

Maandag kwam ze Herman brengen, in een schaaltje zat een plakkerige substantie waar ik dan iets mee moest. Gelukkig zat er een gebruiksaanwijzing bij waarin stond dat Herman niet in de koelkast hoefde, geen deksel nodig had, gewoon afdekken met een theedoek, Herman groeit op kamertemperatuur volgens een natuurlijk gistingsproces. De eerste dag giet je hem in een grote kom, de dagen daarna roer je hem een paar keer per dag goed door. Ik had Herman op de koelkast geparkeerd met een theedoek als dakje, nadat ik eerst aan mijn lief had uitgelegd wat het was, dit ter voorkoming dat hij een vriend met het badwater weg zou gooien. Een van de eerste dagen zat er waarschijnlijk een punt van de theedoek die over Herman lag tussen de deur van de vriezer waardoor de binnenkant van de vriezer er uitzag als Antarctica. Arbeidstherapie voor Theo, die heeft uren gedweild!

De 4e dag zou ik net naar kantoor gaan toen ik eraan dacht dat ik Herman nog even moest omroeren. Maar wat stond er in de beschrijving? Dag 4: Herman heeft honger, geef hem 2 dl melk, 200 gram bloem en 200 gram suiker. Shit! Dat is waar ook, het is net een net een tamagotcha, hij moet aandacht en eten. Die melk en bloem had ik wel in huis, maar suiker? Alleen bruine basterdsuiker. Nou vooruit maar, moet kunnen. Herman kreeg meteen een Caraibisch kleurtje. Goed voor de vriendschap zoiets, blank en bruin integreren, dacht ik opgewekt. De suiker was wel een beetje hard geworden en het kostte nog grote moeite en een berg vaat om te zorgen dat Herman gepamperd werd.

Ik had intussen wel her en der geinformeerd in mijn omgeving aan wie ik straks een gisten baby Herman kon gaan brengen, want dat was tenslotte de bedoeling. Maar de potentiele Herman Blijkers en keukenprinsessen reageerden niet erg enthousiast. Zoon Hans riep al: mam, je hoeft hem bij mij niet te brengen hoor, want ik denk dat Herman dan de hongerdood sterft. Ik las op het briefje dat ik hierna nog 4 dagen moest roeren, dan op de 10e dag in vijven delen. Vier Hermannen weggeven met een kopie van de brief en de 5e Herman had weer reuzenhonger, want die wou dan 150 gram bloem, 2 eetlepels kaneel, 100 gram fijngehakte chocola, 200 gram suiker, 100 gram fijngehakte noten en of rozijnen, 1 dl olie 2 geraspte appels, 1 zakje bakpoeder en 2zakjes vanillesuiker! Daarna kon je hem bakken op 170 graden. Goeiedag, dure kostganger die Herman. Bepaald niet aan de Sonja Bakker.

Aangezien ik in veel opzichten mijn sterrenbeeld Ram eer aandoe en niet veel geduld heb, besloot ik Herman gewoon de 5e dag te gaan bakken. Niks nog dagen roeren en 10 dagen gisten. We maken er een Snelle Jelle van in plaats van een Hijgende Herman. Kijken wat ik in huis heb en daar de boel mee afmaken. Rozijnen heb ik niet. Nog een heel klein beetje walnoten, maar dat was niet genoeg, nou dan laten we die maar weg. Een plak pure chocola van 200 gram had ik wel. Er hoeft maar 100 gram in, dus de rest wordt natuurlijk tussendoor weggesnaaid. 1 appel in plaats van 2. Bakpoeder, vanillesuiker en olie had ik wel. Het resultaat was een grote bende op het aanrecht door het schaven van de chocola, het raspen van de appel, het roeren van Hijgende Herman en noem maar op. Wat je toch niet over moet hebben voor een vrienschapskoek! Daarna de oven in voor een uurtje.

Herman is klaar, het enige wat ik vergeten ben is om een beetje bloem in de bakvorm te strooien zodat Herman makkelijk loslaat. Nu is hij een vriend geworden die geen afscheid van zijn bakvorm wil nemen. Herman heeft verlatingsangst. Een cake met een geboortetrauma zogezegd. Ik heb hem daarnet liefdeloos met een plastic spaan losgewrikt en de onderkant is als een soort placenta aan de binnenkant blijven plakken. De smaak is redelijk. Misschien wat teveel chocola? En hij ligt een beetje zwaar op de maag.

De moraal van dit verhaal? Manipuleer een vriend en hij krijgt een heel ander karakter. Happy Valentine!

Joost en Hans 1990

Het liefdesleven van de pinguin

2008-01-22T12:31:00.000-08:00

Soms zou je willen dat je een pinquin was. Het zou het leven soms een stuk makkelijker maken. Je hoeft je nooit druk te maken over je lijn, want dat vet heb je nodig. Geen getreuzel voor de garderobekast omdat je niet weet wat je aan moet trekken. En verder lekker met een hele kolonie soortgenoten glijbaantje spelen, beetje vissen, achter elkaar aan zitten en als je het zat bent waggel je gewoon weer de wal op. Geen zorgen over je huis, je baan, je toekomst. Als je geluk hebt leef je een leuk leven op een mooie ijsschots met een stel andere gezellige pinguins. Heb je pech, dan zit je tussen een stel chagrijnen en worden je kinderen opgepeuzeld door een orka. Ook het liefdesleven van de pinguins is simpel, zo zag ik laatst in een oude documentaire van Jacques Cousteau. Het mannetje zoekt een mooie steen uit en biedt die aan aan het prinsesje van zijn dromen. Accepteert ze de steen, dan zijn ze verloofd en volgt al snel de paring. Niks geen ingewikkelde versiertrucjes en langdurige hofmakerijen. Gewoon hop hop er op en dat is het. Wel een beetje hilarisch om te zien trouwens, want het is net of het mannetje bezig is zich staande te houden op een springkussen. Bij mensen is alles toch een stuk ingewikkelder. Ik heb tenminste nooit een vrouw ontroerd een traan zien wegpinken omdat haar prins op het witte paard haar een mooie kiezel kwam brengen. Ik denk dat ze eerder zou denken dat ze met een beminnelijke idioot te doen had. In de documentaire had prins Charming net een prachtige steen uitgezocht en toen was hij zijn grote liefde ineens kwijt. Die liep tussen duizenden andere vrijgezelle meiden en die lijken allemaal op elkaar met die zwartwit outfit met geeloranje sjaaltje. Pinguins herkennen elkaar ook niet aan hun uiterlijk. Alleen door te roepen herkennen ze elkaar. Maar door te roepen moest hij de steen weer laten vallen. Een dilemma dus. In de mensenwereld kun je je dat niet voorstellen. Stel dat wij mensen elkaar ook alleen zouden herkennen aan het stemgeluid. En je lief is zijn stem een tijdje kwijt door een fikse verkoudheid. En dan kom je er ineens achter dat je al de hele week voor de buurman hebt staan koken! Je hebt zelfs zijn rug gemasseerd en intieme dingen in zijn oor gefluisterd..... Hmmmm misschien toch niks voor mij, zo'n pinguin bestaan.

Goede voornemens

2008-01-02T04:47:00.000-08:00

Ooit heb ik ergens gelezen dat hetgene waar je je het meest aan ergert bij anderen, datgene is wat je in jezelf verafschuwt. Dus dat het een eigenschap is die latent in jou aanwezig is, maar waarvan je jezelf niet bewust bent. Nu heb ik me voorgenomen om vooral niet klakkeloos alles te geloven wat er zoal geschreven wordt. Maar dit is wel iets om over na te denken.

Een gewoonte waar ik me nogal eens aan erger is als iemand moppert over een situatie waar hij of zij in zit en er dan vervolgens niets aan doet om het te veranderen. Althans, niet de dingen die echte veranderingen zouden bewerkstelligen. Ik heb gemerkt dat ik zelf ook nogal eens de neiging heb om vervelende gesprekken/beslissingen etc. voor me uit te schuiven, totdat het dusdanig verwatert dat je er niet meer mee aan hoeft te komen, omdat dan niemand nog weet waar je het over hebt. Het gevolg is dat er niks verandert, waarna ik op mezelf ga mopperen dat ik de dingen weer eens te lang op hun beloop heb gelaten waardoor ik nu weer in hetzelfde gammele schuitje zit, als waarin ik de haven verlaten heb. Nou is dat leuke beeldspraak of niet? Er zit voor mij dus wel een kern van waarheid in de eerdergenoemde stelling.

De reden dat ik hierover begin is dat ik vorige week het boek "Authenticiteit, het pad naar jezelf" van Ed Nissink heb uitgelezen. En hoewel ik dacht dat ik al aardig op weg was om me te ontdoen van allerlei ongewenste bagage die ik in de loop van mijn leven had meegesleept, kwam ik - al lezende - tot verrassende inzichten.

Ik heb gemerkt dat ik nog steeds te vaak ja zeg als ik nee bedoel. Vaak verzin ik dan voor mezelf excuses waarom ik dat doe. Zoals: ik kan wel botweg nee zeggen, maar dan ben ik niet sociaal bezig, niet aardig maar egoistisch. Of ik vind dan dat ik het niet kan maken omdat die ander ook vaak dingen voor mij doet (ook als ik daar helemaal niet om gevraagd heb en het zelfs helemaal niet prettig voelt, omdat het verplichtingen schept waar ik niet op zit te wachten!). Dit is iets waarvan ik weet dat ik eraan moet werken als ik meer mezelf wil worden. Dat het stiller om je heen zal worden als je trouw aan jezelf blijft, zoals Ed in zijn boek schrijft, hoef ik niet als ongewenste bijkomstigheid te beschouwen, maar als bevrijding.

Het stukje over "geen zorgsyndroom hanteren" was voor mij ook uitermate leerzaam. Geen zorgsyndroom hanteren betekent niet dat je niet hulpvaardig mag zijn, maar simpel gezegd dat je je niet altijd en overal ongevraagd met iedereen moet bemoeien onder het mom van "ik zal jou wel even vertellen wat het beste voor je is". Ik heb me er zelf schuldig aan gemaakt naar anderen toe, maar ik heb het me even zo vaak door de strot laten duwen, die zogenaamde goedbedoelde adviezen waar ik geen moer aan had omdat ze voor mij niet werkten.

Dus in het vervolg geen ouwe dametjes meer helpen oversteken, zeker als ze helemaal niet naar de overkant willen en jou daarna ook nog met hun handtasje om de oren gaan slaan. :-s En er ook wat van zeggen als iemand mijn rotzooi op wil ruimen, die ik helemaal niet opgeruimd wil hebben!

Het boek "Authenticiteit, het pad naar jezelf" van Ed Nissink is een aanrader voor eenieder die de moed heeft om de confrontatie met zichzelf aan te gaan.

Dit was mijn theorie hierover. Nu nog de dingen in praktijk brengen! Mijn andere goede voornemens? Die ene die ik elk jaar heb: volg je hart, dan volgt de rest vanzelf.

winter

2007-12-29T02:49:00.000-08:00

Het is alweer voorbij, de winterse taferelen van vorige week toen het sprookjesachtig mooi was buiten, een ijsblauwe lucht met daaronder echt een winterwonderland zoals in het gelijknamige liedje. Rijp op de bomen, de zon die glinsterende kristallen op de takken toverde en als het een beetje smolt viel het met een tinkelend geluid uit de bomen. Alsof je in het rijk van de ijskoningin was.

Bij ons voor zag je kinderen schaatsen op de vaart, die ook al omzoomd was door van die sprookjesbomen. Hoewel het voor Nederlandse begrippen pittig koud was vond ik het heerlijk buiten. Ik ben dan wel een Indootje en ik hou van warmte, maar met dit weer straf je me ook niet. Het doet me aan vroeger denken, toen we als kinderen op friese doorlopertjes de sloten op gingen om te schaatsen. Je kreeg er hele zere enkels van en bevroren tenen, het schaatsen leek nergens op, want zo goed kon ik het niet. Als je nu van die meerkoetjes op het ijs ziet lopen waarbij de pootjes alle kanten uitglijden, zo zag mijn schaatskunst eruit, maar toch… wat een zaligheid! Als de school eindelijk uit was en je door die bedompte gangen liep, waar het altijd zurig naar natte jassen rook. Als je thuis kwam, was het even warmen bij de (kolen)kachel en daarna lekker de vrieskou in. Soms wou ik dat ik nog heel even kind was, gewoon lekker ongecompliceerd buiten spelen…

meer foto's staan op: mijn website

Kerstmis

2007-12-16T03:26:00.000-08:00

Kerstmis
Als kind was ik dol op kerstmis, de hele sfeer eromheen vond ik leuk. We deden toen nog niet aan cadeautjes, maar de kerstboom was al een cadeau op zich. Heerlijk al die ouderwetse glimmende rode ballen erin. Als je er in keek zag je eruit als een van Sneeuwwitjes zeven dwergen. Je neus werd gigantisch, je ogen stonden ineens heel dicht bij elkaar en je had een hele grote mond! En dan die vogeltjes met pluimstaartjes die je aan de takken kon vastknijpen en waar onze poes Mieke zo dol op was, tot wanhoop van mijn moeder. Ook de fragiele huisjes met sneeuw erop vond ik prachtig en de lichtblauwe ballen met glinstertjes. Maar het mooist vond ik het om naar de lampjes te kijken die een heel sprookjesachtig aureool kregen door het engelenhaar wat er overheen gedrapeerd lag. Dat engelenhaar daar moest je wel met je tengels van afblijven, want dat bezorgde je hele fijne sneetjes waar je dagen last van had. En dan die kerstliedjes: stihille nacht… heilige nacht…. alles slaapt… sluimert zacht, tenminste zo zongen wij katholieken het. De protestantse versie is weer anders. Daar hebben ze het over Davids zoon, lang verwacht. Iets wat ik ook weer niet begreep, want ik dacht altijd dat Jozef de stiefvader was en God de echte vader, die David kon ik helemaal niet plaatsen. Hoe dat dan biologisch in elkaar zat wist ik verder niet, daar werd bij ons in de kerk geen uitleg over gegeven, net zomin als het gegeven van de maagd Maria. En ik heb het tenslotte maar opgegeven om er naar te vragen.

Tegenwoordig is kerstmis steeds meer een commercieel gebeuren aan het worden. Mensen maken zich druk om wat er gegeten moet worden, of de kerstboom wel hip genoeg is, welke kleur ballen moeten we dit jaar weer, wat voor kleren doen we aan etc. etc. Het heeft ertoe geleid dat er weer een nieuw woord bedacht werd: kerststress. De werkelijke betekenis van kerst lijkt steeds meer verloren te gaan. Ik ken mensen die 1 keer per jaar naar de kerk gaan, met kerstmis naar de nachtmis. Ikzelf heb niks meer met de kerk en ga ook met kerstmis niet. Ik heb trouwens ook niks met die hele commerciële business eromheen. Ik maak me niet druk of onze eettafel wel perfect gedekt is en ik maak me nog minder druk of de kerstspullen wel hip zijn, want voor je het weet ben je een kerststresskip.

Sinterklaas

2007-12-03T13:03:00.000-08:00

Vroeger snapte ik geen ene bal van al die sinterklaasliedjes. Ja ik brulde ze wel mee natuurlijk, want ik wilde wel graag die schoen gevuld hebben met cadeautjes, pepernoten en een chocoladeletter. Tegenwoordig schrijven ze in de krant dat je kanker krijgt van pepernoten, maar vroeger kon je ze ongelimiteerd eten. Maar die liedjes vond ik onbegrijpelijk. Dat kwam omdat ik de teksten altijd verkeerd verstond. De tekst – vol verwachting klopt ons hart, wie de koek krijgt wie de gard – vertaalde ik als: vol verwachting klopt ons haard, wie de koe krijgt, wie de paard.

Tja, en als je als kind hoort dat in verwachting zijn betekent dat er een baby aankomt…. Dan is het ook onbegrijpelijk natuurlijk, want wat heeft dat nou met Sinterklaas te maken? Tenslotte werden de baby’s door de ooievaar gebracht en niet door de goedheiligman. En dan dat tweede stukje: wie de koe krijgt, wie de paard. Ik wou helemaal geen koe, ik vond koeien eng. Als we in het weiland liepen en die grote koebeesten renden dan speels achter ons aan, dan stond ik doodsangsten uit en dacht dat we op de horens genomen werden. Een paard wou ik wel, maar volgens mij was het niet de paard, maar het paard. Ik kon me op zesjarige leeftijd al volop ergeren aan verkeerd taalgebruik!

Toen ik eindelijk begreep dat het om koek en gard ging snapte ik het nog niet, want ik wist niet wat gard betekende. En toen ik eenmaal zover was dat ik begreep dat hiermee de roe bedoeld werd, snapte ik weer niet waarom dat nou weer zo erg was. Als Indo kind hadden wij thuis altijd al zoiets als een roe en dat heette dan een sappolidi. Dat was een soort roe waarmee oma de keuken aanveegde. Met een andere sappolidi deed mama de bedden altijd. Dus zo’n straf was het in mijn kinderbeleving niet, behalve als oma met de sappolidi dreigde als je vervelend geweest was. Niet dat ze daar echt mee sloeg. Als je een tik kreeg deed mama dat met haar blote handen, dan kreeg je een ferme tik op je bovenbenen, nadat je eerst rondjes om de tafel had gerend!

De zak van Sinterklaas is ook zo’n voorbeeld. De zak van Zwarte Piet begreep ik wel. Die Piet liep altijd met zo’n voddenbaal waar strooigoed in zat. Maar de zak van Sinterklaas? En dan zongen ze ook nog: maar onder in die zak, daar zit een hele grote plak. Een plak wat? Cake?
Schiet mij maar lek, ik snap nou nog niks van Sinterklaas

slideshow

2007-11-04T01:25:00.000-07:00

Ik heb iets leuks ontdekt. Een slideshow maken en in je website of blog plakken. Ik zag het bij mijn zusje en dacht: Heeeee! Mokokeh. (Zeeuws voor: dat moet ik ook hebben). Kijk bij www.slide.com

Gedichtje

2007-10-22T07:15:00.000-07:00

Zon
En wolken
Zij spelen verstoppertje
Kiekeboe, zegt de zon
Ik gluur om de hoek
Wolk, wil jij mijn vriendje zijn?
Dan geef ik jou een gouden rand
Een aureool van eeuwigheid
Samen zijn we van een ongekende schoonheid
Een stralend schouwspel in de lucht
Vol schitterende kleuren van rose, blauw en geel goud
Dag prachtige warme dag
Bedankt voor alles wat je bracht

Reny

Tropenjaren

2007-10-14T09:47:00.000-07:00

Eigenlijk zou ik hier een vakantieblogje plaatsen, maar er zijn wat problemen met het plaatsen van foto's. Geinteresseerden kunnen het vakantieblogje lezen op mijn hyves: www.krakkie.hyves.nl

In plaats daarvan is hier weer eens een blogje over de telefoonterreur:

Ik ben van de week ineens bijna 30 jaar ouder geworden. Ja, niet dat er iets vreselijks gebeurd is, maar ik hoorde mijn lief door de telefoon tegen iemand zeggen dat hij 80 was en zijn vrouw 79. Nu weet ik dat ik bij tijd en wijle heel verstrooid kan zijn en soms heb ik van die senior momenten als ik mijn leesbril loop te zoeken die ik gewoon op mijn neus heb, terwijl ik me afvraag waarom de ramen zo wazig zijn!
Maar nee het kwam ergens anders door. De telefoon ging en het was een of ander bedrijf die een vraag had over onze energienota. Aangezien ik een zeer energie opslurpende werkdag achter de rug had kon ik me niet voorstellen dat ik genoeg energie over zou hebben om een nota aan te spenderen, laat staan om een vraag daarover te beantwoorden. Ik gaf hem dus zonder enige introductie door aan Theo. Het was een energiebedrijf die met een prachtig voorstel kwam: als wij klant bij hun zouden worden en we zouden internet hebben, kregen we 15% korting.
Nou dan moet je net bij mijn Theo zijn. Die kan bij tijden liegen of het gedrukt staat als hij ergens vanaf wil of als hij aan het pingelen is om ergens korting te krijgen. Ik had eens bij Radio Modern een mooie tv gezien die ik wou hebben en zoon Hans had wat nieuwe spullen voor zijn huis nodig. Dat ging als volgt: Hans en ik zochten de spullen uit en gingen vervolgens een stukje verderop staan, want Theo gaat dan “onderhandelen” en die kan geen in de lach schietende familieleden in de buurt gebruiken. Want “onderhandelen” betekent in zijn geval dat de verkoper helemaal gek wordt van al zijn zielige verhalen. Als je hem moet geloven zou je denken dat we van de honger in de gordijnen vliegen! Maar het heeft wel effect, want de arme verkoper geeft uit wanhoop altijd toe. Volgens mij gewoon om er vanaf te zijn.

In het geval van het energiebedrijf die ons belde schudde hij ook weer moeiteloos een verhaal uit zijn mouw: “Mevrouw, ik heb helemaal niks aan uw korting. Waarom niet? Ja we hebben helemaal geen internet. Wat zegt u? Nee, nee, dat snap ik. Maar wij hebben het niet. Wat moeten ouwe mensen zoals wij nou met internet? Ik zou niet weten hoe zoiets werkt, ik weet net aan hoe de afstandbediening van de tv werkt. Mijn vrouw is 79 en ik ben net 80 geworden.”
Pfffffffffffffff. En maar beweren dat ie geen fantasie heeft. Die vent van mij is echt een carriere als acteur misgelopen!

Gewoon lekker jezelf zijn

2007-09-23T11:21:00.000-07:00

Ooit vertelde een van mijn vroegere collega’s eens iets over zijn verstandelijk gehandicapte schoonzus, die bij hem en zijn vrouw inwoonde. Hij bekende dat hij zo nu en dan weleens jaloers op haar was, omdat zij altijd gewoon zichzelf kon zijn en dat niemand haar dat kwalijk neemt omdat ze gehandicapt is. Zo kon ze bij tijd en wijle heel primitief reageren, heel boos worden en er soms hele rake dingen uitflappen, wat kleine kinderen ook doen als ze tenminste nog niet teveel geconditioneerd zijn. ’t Is vaak wel de waarheid, maar soms zo pijnlijk als degene over wie het gaat er gewoon bij staat en dan niet zo fraai wordt afgeschilderd. Er word je dan wel even een spiegel voorgehouden waarin je niet graag kijkt.

Van de week moest ik ook erg lachen om mijn achterbuurjongetje. Die zou met zijn moeder boodschappen gaan doen en ma opende de klep van de stationcar om de boodschappenkrat in te doen en een volle krat bier die ze terug wou brengen naar de supermarkt. Buurjongetje vroeg waarom ze dat bier weer terug ging brengen en buurvrouw antwoordde dat toch niemand dat bier lustte. Nou maar daar was buurjongetje het pertinent mee oneens. “Papa lust het toch wel?” Buurvrouw ontkende glashard in alle toonaarden: “Nee hoor, hoe kom je daar nou bij, papa drinkt nooit bier”. “Echt wel,” riep het jochie verontwaardigd. “Ik heb het gisteren zelf gezien, 4 keer” voegde hij er nog eens triomfantelijk aan toe. Buurvrouw werd steeds roder, bloosde tot in haar nek omdat ik stond te lachen. Ik ben maar gauw naar binnen gegaan, vond het eigenlijk een beetje genant voor haar dat ze zo hard met de waarheid werd geconfronteerd door haar eigen broedsel.

Vandaag ben ik naar een workshop geweest van mijn vriendin Sten Oomen over uittredingservaringen en lucide dromen, een onderwerp waar ik erg in geïnteresseerd ben omdat ik die ervaringen zelf ook regelmatig heb. Buiten het feit dat het heel inspirerend was en dat het gewoon leuk was om met anderen ervaringen uit te wisselen viel me ook hier op dat steeds meer mensen authenticiteit belangrijk, vooral lekker jezelf kunnen zijn en door anderen geaccepteerd worden met al je onvolkomenheden. Sommige mensen vinden zichzelf weer terug na jaren lang geleefd te zijn door anderen. Anderen denderen maar door, moeten van alles van zichzelf totdat een ingrijpende ervaring zoals een ongeluk hun leven volkomen op zijn kop zet en ze gedwongen worden om te kijken of ze wel goed bezig zijn. Vaak ook hebben ze tijdens een uittredingservaring of lucide droom dingen beleefd die ze aan het denken heeft gezet. Ik heb heel veel gehoord vandaag en het was leuk om te merken dat de cursisten zo openhartig waren over hun ervaringen. Ik had ook het gevoel dat iedereen elkaar accepteerde zoals hij of zij was. En toch was het geen softe bedoening. Er werd heel eerlijk gepraat over onze ervaringen en wat onze beleving daarbij was, echt heel leerzaam. Kon het overal maar zo gaan, gewoon eerlijk vertellen wat er aan de hand is, wat er wel of niet goed gaat en wat je ervan denkt te leren. Dat zou een hoop nutteloze vergaderingen in de wereld besparen.

Herfstdip

2007-09-20T10:40:00.000-07:00

Het is al bijna herfst en dat is goed te merken. Wind, kou, regen, vallende en rondrennende eikels om je heen……Het lijkt wel of tegelijk met de zomer ook het goede humeur van sommige mensen met winterslaap gaat. Goodness gracious wat een chagrijnen lopen er rond! ’t Is niet zo erg, als ze mij maar met rust laten, maar dat is helaas niet zo. Jammer dat niet wat meer mensen beseffen dat ze veel meer bereiken met vriendelijkheid en zo nu en dan een schouderklopje dan met gesnauw en altijd negatieve kritiek. Van de week was ik het zo zat dat ik zelf ook uit mijn slof geschoten ben en eens lekker terug geblaft heb. En dit weekend ga ik een paar teksten uitprinten die ik op mijn werk ga ophangen. Eentje met de tekst:

WEES AARDIG VOOR ONS
ALS WIJ AFGEBLAFT WILLEN WORDEN
SOLLICITEREN WE WEL
BIJ EEN HONDENKENNEL

En een met de tekst:

STAAT ER HARRY POTTER
OP MIJN VOORHOOFD?
NEE?
DAN KAN IK DUS NIET HEKSEN!

Nou eens kijken of mijn collega’s humor hebben.

Dagje dierentuin

2007-08-27T01:07:00.000-07:00

Zondag heb ik eindelijk het Oceanium gezien in Blijdorp. En dat was zeer de moeite waard. Haaien, reuzenschildpadden, van alles en nog wat zwemt er boven en langs je heen. Sommige reuzenschildpadden leken zelfs expres voor me te poseren. Helaas zijn deze foto’s niet gelukt. Ik had de flitser uitgezet en er is toch wat teveel beweging, zodat ze bijna allemaal wazig zijn geworden.

Zeepaardjes

Maar die van de jonge zeepaardjes, die in een ruimte verderop te zien waren, zijn wel helder. Die hingen trouwens allemaal met de staartjes in elkaar geknoopt of om een plantje heen geslingerd. Volgens de dame die voorlichting gaf was dat omdat zeepaardjes van nature erg lui zijn en niet altijd zin hebben om rond te zwemmen. Het zijn eigenlijk min of meer hangjongeren!

sprinkhanenorgie

Het was een grappig gezicht, net als de sprinkhanen die allemaal boven op elkaar zaten, gewoon hardcore sprinkhanenporno was het. Het was me niet duidelijk of ze nu aan het paren waren of dat ze mekaar aan het opvreten waren. Hoewel het een het ander niet hoeft uit te sluiten natuurlijk.

roodpootvogelspin

De roodpootvogelspin kreeg ik goed op de foto. Het gekke is dat ik die grote vogelspinnen lang niet zo eng vind als die grote dikke kruisspinnen die toch een paar maatjes kleiner zijn. Misschien omdat die grote gekleurde spinnen wat meer aan zoogdieren doen denken en daardoor wat socialer lijken. Gewone spinnen hebben iets meedogenloos (uitdrukking van zoon Hans). Het zit natuurlijk gewoon tussen je oren! Mijn voornemen om ooit een spin aan te raken is nog steeds niet uitgevoerd.

kruisspin

Ook de jonge prairiehondjes waren aaibaar, schattig en helemaal niet bang. Je kon ze zo aanraken, maar dat heb ik niet gedaan. Ten eerste weet ik niet of dat wel goed voor ze is (misschien ruiken ze dan naar mens en worden ze door moeders verstoten) en ten tweede stond er ook een waarschuwingsbord: pas op, deze dieren kunnen bijten. Dat er ondanks die borden gewoon mensen zijn die hun baby of peuter vlakbij houden, kan ik dan niet helemaal volgen, maar goed.

prairiehondje

Bij sommige dieren kreeg ik toch een beetje een depri gevoel. Ik wilde graag naar de tijgerkreek, maar toen we daar aankwamen en ik zag twee van die tijgers die zich als ijsberen gedroegen werd ik daar niet bepaald blij van. Ze liepen steeds hetzelfde rondje, soms even stilstaand en somber kijkend naar de mensenmassa achter glas. Alsof ze zich afvroegen waarom ze genoegen moesten nemen met zo’n kleine leefruimte met al die nieuwsgierige blikken op zich gericht. Tijgers in het wild kunnen per dag toch hele grote afstanden afleggen, niet te vergelijken met wat ze in gevangenschap hebben.

In de vlindertuin

Verder zijn we in de vlindertuin geweest en daar werd ik wel weer vrolijk van, die bont wiekende wezentjes tussen die prachtige planten. Zij hebben weer relatief veel ruimte. Ze laten zich alleen niet makkelijk fotograferen. Hierboven een exemplaar dat wel even stil wilde zitten.
Wat me verder opviel was dat kleine kindertjes het clownsvisje meteen herkennen als Nemo. Zo zie je maar wat een tekenfilm teweeg kan brengen. Over tekenfilms gesproken. Ik heb pas nog genoten van Sharktale. En in Blijdorp heb ik ook zat kwallen gezien, maar helaas zonder die mooie rastamutsen.

Gerard Spong in de bocht

2007-08-11T11:48:00.000-07:00

Ook altijd gedacht dat juristen hun teksten dusdanig aftimmeren dat ze maar op 1 manier geïnterpreteerd kunnen worden? Tenslotte is het hun vak om de zinnen zo te formuleren dat je ze daar niet op af kunt schieten. Maar zo nu en dan glipt er toch een klein addertje vanonder het gras tussen de mazen van de tekst door, om het maar eens met een zelfbedachte uitdrukking te zeggen. In het AD van vandaag (zaterdag 11 augustus 2007) schreef Gerard Spong een column met de titel:
“Wilders geeft moslims koekje van eigen deeg”.
Het was een sterk stukje, zoals hij die wel meer heeft, maar ergens onderin stond iets wat ik een paar keer moest lezen voordat ik zag wat er fout stond. Hij schreef:
“Want iedereen die niet samen wil werken en naar het pijpen van het zeer christelijk georiënteerde kabinet wil dansen wordt een a-sociaal vijandbeeld opgedrongen”
Pardon? Schrijft hij nu het pijpen?????? Wordt hier niet een verkeerd “lid”woord gebruikt en moet er niet staan “de pijpen”? “Het pijpen” geeft bij mij toch hele andere associaties!

Praatje poep

2007-07-26T07:43:00.000-07:00

Ik zie een gat in de markt voor waarzeggers: drollen duiden. Dit als variant op het koffiedik kijken. Mij valt namelijk elke ochtend op in wat voor fascinerende vormen je je drollen kunnen persen. Een soort pottenbakkers kunstwerkjes zijn het gewoon. Het is bijna zonde om ze weg te spoelen. Telkens opnieuw moet ik me bedwingen om ze niet op de gevoelige plaat vast te leggen. En wat zouden die vormen betekenen? Ik heb al eens een paar keer een 8 gehad, echt zo’n keurig nette 8. Zo eentje die je vroeger wel in je schrijfschriftje kreeg van de juf en dan een groen stempeltje erbij van een bloem, ten teken dat je het prima gedaan had. Maar wat zou die 8 betekenen, vraag ik me dan af. Een helderziende zou waarschijnlijk zeggen: “er staat iets te gebeuren op 8 augustus om 8 minuten over 8” of “u hunkert naar meer achting”. Ik heb zelfs een keer een vorm van een bunny neergelegd! Wat moet ik daar van denken? Van beroep veranderen en in een striptent gaan werken? Of moet ik simpelweg meer wortels eten net als Bugs Bunny? Vanmorgen stond ik helemaal sprakeloos. Er lag een heuse penisvorm in de pot. Wat moet ik me hierbij voorstellen? Zou ik onbewust last hebben van penisnijd? Shit nee! Ik zit hier gewoon een potje uit mijn nek te lullen!

Jimi Hendrix nostalgie

2007-07-07T08:31:00.000-07:00

bron foto: www.gitaarnet.nl

After all the jacks are in their boxes,
and the clowns have all gone to bed,
Dit stukje tekst van Jimi Hendrix’ song “and the wind cries Mary” ging gisteren door mijn hoofd, toen het bij ons achter eindelijk rustig werd. De achterburen hadden een kinderfeestje. Aangezien ze zelf al 6 van die stekjes hebben in de leeftijd van 2 tot 12 is het al nooit rustig. Maar als er dan ook nog eens een verjaardag gevierd wordt….. ik kreeg de indruk dat er 45 gillende keukenmeiden een paar uur lang om het huis renden. Ik deed een schietgebedje dat het maar hard mocht gaan regenen en onweren, zodat het hele spul naar binnen moest vluchten. Maar hoewel we de afgelopen dagen bijna verzopen zijn, bleef het gisterenavond nagenoeg droog. Hoe hatelijk kunnen die weergoden toch zijn.

Vanmorgen heb ik wraak genomen. Toen ik vanmorgen vroeg mijn wekelijkse klusjes in huis ging doen, heb ik de achterdeur open gezet en een CD vol met ouwe nummers van Jimi Hendrix opgezet. Keihard. En ik heb ook heel hard meegezongen. Ik hoop dat de achterburen hebben genoten. Zij zelf zijn wat meer van de psalmen, ze zijn namelijk “in de here”, vandaar die stoet kinderen.

En ik maar soppen, eerst het gasstel, daar had ik de dag ervoor een pan saus laten vallen, wat lekker overal tussen gedropen was. En tussendoor keihard zingen:
Foxy, Foxy You know you are a cute little heart breaker
Foxy yeah, And you know you are a sweet little lover maker

bron foto: www.jimihendrix.com
Het klonk best goed! Ik kreeg er zin an! Toen de wc schrobben. Dat doe ik altijd ijzig precies. Hoewel ik van nature een chaoot ben, ben ik een neuroot als het gaat om de hygiene op de wc. Als ik het ding heb schoongemaakt, kun je bij wijze van spreken je warme maaltijd uit de pot gebruiken. Niet dat ik denk dat daar iemand behoefte aan heeft, maar toch. En maar weer zingen he:

Hey Joe, where you goin' with that gun in your hand?
Hey Joe, I said where you goin' with that gun in your hand?
Alright. I'm goin down to shoot my old lady,
you know I caught her messin' 'round with another man.
Yeah,! I'm goin' down to shoot my old lady,
you know I caught her messin' 'round with another man.
Huh! And that ain't too cool!
Wel, als de buren komen klagen ga ik ze persoonlijk toezingen :-)
Reny Hendrix

Buitenschilderijen

2007-07-01T14:04:00.000-07:00

Dit drieluik hieronder heb ik gemaakt nadat mijn lief de boompjes die tegen de schutting stonden had weggehaald. Er ontstond daardoor een heel leeg stuk. Deze schilderijen zijn gemaakt met olieverf op watervast multiplex, waarna ze zijn afgelakt met jachtlak. De afbeeldingen zijn gebaseerd op vakantiefoto's van de Algarve.

Monte Gordo

Hieronder het laatste stuk multiplex. Ook deze is gebaseerd op een eigen foto. Dit schilderij moet nog een plekje krijgen.

Zwaan aan de Oude Rijn

Van de bloemetjes en de bijtjes

2007-06-16T12:43:00.000-07:00

bloemen aan de rand van Bodegraven

Als kind ben ik eens tijdens een zomerkamp van de padvinderij geprikt door een wesp. Een hele tijd ben ik alles uit de weg gegaan wat er aan zwart/geel gestreepte dingen rondvloog of het nu hommels, bijen of wespen waren. In mijn kinderbeleving hadden ze het allemaal op mij voorzien. Nu ben ik die angst kwijt en zet ze op de foto. Als ik de kans krijg tenminste. Want meestal heb ik net het toestel ingesteld op macrostand en dan kruipt zo’n vervelende hommel net helemaal een bloem in, zodat alleen zijn kont er nog uitsteekt. Ze doen het er om, ik zweer het je! Hij steekt nog net zijn middelvingertje niet omhoog.

hommel

Ik kom buiten de gewone diersoorten ook steeds vreemdere insecten tegen, een geel lieveheersbeestje, alsof iemand over hem heen gepiest heeft. Nu is een geel lieveheersbeestje niet echt nieuw of zeldzaam. Soms zie je ineens van die rare spinnetjes met afwijkende ogenstand. Zal het door de klimaatverandering komen? Zoals andere beesten uitsterven, zo zullen nieuwe soorten ontstaan.

Geel lieveheersbeestje

Zelfs de bomen zien er nu en dan uit als aliens. Deze berk hieronder lijkt bezaaid met ogen, daar waar de littekens van de takken zitten.

Berk met ogen

Deze bij is expres op een gele bloem gaan zitten bij wijze van camouflage

En ik maar denken dat je de berenklauw bij de snackbar kon halen!

Tijdens een wandeling aan de rand van ons dorp kwamen we in grote getale naaktslakken tegen. Naaktslakken kennen geen gene. Die schuren gezellig bloot tegen mekaar aan. Agge maar leut het.

Slakkenorgie

Toen de kinderen nog op de basisschool zaten, hadden ze een keer een project op school over het ecosysteem en dieren die door milieuvervuiling uitstierven. Ik kreeg dan ook een hele preek te horen toen ik mierenlokdoosjes neerlegde in de tuin. Hoe kon ik dat nou doen! Straks zouden alle mieren uitsterven en dan was het mijn schuld, aldus het betoog van de kinderen. Linda besloot heldhaftig om de soort te redden en bewaarde 1 mier in een lucifersdoosje waar ze gaatjes in had geprikt en een blaadje groen als fourage. Ze noemde de mier “Rene”. Hans deed hetzelfde en doopte zijn exemplaar “Renault”. Maar hij bewaarde de mier met het doosje in de tuin. Linda niet, die legde het lucifersdoosje op het aanrecht en ik kreeg de strenge opdracht goed op Rene te passen. Aangezien ik niet de boosheid van een milieubewuste dochter over me heen gestort wilde hebben, paste ik goed op. Tot ik ging stofzuigen en ik een mier tegenkwam die ik (hoe onnadenkend) meteen de minuscule mierenhersens insloeg. Na het stofzuigen besefte ik wat voor brute moord ik op mijn geweten had. Het lucifersdoosje was leeg! Rene was niet meer! Wat nu???

korenbloemen

Ik besloot een nieuwe Rene te zoeken in de tuin. Maar als je zo’n kreng hebben moet, vind je ze natuurlijk nooit. Na lang zoeken vond ik 1 mier. Die deed ik heel ingenieus in een leeg glazen kruidenstrooipotje met een nieuw blaadje. Toen de kinderen thuiskwamen ging Hans buiten spelen, Renault was kennelijk uit zijn systeem. Waarschijnlijk had hij het alleen gedaan uit loyaliteit met zijn zus. Linda echter rende meteen naar het aanrecht om te zien hoe het met haar pleegkind was, die door mijn toedoen een zeldzame soort dreigde te worden. Ik verzon een prachtig sentimenteel verhaal dat het zo zielig was als Rene in zo’n doosje zat waar hij helemaal niet naar buiten kon kijken en dat ik een nieuw (veilig) huis gevonden had, prefab en met veel glas. Linda pakte het kruidenpotje op, keek eens goed, trok een diepe denkrimpel boven die dopneus en zei tot mijn stomme verbazing:
“Wat zie ie er raar uit? Hij heeft zo’n dunne kont.”
(Nee he! Heb ik dat? Hoe kun je in godsnaam de ene mier van de andere onderscheiden aan de hand van zijn al dan niet geprononceerde achterwerk?) Ze draaide het potje nog eens rond. En vervolgens kwam het heel verontwaardigd:
”Dit is Rene helemaal niet, wat heb je met Rene gedaan?”
Oef! Een tip voor alle ouders met kinderen: spreek altijd de waarheid.

reiger

de terreur van de colporteur

2007-06-06T14:09:00.000-07:00

Trrrrrring trring, tering teringding! Daar gaat de telefoon weer. Zo'n superirritante colporteur die je ’s avonds belt als je na een vermoeiende werkdag net aan de warme prak zit. Voordat je de kans krijgt om te zeggen dat je zit te eten en helemaal niet gestoord wil worden door zo’n eikel, heeft diezelfde eikel jou al bestookt met zijn verkooppraatje en er meteen bij verteld dat hij je wel even op een goedkope manier van je schuld af kan helpen.
“Schuld? Ik heb helemaal geen schuld” roep je boos door de hoorn. Stilte aan de andere kant. Daarna verbaasd: “U heeft geen schuld? Echt niet?”
“Nee, niet dat het u iets aangaat, maar ik heb geen schuld”
“Eh…. een hypotheek dan? Daar kunnen we u ook vanaf helpen hoor, heel goedkoop, snel, discreet en pijnloos. Als u wilt kunnen we vanavond nog een afspraak maken, geheel vrijblijvend en dan….”
“Meneer, ik hoef geen hypotheek, ik heb niet eens een koophuis, ik heb geen schuld, nergens aan, dus ik ga ook geen schuld bekennen. Ik heb geen lening en die ga ik niet nemen ook en zeker niet bij u. Ik wil u niet eens over de vloer hebben. Wat dacht u daarvan!” zeg ik ijskoud.

Als je voor de tweede keer je inmiddels koud geworden prak naar binnen probeert te werken, gaat de telefoon weer. Iemand van Veronica dit keer.
“Goedenavond, spreek ik met mevrouw Juta? Klopt het dat u al heel lang lid bent van Veronica? Want in dat geval hebben wij een prachtige aanbieding voor u. Daarvoor moet ik u een vraag stellen en als u het antwoord goed heeft, hebben wij een prachtige prijs voor.”
“Een prachtige prijs? Nou kom maar op dan”, zeg ik lauw. Die prachtige prijzen vallen in ’t echie meestal erg tegen namelijk.
“Nou mevrouw Juta, daar komt de vraag: in welke stad huist de residentie van Nederland?”
Ik wil antwoorden: “Den Haag.” Maar ik kom niet verder dan “Den” want aan de andere kant barst een oorverdovend gejuich los. Word ik in de zeik genomen ofzo, vraag ik me ineens af.
“Helemaal goed mevrouw Juta!!! U heeft onze superprijs gewonnen. U kunt 3 maanden meespelen met de lotto, waarvan 1 maand gratis en voor niks, want dat betalen wij.”
Dacht ik het niet! Geen addertje, maar een complete boa constrictor onder het gras!
“Meneer, hoe kan ik het nou goed geraden hebben, ik kwam niet verder dan Den, ik heb niet eens de hele plaats uitgesproken”
“Ja eh, maar dat rekenen we toch goed, want ik wilde vragen: is dat Amsterdam, Rotterdam of Den Haag en u zei meteen al Den, dus dat rekenen we goed.”
Pfff, ging dat vroeger op school ook zo makkelijk? Ik kan het me niet herinneren.
“Nou allemaal leuk en aardig, maar ik maak geen gebruik van het aanbod.”
“Niet?? Mag ik u vragen waarom niet?”
“Nee, dat gaat u niks aan. Goeienavond.”
Voortaan toch maar die telefoon laten rinkelen.

Vakantie in Monte Gordo

2007-05-27T13:10:00.000-07:00

Het zit er weer op, de twee weken vakantie aan de prachtige stranden van de Algarve. Ik had me er weken op verheugd en in een vloek en een zucht is het weer voorbij. Zoals gebruikelijk bracht de airco in het vliegtuig mij de overbekende snotkraan-in-je-neus-opendraaiende-bacil met als toetje een portie diarree die eerste dag.

Ken je dat? Dat je denkt dat er een wind dwars zit en je broek zit meteen vol bruine derrie als je eraan toegeeft? Had ik natuurlijk ook nog eens een witte broek aan! Tja als je het doet moet je het goed doen. Dit stak tenminste flink af, dat zal niemand ontkennen.

Het betekende ook dat mijn lief ’s avonds alleen moest dineren en dat werd een heel fantasievolle maaltijd bij de Hollandse tent van Ed en Willem: patat met kroketten!

Gelukkig duurde de ellende niet lang en voor ik het wist zaten we alweer aan de piri piri kip en liepen we lekkere lange strandwandelingen.

Voor ons uit renden dwergsterns razendsnel langs de vloedlijn om er voedsel uit te pikken. Om jaloers op te worden zo’n conditie. Zij hoeven niet te sonjabakkeren met die slanke pootjes. Helaas waren ze ook te snel om op de foto te zetten. In plaats daarvan dan maar een paar meeuwen. Die lieten zich gewilliger fotograferen.

De brede en langgerekte stranden van Monte Gordo zijn de mooiste die ik ken. Met mooie natuurgebieden achter de duinen en prettig vast strand om te lopen.

Hier en daar liggen er hele stukken met wier die lijken op velden met andijvie. Ik hoorde een ouder echtpaar heel serieus beweren dat ze hele bergen groen plastic hadden zien liggen, waarschijnlijk een verloren lading van een boot! Nou ja, misschien de bril thuisgelaten?

En tussen al die levendige schoonheid lag er hier en daar een dooie krab, kwal of vis.

Maar zelfs die leverden mooie plaatjes op. Net als onze “loveletters in the sand”

Zo te zien is Bigfoot ook een fan van de Algarve.

Ook op de enkele bewolkte dag hoefden we ons niet te vervelen. De zee verveelt nooit en de woeste branding leende zich prima voor een paar mooie shots.

En als de lucht weer opklaarde kwamen er de gekste wolken tevoorschijn. Deze lucht bijvoorbeeld zou ik zelf geschilderd kunnen hebben!

De zonnige dagen hadden echter de overhand. Op een zondag was er in het naburige VR de San Antonio een historisch feest met een optocht vol kleurige kostuums. De dragers daarvan waren in de meeste gevallen nogal jong en dat levert dan weer leuke tegenstrijdige plaatjes op zoals hier: een middeleeuwse dame met een blikje cola.

We zijn ook naar Spanje gefietst. Bij VR de San Antonio met het pontje de rivier overgestoken en daar een kilometer of wat het binnenland in . In Spanje wordt beduidend meer aandacht besteed aan architectuur dan in de Algarve, waar het qua bouwstijl eigenlijk maar een rommeltje is.

Hierboven de brug over de rivier de Guadiana, die Portugal met Spanje verbindt. Het gelijknamige hotel Guadiana is een heel groot en lelijk gebouw met balkons die doen denken aan in elkaar gestapelde lege eierdozen. Over leeg goed gesproken. Kijk eens naar deze opengewerkte bus, die doet denken aan een lege bierkrat.

Een ander fietstochtje bracht ons op een heuvelachtige route met veel klimmen. Theo beschouwde zichzelf als Gouden Gids, maar ook die kunnen zich vergissen dus…. Na een paar flinke klimmen waarna ik mezelf rijp achtte voor de bolletjestrui, kwamen we na een 20 minuten weer precies op dezelfde rotonde uit! Ik herkende het oude mannetje dat op een stenen put zat en die ons verbaasd aankeek. En ja, hij wilde wel voor me poseren, maar dan deed hij wel zijn pet af, zo ijdel was hij wel :-p

Verder bracht de fietstocht ons naar Castro Marim waar een mooie ruïne staat die helemaal begroeid is met klaprozen, korenbloemen en kamille.

En later op de dag in VR de San Antonio waar we Ton en Coby weer tegenkwamen, het gezellige stel uit Zeist waar we regelmatig wat mee dronken.

Soms kom je tijdens je wandelingen ook van die vertederende tafereeltjes tegen, zoals deze slapende honden die ik niet wakker wou maken. Een variant op lepeltje lepeltje liggen.

Ja en voor je het weet moet je je koffer weer pakken en is het dag Portugal!

De kracht van je gedachten

2007-05-01T14:01:00.000-07:00

Ik ben bezig met een experiment. Eigenlijk een soort therapie. Een therapie, waarbij je je onredelijke angsten overboord gooit. Angst is op zich natuurlijk geen slechte emotie. Het waarschuwt je als er ergens gevaar dreigt en het behoedt je voor ongelukken. Zonder de emotie angst zouden we veel te veel risico’s nemen. Ik al helemaal, want ik ben ook nog eens zo verstrooid als een vers gecremeerd lijk. Maar soms heb je angst voor iets wat eigenlijk nergens op slaat. Een voorbeeld: je bent bovenin een uitkijktoren. Je stapt vervolgens naar buiten op een rooster, waarbij je in eerste instantie niet door hebt dat het een rooster is. Eerst is er niks aan de hand, tot je vervolgens ziet dat je dwars door het ijzeren rooster zo’n 70 meter naar beneden kijkt. Dan pas beginnen je hersenen door te seinen dat dit eng is waarna je knietjes beginnen te knikken en je maag te draaien!

Een ander voorbeeld: waarom ben ik bang voor een spin en niet voor een muis of een kikker? Bij mijn broer is het andersom. Die pakte vroeger kruisspinnen uit het web om mij er vervolgens mee achterna te zitten, dat rotjong. Ik pakte hem uiteraard terug met kikkers. Ik ben er ook van overtuigd dat je van die angst af moet kunnen komen. Dochter Linda was vroeger ook niet bang voor spinnen. Eigenlijk helemaal niet voor insecten. Die angst voor spinnen heeft ze nu dus wel. Ze heeft eens, toen ze een jaar of drie was, een hele tijd zitten spelen met een kudde pissebedden die ze onder een vochtige steen vandaan had gehaald. Die deelde ze vervolgens in groepjes in en dan speelde ze dat het schoolklasjes waren. Ik was zelf in de keuken bezig en hoorde haar praten in de tuin. Toen ik vertederd ging kijken, zag ik dus dat ze met die vieze beesten aan het spelen was! Ze was helaas ook op de hoogte van mijn angst voor spinnen. Dat is moeilijk om te verbergen als je steeds hysterisch wordt bij het zien van zo’n zware jongen met van die afgetrainde harige poten. Ik stond eens op een keukentrapje de ramen te lappen toen ze (ook op driejarige leeftijd) naar me toe kwam, met haar knuistjes op haar rug en met zo’n stoute blik in die oogjes ineens zei: “kijk ’s mam, enge pin”, waarna ze een joekel van een kruisspin op het een na onderste treetje van de keukentrap legde. Ik probeerde uiteraard zo koelbloedig mogelijk te blijven en zei heel luchtig: “haal maar weg he Lin, dat vindt die spin vast niet leuk dat jij hem daar op de trap neerzet.” Maar daar trapte ze mooi niet in, ze liep lachend bij me vandaan en ik moest maar zien!
Nu ben ik dus een manier aan het bedenken waarbij ik over deze redeloze angst heen kan komen. Ik heb mezelf al ingeprent dat ik niet meer schrik als ik een spin zie. En over een poosje als ik aan ze gewend raak (komt die tijd ooit?) dan ga ik er een beetpakken.

Vandaag lukte het om niet te schrikken. Ik was aan de laatste details bezig van een muurschildering in de tuin bij zoon Hans, toen er ineens een paar hele lange inktzwarte poten uit de kier tussen de schutting en de muur vandaan kwamen. Normaal zou ik mijn kwast, of erger nog, mijn verf laten vallen. Maar nu moest ik glimlachen, ik zette mijn kwast naast die pootjes en de spin trok zich geschrokken terug. Zie je wel, hij is banger voor mij dan ik voor hem. Nu dat aaien nog…..pfffff!

Dromen

2007-04-01T15:15:00.000-07:00

Vroeger op school deed ik vroeger niets liever dan dagdromen. Helaas werd dat destijds niet gewaardeerd; ik kreeg elk trimester weer een aantekening op mijn rapport: Reny is een droomster! En ook op de ouderavonden werd dat steevast tegen mijn moeder gezegd: Reny is een droomster. Waarschijnlijk hoopten ze dat mijn moeder er wat “gezond verstand” in zou pompen. Tenslotte kwam je daar verder mee dan je inleven in al die “fantasieen”. Ik kan me herinneren dat onze wiskundeleraar zelfs een keer vroeg waar ik nou toch allemaal over droomde. Tja……hoe moest je uitleggen dat je met je hoofd in de wolken zat, nee gekker nog: boven de wolken. Dat je ’s avonds voor het slapengaan verlangend uit het zolderraampje naar de sterrenhemel tuurde, fantaserend over wat er daar allemaal was. In mijn beleving was de hele ruimte leeg en vol tegelijk, zwart en tegelijkertijd vol kleur. Miniscuul klein en gigantisch groot. Heet als de tropenzon en ijzig koud als de bevroren vlaktes van Alaska.

Als puber snakte ik ernaar om ooit een ruimtereis te maken om naar al die verre planeten te vliegen. Waarschijnlijk zou mijn wiskundeleraar lachend tegen zijn voorhoofd getikt hebben, vervolgens had hij me gezegd dat ik ze zag vliegen en dat het er nooit van zou komen omdat je als kosmonaut wiskunde nodig hebt en ik op dat gebied een stuk onbenul was. Bij hem in de les was ik dat inderdaad. Ik snapte simpelweg zijn uitleg niet.
Tegenwoordig word je aangespoord om te dromen, om vervolgens die dromen waar te maken. Ik hoor en lees het om me heen steeds vaker: durf te dromen, maak je fantasie werkelijkheid, volg je hart, wees authentiek, laat je niet door anderen de wet voorschrijven, maar concentreer je op wat je werkelijk graag wilt en ga er voor. Ik wou dat ze dat vroeger tegen me gezegd hadden! Het is natuurlijk ook zo dat je geconditioneerd bent door je opvoeding, je omgeving, de verwachtingen die anderen van je hebben. Maar het is nooit te laat om de dingen die niet bij je horen van je af te schudden en een start te maken met wat je werkelijk wilt. Een beroemde beeldhouwer zei eens, toen hem gevraagd werd hoe hij uit een brok steen een olifant kon maken, dat hij gewoon alles weg haalde wat niet op een olifant leek. Ik vind dat een mooie gedachte. Het geeft aan hoe iemand in het leven staat: zuiver en rotsvast achter zijn overtuigingen. Wordt vervolgd.

Verslavingen

2007-03-09T13:48:00.000-08:00

Ken je ze? Die houten speeltjes, puzzeltjes eigenlijk die zo simpel lijken om in en uit elkaar te halen, maar die je horendol kunnen maken? Ik heb er een gekregen van een van mijn favoriete excollega’s. Zo’n raamwerkje met een houten muisje aan een touwtje, “om op je nieuwe werkplek te leggen”.

Een en al verslaving werkt het in de hand! Ben je van de ene verslaving af, krijg je de volgende. Want roken doen we niet meer he. Al meer dan 6 jaar niet meer. Maar ik durf er geen een op te steken, want stel je voor dat ik het toch lekker vind. Ik kan er best tegen als iemand in mijn buurt rookt, ben gelukkig niet doorgeslagen naar de andere kant. Je ziet dat vaak, dat exrokers bijna agressief worden als iemand in hun buurt een peuk op durft te steken, terwijl ze zelf jaren lang hun omgeving geterroriseerd hebben. Heb ik gelukkig geen last van. Maar echt lekker vind het ook niet. Alleen als iemand een nieuw pakje shag openmaakt, moet ik me beheersen om niet meteen dat heerlijke kruidige aroma op te gaan snuiven. Het staat zo raar als het je neus inschiet. Aan alcohol zal ik ook niet verslaafd raken. Vroeger toen ik nog een opstandige puber was, dronk ik mijn vriendjes probleemloos onder tafel, tot wanhoop van mijn moeder. Tegenwoordig ga ik na een paar glazen rose al rare onsamenhangende taal uitslaan. Komt omdat ik tegenwoordig een ongeoefende drinkster ben. Voor mij niet teveel alcohol. Zelfs de deodorant in de badkamer is alcoholvrij. Maar dan nu dat spelletje he. Na drie uur zwoegen, zweten, vloeken, aaien, prutsen, smeken, met bloed doorlopen ogen staren, doodsbedreigingen uiten, heb je eindelijk die stomme muis los van het raamwerk. Jottem. En nu weer vastmaken…. aaaaaaarchgg!!@#$%#@!!

Afscheid van de Bouwdienst

2007-03-04T03:20:00.000-08:00

Het is bijna lente. Een nieuwe fase in het jaar. Voor mij betekent het ook een nieuwe fase in mijn arbeidsleven in de vorm van een nieuwe baan. Spannend ja, dat wel. Het betekent ook afscheid van mijn oude werkleventje van ruim 10 jaar werken bij de Bouwdienst. Eerst bij het project Westerscheldetunnel

de starthandeling van de Westerscheldetunnel
en daarna bij het Steunpunt Tunnelveiligheid.

oefening geluidbakens in de Drechttunnel
En dat afscheid ging met gemengde gevoelens gepaard. Aan de ene kant de opluchting na een periode van spanning, de blijdschap van een nieuwe uitdaging. Aan de andere kant het besef van wat je achterlaat, een heel stuk van je leven, een megaproject waaraan je hebt meegewerkt en waar je van alles beleefd hebt, het Steunpunt Tunnelveiligheid wat je hebt helpen opbouwen, collega’s die je dierbaar geworden zijn.

Jelle, Evert, Paul
Na een leuke receptie met een grappige presentatie, een etentje in de stad werd ik thuisgebracht met bloemen en cadeautjes. En dan is er pas goed het besef dat je dus echt weg bent! Partir c’ est mourir un peu. ’t Is waar.

weer een kikker uit de kruiwagen

melige Michel

Ann en Sil in diepgaand gesprek

Ben, de holenman (ik had eerst een andere foto in gedachten, maar heb het toch maar niet gedaan :-)

Derckjan, Freek en nog een Ben

Maaike, Evert en Desiree

Erwin, de paparazzo
De afgelopen week had ik nog een weekje vrij en ik kreeg een acute aanval van werklust, wat er in resulteerde dat ik mijn hobbykamertje op ging ruimen. Daar kwam ik weer van alles tegen wat allerlei herinneringen opriep aan de Bouwdienst. Allerlei melige mails die ik bewaard had, een smoelenboek van 9 jaar geleden, knipselkranten met mijn eigen columns, foto’s van excursies en projectdagen. Verslagen van crashacties zoals: welke hittewerende bekleding moet er in de tunnel, duurzaamheid van het beton, architectonische aspecten, maar ook van een dagje bij de firma Herrenknecht in Duitsland, waar de tunnelboormachine van de Westerscheldetunnel geassembleerd werd. Dat dagje kan ik me goed herinneren. We vlogen in van die kleine Tulip vliegtuigjes waar ik op de terugweg helemaal misselijk in werd, omdat we zo’n last van turbulentie hadden. De borrelnoten en de drankjes hebben we niet aangeraakt! Ook kwam ik foto’s tegen van de starthandeling van de Westerscheldetunnel, minister Jorritsma was destijds de bewindsvrouwe van Verkeer en Waterstaat en zij kwam op bezoek, ik was samen met een paar anderen per ongeluk in die VIP bus gaan zitten! leuke dingen waren dat. Al mijmerend heb ik al die dingen weer langs me heen laten gaan deze week. ’t Is waar: partir c’es mourir un peu….

Reny met Evert

De oerknal

2007-02-04T11:09:00.000-08:00

Van schilderijen

impressie van een ruimtenevel

Weleens opnamen gezien die door de Hubble telescoop gemaakt zijn van melkwegstelsels, sterrenconstellaties, supernova’s, zwarte gaten en dergelijke? Deze beelden geven heel veel informatie over het ontstaan van het universum en dus ook over het ontstaan van de mensheid. Ze geven inzicht in waar we vandaan komen en waar we uiteindelijk weer naar toe gaan. Het valt me daarbij op dat alles in de kosmos wat met de eeuwige kringloop van geboorte en sterven te maken heeft op elkaar lijkt. Dit geldt voor zowel de microscopisch kleine dingen als de gigantische gebeurtenissen in de kosmos. Ik heb me door deze beelden laten inspireren bij het schilderen zoals je hier kunt zien.

Van schilderijen

impressie van de eagle nebula

Wie weleens een documentaire heeft gezien over de menselijke conceptie, waarbij de spermatozoiden om het hardst zwemmen om naar het eitje in de baarmoeder te komen, (de uiteindelijke baby is altijd een zwemkampioen zoals we wel weten!) zal het ongetwijfeld opgevallen zijn dat deze beelden heel veel lijken op de beelden die je ziet die door de Hubble telescoop gemaakt zijn van bijvoorbeeld de Eagle Nebula, ofwel de Adelaarsnevel. Dit zijn enorme stofwolken in de ruimte en een broedplaats en tegelijkertijd kerkhof van nieuwe sterren. De foto’s hiervan zijn fascinerend. De stofwolken van de Adelaarsnevel lijken vanuit de verte op replica’s van rotsformaties zoals je die in de Grand Canyon ziet, maar met wat fantasie kun je er ook drie uit rotsen gehouwen figuren in zien, links de grotere vaderfiguur, rechts de moeder met een kind. Je ziet ook nieuwgeboren sterren als zaadcellen wegschieten, ze redden het niet allemaal, net als bij een menselijke conceptie, sommige sterven een vroegtijdige dood.
Omdat het licht er lichtjaren over doet om ons te bereiken, krijgen we van de Hubble telescoop beelden te zien uit het verleden. Intrigerend als je bedenkt dat je naar foto’s kijkt van iets wat waarschijnlijk helemaal niet meer in die vorm bestaat. Zo zien we de Hour Glass Nebula zoals hij in het stenen tijdperk was, een prachtige opname met een soort oog in het midden. En de Cat’s Eye Nebula zoals hij ongeveer duizend jaar voor Christus was.
Een interstellaire botsing van sterrenstelsels lijkt op de chemie die tussen twee mensen ontstaat, waarna er een samenvoeging plaats kan vinden die vrucht zou kunnen dragen. Ik zeg express “zou kunnen” want het lot beslist weleens anders.
De oerknal zelf zou dus ook een soort superorgasme geweest kunnen zijn, een ontlading waarna er leven ontstond in allerlei vormen.
Het element water speelt bij het ontstaan van leven altijd een belangrijke rol, al lijkt de afbeelding hieronder van alle leven ontdaan.

Van CO2 Servicepunt

Antarctica

Bij een vulkaanuitbarsting heb je ook eerst iets van een ejaculatie, waarna de aarde weer vruchtbaar wordt nadat er eerst een lading hete lava overheen gestroomd is.
De filmdocumentaire Staya Erusa geeft interessante theorieën over dit onderwerp. Alles in het universum is met elkaar verbonden, zo is de stelling. Sommige mensen die een Bijna-Dood-Ervaring hebben gehad zeggen ook dat ze tijdens hun BDE het gevoel hadden dat ze een heel nietig klein onderdeeltje van het universum waren, soms nog kleiner dan een stofje en tegelijkertijd zo groot als het universum zelf. Alles en niets op hetzelfde moment en dat alles in een tijdloze omgeving.

Van schilderijen

alles is verbonden

I Feel Good

2007-02-02T07:18:00.000-08:00

Whoa-oa-oa! I feel good, I knew that I would, now
I feel good, I knew that I would, now
So good, so good, I got you

Whoa! I feel nice, like sugar and spice
I feel nice, like sugar and spice
So nice, so nice, I got you

{ sax, two licks to bridge }

When I hold you in my arms
I know that I can't do no wrong
and when I hold you in my arms
My love won't do you no harm

and I feel nice, like sugar and spice
I feel nice, like sugar and spice
So nice, so nice, I got you

{ sax, two licks to bridge }

When I hold you in my arms
I know that I can't do no wrong
and when I hold you in my arms
My love can't do me no harm

and I feel nice, like sugar and spice
I feel nice, like sugar and spice
So nice, so nice, I got you

Whoa! I feel good, I knew that I would, now
I feel good, I knew that I would
So good, so good, I got you
So good, so good, I got you
So good, so good, I got you
HEY!!

En weet je waarom ik me zo goed voel? Ik heb een nieuwe baan! Niet bij Prorail, maar bij PRC Bouwcentrum in Bodegraven
Ik heb er zin in, yes!

Sollicitatietips

2007-01-18T02:13:00.000-08:00

– Trek geen witte blouse aan als je van nature altijd met je eten zit te snerten; kies liever iets gemeleerds in de kleur van ketjap met jam, pindasaus, koffie en sinaasappels.
– Ga de avond ervoor niet aan een schilderij werken, nagels in alle kleuren van de regenboog mogen dan hip zijn, maar niet in de uitvoering van olieverf wat zich hardnekkig onder je nagels heeft genesteld.
- Zorg dat er geen panty van de vorige dag onder uit je broekspijp hangt.
– Eet geen uien, knofloof of groenten vlak voor je gesprek. Spinaziebrokjes en stukjes wortel tussen je tanden als je lacht staat niet heel charmant.
– Zorg dat je precies weet waar je moet zijn, zo niet: zorg voor hulptroepen die je op het laatste moment uit de narigheid kunnen halen.

Ja ja, waar je toch allemaal op moet letten! Maandagmiddag ging ik op weg naar Rotterdam, stadsdeel het Oude Noorden, waar ook dochter Linda werkt bij de sterke arm. En die sterke arm daar heb ik meteen maar gebruik van gemaakt, want natuurlijk reed ik me weer eens helemaal klem. Dat ik een vrouw ben, zal er ongetwijfeld mee te maken hebben. Maar het ligt ook aan mijn allergie voor de routeplanners van internet. Als een vrouw mij de route vertelt, dan rij ik er probleemloos naar toe. Waarom? Omdat vrouwen gebruik maken van herkenningspunten, zoals: ga bij hotel Ibis rechtsaf of bij de Texaco naar links, dat soort dingen. Routenet zegt: ga na 411 meter naar rechts, ga naar 1586 meter linksaf. Ja duh! In de auto weet ik niet hoeveel meter ik afgelegd heb. Lopend zou misschien nog wel lukken, maar ja als je dan ergens halverwege de tel kwijt bent, moet je weer 783 meter of 895 meter terug naar het beginpunt lopen. Misschien dat een navigatiesysteem in de auto ooit iets voor mij is, maar ik zie mezelf dan ook meteen ergens een heg inrijden, zoals in de reclame. Weleens verdwaald in een oud stadsdeel van Rotjeknor? Op iedere hoek van de straat zie je een potentiele junk, petten die alle kanten op staan, duistere blikken. Ontelbare eenrichtingsstraatjes, louche steegjes en bijnabotsingen later belde ik in wanhoop dochterlief voor de tweede keer om hulp.
“Heeee moeders. Wat? Waar zit je nou weer? Crooswijksestraat? 1e Dwarsstraat? Blijf zitten waar je zit en verroer je niet. Ik kom er nu aan.”
Onderweg boden behulpzame collega agenten haar een lift, maar die sloeg ze af met de mededeling dat ze haar hopeloos verdwaalde moeder moest redden. Wat mijn signalement was, vroegen ze. Gelukkig was dat niet nodig. Ik zag me in gedachten al door de politie op het sollicitatieadres afgeleverd worden. Compleet met zwaailichten en gillende sirenes ha! Wel een spectaculaire manier van je presenteren trouwens.
De mobiel ging over. “Mam, loop eens een zebrapad op! Dan kan ik je zien”. Toen ik daar braaf aan voldeed werd ik bijna overreden door een geel racemonster. Maar het ging nog steeds goed. Linda reed me naar het gebouw waar Prorail huist, zorgde met de chipknip dat ik voldoende lang kon parkeren (had ik ook nooit aan gedacht!) en liep mee naar het Hofplein, zodat ik daar nog even een broodje kon eten. Zij ging aan het werk in haar wijk. Ik bestelde in de croissanterie een broodje filet en een koffie. “Uitjes bij de filet mevrouw?” “Ja lekker!” “Nee wacht, toch maar niet!” Oef, daar ging ik bijna. Toen ik af ging rekenen zag ik dat ik maar net genoeg geld bij me had! Ik liep daarna terug naar de auto, maar was nog steeds te vroeg. Nou ja, dan maar in de auto zitten en een crypto voor mijn weblog verzinnen. Vlak voordat ik uit wilde stappen stopte er een vrachtauto zo dicht naast me dat ik niet uit kon stappen. Rechts stond een busje. Ja hoor, dit is echt de wet van Murphy, als alles tegen zit, word je op het laatste moment ook nog beroofd, dacht ik woest bij mezelf. Het bleek minder spannend te zijn. Er moest alleen iets gelost worden en ik kon me aan de rechterkant toch nog uit de auto wurmen. Later bedacht ik schaapachtig dat het ook volkomen onlogisch was om te denken dat het een overval was. Ik bedoel maar: een truck met oplegger als vluchtauto? Het gesprek was prettig, behalve dat ik even een kleine black out had. Hoe het is afgelopen? Onbekend. Wordt vervolgd.

Hoe sterk is de eenzame fietser….

2007-01-14T06:12:00.000-08:00

Die kromgebogen over zijn stuur tegen de wind zichzelf een weg baant? Ken je 'm nog die hit van Boudewijn de Groot? Nee? Dan ben je niet zo'n ouwe knar.

Ik vroeg het me vanmorgen af, toen ik op de fiets stapte voor een rondje Reeuwijkse plassen. Ben ik sterk genoeg vandaag? Zal ik het volhouden met die wind? En ja hoor, het ging lekker. Omdat het nog vroeg was waren er nog niet veel mensen, hier en daar een fanatieke jogger en een paar wandelaars, met of zonder hond maar altijd vriendelijk goede morgen zeggend.

De natuur ontwaakt, een laagstaande zon die een betoverende weerschijn geeft op het riet langs het water. Slechts het geruis van de altijd hoorbare A12 is een kleine stoorzender.

Ik fiets door het stiltegebied, dat nu ook werkelijk stil is. Dit is het broedgebied van duizenden vogels die tijdens hun hofmakerij een oorverdovend kabaal maken.

Vogels hebben het geluk dat ze analfabeet zijn, hoeven zich dus ook niks van die door mensen geschreven bordjes met "stilte, broedgebied" aan te trekken en kunnen naar hartelust krijsen tijdens het liefdesspel. Dat hoeven wij als “beschaafde mensen” niet te flikken! Nou ja... je hebt mensen die doen of ze vogels zijn :-)
In het water drijven boomstammetjes, ik verbeeld me dat het krokodillen zijn, wachtend op buit. Alhoewel…. overstekende gnoes vind je hier niet, wel veel meerkoetjes, die opvallend rustig zijn.

In de lucht zwermen Canadese ganzen. Ze trekken naar het noorden, de helft zwenkt weer af en neemt een andere route. Zouden ze van de leg zijn door die warme winter? Of zou de TomTom defect zijn?

Er duikt een donkere vorm op in het water, het monster van Loch Reeuwijk? Ik maak er een foto van. Thuis even fotoshoppen en dan heb ik mijn eigen “Nessie”.

Oudejaarsmijmeringen

2006-12-31T08:43:00.000-08:00

Het jaar loopt ten einde. Hoeveel wilde plannen zullen er inmiddels door iedereen gesmeed zijn? Voornemens zoals: en nu ga ik echt stoppen met roken, drinken, eten, leven….. Want zo voelt het voor sommigen van ons als ze stoppen met een van hun verslavingen, alsof ze net zo goed dood kunnen zijn. Ik hoorde tijdens een van de vakanties een ex-rookster zeggen dat het net was alsof ze een goede vriendin de deur uit had gedaan. Ze miste haar sigaretje nog dagelijks en dat al 3 jaar. Andere expaffers krijgen het subiet moeilijk als ze in een stresssituatie terecht komen. Zoals ik in een vorig blogje al schreef kom ik waarschijnlijk van een andere planeet, want ik herken me absoluut niet in deze verschijnselen. Ik heb trouwens ook niet de gewoonte om aan het eind van het jaar allerlei goede voornemens te maken. Ik blik wel terug op het afgelopen jaar en maak voor mezelf de balans op. Wat zijn de hoogte- en dieptepunten geweest? Echte hoogtepunten kan ik niet noemen.

Er zijn echter wel vele geluksmomenten geweest en dat waren doorgaans hele simpele dingen, zoals de saamhorigheid tijdens ons familieuitje naar de winterefteling, gewoon weer even kind zijn als je ademloos door de droomvlucht glijdt of ontroerd raakt tijdens het sprookje “het meisje met de zwavelstokjes”. Ook het blije gezicht van iemand als ik iets simpels als een beschilderde steen weggaf is zo’n geluksmoment.

Of de vroege ochtendzonnestralen door nevelige rozige wolken zien breken als de rest van de wereld nog verstild is omdat het weekend is. Dieptepunten zijn er niet veel geweest dit jaar, behalve de vervelende situatie op het werk. Maar aangezien ik een positief ingesteld mens ben, kan zelfs dat me niet uit het veld slaan. Ik probeer er mijn lessen uit te halen en er zodoende toch nog een positieve draai aan te geven. En zelfs uit dit dieptepunt heb ik mijn geluksmomenten gehaald, het liefdevolle begrip van sommige collega’s bijvoorbeeld.
Waar ik ook van geniet is de top 2000 tijdens het programma De wereld draait door met Matthijs van Nieuwkerk. Al die ouwe clips, prachtig! Ik zag de Sparks voorbijkomen, met “This town ain’t big enough for both of us”, die vreemde kerel met dat maffe snorretje. Ik hoorde een bizar verhaal over de groep Normaal die optrad in Nigeria met op de achtergrond de dreiging dat ze gestenigd zouden worden! Ik zag Livin’Blues met Wang Dang Doodle. De gitarist was bij Matthijs van Nieuwkerk op bezoek. Je kon hem nog wel vaag herkennen, maar hij was wel erg veranderd. Vroeger vond ik het een echte hunk met die ruige kop haar, die bakkebaarden en die zware wenkbrauwen. Ook Sylvia Kristel zat in cafe “De Wereld”. En bij haar herkende ik een trekje van mezelf: ze deed snel haar bril af toen ze in beeld kwam! Ik heb die ijdele neiging dus ook. Ik heb een leesbril en een bril om tv te kijken of in het donker auto te rijden. Maar ik heb een hekel aan die pestbrillen, ik heb er nooit aan kunnen wennen.
Gisteren hadden we een oudejaarsborrel bij zoon Hans en daar zat ik met mijn zussen nog even herinneringen op te halen aan onze jeugd. Zij vertelde van haar eerste zoen en dat het voelde alsof er een soort biefstuk in haar mond gepropt werd! En van de keer dat ze met een vriendin op “mannenjacht” ging. De vriendin was voor haar leeftijd al goed geproportioneerd, mijn zusje nog zo plat als een dubbeltje. Nou, maar dat was op te lossen hoor, gewoon een paar opgerolde sokken in een bh geduwd en sjansen maar. Het ging goed, totdat de knul waarmee ze zat te zoenen, meer wou en teder over haar sokkenbolletjes ging wrijven!
Al met al heb ik geen slecht jaar gehad en ik heb dus ook niet echt goede voornemens gemaakt. Behalve dan dat ene wat ik elk jaar weer tegen mezelf zeg en tegen ieder ander zou willen zeggen: volg je hart!

Boer zoekt vrouw, vrouw zoekt ridder

2006-12-23T10:28:00.000-08:00

Dialoog tussen M en D, (twee vrouwen van deze tijd):
M: “Die Coen is echt lekker! Jammer dat hij altijd van die foute witte sokken draagt, anders zou ik er wel werk van maken.”
D: “Ja, dat vind ik van Mark ook zo zonde, die draagt dan wel geen witte sokken, maar hij heeft nog van die shirts met zo’n stomme Hawaï print.”
M: (met een ongelovig gezicht) “En die draagt-ie ook nog? Ongelofeloos!”
D: “Nee, maar ze hangen in de kast omdat hij het zonde vindt om ze weg te doen.”
M: “Tja, da’s wel een minpuntje. Daar zou ik iets aan doen als ik jou was.”
D: “Ik knap er eerlijk gezegd helemaal op af. Sterker nog: ik ben er klaar mee.”
M: “Ga je het uitmaken?”
D: “Denk het wel, maar dan wil ik wel eerst iemand anders scoren.”
M: “Jacco is misschien wel iets voor jou?”
D: “Nee joh! Die loopt op van die foute Asics, daar zie ik me niet naast lopen!”
M: “Henkjan dan?”
D: “Neuh, die valt op slank en elegant. Dat is echt zo’n mierenneuker”
En zo gaat het afzeiken nog even door.

Ik denk dat ik van een andere planeet kom, want het interesseert mij hoegenaamd geen ene ruk welke kleur sokken iemand aan heeft. Misschien dat het me op zou vallen als het twee verschillende sokken zijn, maar dan nog zou ik waarschijnlijk denken dat het een trendsettend typje was die originaliteit hoog in het vaandel heeft staan. Eigenlijk is de kerstman ook een hele foute man met die rare rooie outfit van ‘m en die dikke pens. En dan heeft hij ook nog geen hippe auto, maar een slee met bellen en keutelende rendieren! Of zouden vrouwen hem een uitzondering vinden? En gooien ze ook de deur dicht als bijvoorbeeld een George Clooney met een fles Martini en witte sokken voor de deur staat?
Ik ben blij dat ik geen vent ben. Je mag geen witte sokken dragen, geen foute overhemden, geen Asics, je mag geen blubberbuik hebben maar wel een strak kontje (dat laatste moet zelfs als ik de meeste vrouwen moet geloven), een vlotte babbel maar niet al te macho, tegelijkertijd gevoelig genoeg om aan te voelen wanneer zij troost wil in plaats van seks. Je moet complimentjes geven, maar niet al te vaak, want dan wordt ze wantrouwend, dan denkt ze weer dat je vreemdgaat. Je moet vooral humor hebben, intelligent zijn, een goedbetaalde baan hebben, niet naar andere vrouwen kijken, attent zijn, waar nodig de ridder op het witte paard spelen. Niets zo erg als een aantrekkelijke ridder die na de wittebroodsweken verandert in een smakkende, slurpende, boerende, bierdrinkende, scheten latende holle bolle gijs.

Aan de andere kant… sommige mannen stellen weer zulke hoge eisen aan hun ideale vrouw dat ik het niet vreemd vind dat ze nog steeds single zijn. Hun (keuken)prinsesje moet de ideale maten hebben, een slank poppetje met buitenproportioneel grote borsten, blond en intelligent, (niet te intelligent natuurlijk, want ze moet hem niet de loef afsteken). Eigenlijk een soort opblaaspop met een afgepaste dosis hersens. Niet te beroerd om een biertje te halen als hij moe en met zweetsokken onderuitgezakt op de bank voetbal zit te kijken, niet zeuren van “we moeten het eens over onze gevoelens hebben”, niet buitensporig jaloers zijn en als ze al een keer vreemd gaat, moet dat met een vrouw zijn, want dan is het nog te overwegen om eens een triootje te proberen. Verder moet ze natuurlijk wel haar leven lang slank blijven, strak in het vel, ook na 5 kinderen en geen last gaan krijgen van opspelende hormonen. Niets zo erg als een prinsesje die na haar trouwdag in rap tempo verandert in een heks die eruitziet als een uitgezakte vormeloze hobbezak met hangborsten en striae en waar een stemgeluid uitkomt wat op de vismarkt niet zou misstaan.

Ben ik blij dat ik al onder de pannen ben! Is iedereen nu echt zo kritisch? Of zou al dat gezeur over uiterlijkheden slechts een masker zijn om iemands onzekerheden te verbergen?
Kom, ik ga maar eens op de hometrainer en wat buikcrunches doen. Wie weet verandert het tijgerbrood op mijn buik op magische wijze in strakke broodjes en moet ik straks de mannen van me afslaan ;-)

De digitale Sint

2006-12-03T14:09:00.000-08:00

Hij komt, hij komt, hij komt die goeie Sint! Tegenwoordig leven we in een tijdperk waarin deze zin door ranzige rappers heel anders uitgelegd zou kunnen worden :-) Niet dat ik tegen rappers ben, integendeel. Ik vind het leuke muziek, als het qua tekst tenminste een beetje binnen de perken blijft. Van zoonlief kreeg ik ooit een dubbel CD van Tupack, speciaal om op te zetten als ik een berg strijkgoed weg moet werken. Hij weet dat ik dat het liefst doe met een lekker muziekje aan, zodat je een vervelend klusje kunt combineren met swingende bewegingen. Zie je het voor je?

We leven ook in een tijdperk waarin bijna alles geautomatiseerd is. Je kunt bijna nergens meer treintickets aan een stationsloket kopen. Bankzaken lopen verplicht via internet. En als je de pech hebt dat je een servicenummer moet bellen, krijg je een juffrouw aan de telefoon die met monotone stem vertelt dat je de keus hebt om 1, 2, 3 weet ik veel hebt om in te toetsen. Nadat je dan bedacht hebt wat je wilt vragen, word je eerst een half uur in de wachtstand gezet met vervelende muziek waar je helemaal niet op zit te wachten. En na een kwartier krijg je via dezelfde telefoontroel te horen: “Al onze medewerkers zijn in gesprek, probeert u het later nog eens.” Zo’n gesprek kost al gauw 85 eurocent per minuut, dus tel uit je verlies.

In deze tijd van het jaar als de goedheiligman op pad is, krijg je ook van die mailtjes binnen of je meedoet met een spelletje om de Sint te helpen. Als dank kun je dan cadeautjes winnen.
Ik dacht bij mezelf: noah doe eens gek, ik klik het een keer aan om te zien wat het is. Misschien Zwarte Pietjes van het dak schieten ofzo? Maar nee, het bleef beschaafd. Na afloop mocht je intypen wat voor cadeaus je zou willen hebben. Er vanuit gaand dat ik toch niks zou winnen, heb ik buitensporig dure dingen ingetypt, die niet op de lijst stonden, zoals een Porsche en Maserati en dergelijke. Pas geleden kreeg ik weer een mailtje, dat ik niet in de prijzen was gevallen. Hoe kinderachtig toch! De Porsches waren zeker uitverkocht. Maar ik kon nog wel een keer mee spelen en dan moest ik weer invullen wat voor cadeau ik wilde hebben. Uit ballorigheid typte ik: een nieuwe baas. En wat denk je? Ik kreeg een bevestiging dat mijn mail goed was ontvangen en dat de Sint zijn best zou doen voor mijn cadeau! Ghiiiiiiiii. Nou hierna kon je me dus opvegen. En nu maar zien of die ouwe echt mijn cadeau in zijn zak tussen de pepernoten heeft zitten. Of zal hij zoals elk jaar weer stilletjes mijn huisje voorbij lopen? Als dat waar is, is het afgelopen, dan geloof ik echt niet meer in hem!

Kleine criminaliteit

2006-10-22T10:28:00.000-07:00

Tot voor kort kon je regelmatig in de krant lezen dat er tuinkabouters uit tuinen gestolen werden. De daders legden dan een briefje neer waarom ze het deden en wie ze waren: de leden van het kabouterbevrijdingsfonds! Geen idee wat ik me daar bij voor moet stellen, maar zo noemden ze zich. Volgens mij was het gewoon een goedkope manier om aan tuinkabouters te komen, maar goed.

Vandalen weten tegenwoordig van gekkigheid niet meer wat ze moeten verzinnen.
Van de week zag ik op het TV West journaal een stukje over vandalisme op voetbalvelden. Er werden regelmatig middenstippen gestolen door… jawel: het middenstipbevrijdingsfonds! Deze diefjes deden dat om weer wat grappigs in het nieuws te brengen. Nou de betreffende clubs konden er de lol niet van in zien. Mensen stelen als raven, het maakt niet uit wat. Een van onze achterburen had eens de pech dat ze het embleem van zijn Porsche hadden meegejat. De buurman, een nogal religieuze man (bij wie je eigenlijk niet zo’n racemonster verwacht) was in de pen geklommen en had een boze brief ingezonden naar de plaatselijke courant. De strekking van de brief was een preek dat de ouders wat beter op hun kinderen moesten letten, want….. God ziet alles, dus ook als kinderen een embleem van een Porsche afhalen. Helaas voor de boze buurman was God ditmaal op de hand van de dader, hij verlinkte hem niet. Ik heb het altijd al geweten: misdaad loont!

Buon giorno Cattolica!

2006-09-27T12:57:00.000-07:00

Zaterdag 16 september 2006
Even een weekje naar bella Italia. Wat een rompslomp aan controle tegenwoordig! Alles in het kader van terrorismebestrijding. Twee keer door de douane om je handbagage te laten checken. De tweede keer was vlak voor we het vliegtuig ingingen. Mijn schildersdoos en passer werden behoedzaam terzijde gelegd. Tja wie weet wat voor explosief materiaal ik daar in had gestopt. Volgens mijn vriendin Silvia die ik sms-te lag dat echt niet alleen aan de verfdoos. Nee uiteraard niet, Theo had zich vermomd als Bin Laden, daar lag de oorzaak!
Bij onze aankomst in Cattolica regende het pijpenstelen. Dit duurde de hele volgende dag. Theo, die sip uit het raam naar al dat water keek dat met containers tegelijk uit de hemel kwam, merkte op: “Nou zit ik een keer niet tegen je te zeiken en dan heb je dat gezeik van buiten!” Nou ja, lichtpuntje was dat we een mooi appartement hadden en een lieve Italiaanse gastvrouw. Helaas zijn de foto’s die ik van de inrichting gemaakt heb niet gelukt, vanwege mijn fototoestel die niet goed meer functioneerde nadat ik het ding had laten vallen.

golfbrekers voor de kust van Cattolica
Zondag 17 september
‘s Middags gingen we wat wandelen en kwamen prachtige fonteinen tegen. Ook die foto’s zijn helaas mislukt! Op een groot plein stond een fontein met drie vrouwenbeelden met ontbloot bovenlijf. Ik poseer ervoor in dezelfde houding. Niet topless trouwens, want het regent nog steeds en ik voel er niets voor om ziek te worden of door de carabinieri te worden afgevoerd wegens aanstootgevend gedrag. ’s Middags een smsje naar onze zoons hoe ze gevoetbald hebben. Dat blijkt goed te zijn, ze hebben met 2-1 gewonnen. Michael belt zelfs enthousiast om te vertellen over de uitslag. Dat wordt een duur telefoontje, want hij belt onderweg zonder oortje en dat levert hem een prent van 130 euro op!
Maandag 18 september
Ik trek de gordijnen ’s morgens open en zie tot mijn spijt alweer regen! Na het boodschappen doen gaan we maar wat lezen. Ik heb een Marie Claire bij me en een Beau Monde. Er staan leuke modereportages in, maar van de prijzen zou je een appelflauwte krijgen. Een paar honderd euro voor een topje gaat me iets boven de knip. En ’s middags tijdens het wandelen klaart het eindelijk op. Het wordt zelfs warm en dat blijft het de rest van de vakantie. Bij het einde van de boulevard rusten we even uit bij alweer een mooie fontein, eentje met een schip. Deze foto lukt wel.

We raken aan de praat met een echtpaar waarvan de vrouw mij in het Engels aanspreekt. Maar ik herken haar Hollandse accent. Ze blijkt getrouwd te zijn met een Engelsman en woont ergens in de buurt van Cornwall in een prachtige omgeving.
’s Avonds eten we in Theo’s tentje: McDonalds! Gelukkig hebben ze ook salade en hoef ik niet aan zo’n klef broodje dat zo doordrenkt is met vettige saus, dat je hamburger er meestal tussen vandaan gelanceerd wordt.
Dinsdag 19 september
De hele dag op het strand doorgebracht met prachtig weer. Vlak bij ons zit een groepje romantische Italiaanse oudjes die veel lol met elkaar hebben. Ze doen me enigszins denken aan het bejaardenclubje uit de film Cocoon. Ze zingen ook regelmatig a kapella en dat klinkt prachtig. Een soort Italiaans Mannenkoor Karrenspoor, maar dan wat verfijnder.
Woensdag 20 september
Ik merk dat het Italiaans me nog erg vertrouwd in de oren klinkt. Ik herken nog heel veel woorden van vroeger, toen ik hier regelmatig kwam. Woorden als a destra, a sinestra, pronto, prego, caffe latte, mangare, dat soort dingen. Ik word ook vaak aangesproken in het Italiaans, maar ik begrijp er niet voldoende van om ook nog te kunnen antwoorden. De vriendelijke mevrouw waar we een ligstoel huren schettert ons elke dag met haar schelle stem tegemoet: buon giorno! En wij roepen terug: verse vis te koop!

Donderdag 21 september
Vandaag tot in Gabbice di Mare gewandeld. Verder kon je niet, want daar houdt het strand een beetje op. Je loopt daar tegen een berg op met een smal strookje strand ervoor. Nou ja, we zijn niet echt tegen die berg aan gelopen. Vlak daarvoor zijn we uiteraard gestopt. Waarschijnlijk loopt dat stukje kust onder water als de vloed komt. We vinden er ook mooie ronde stenen voor mij om te beschilderen. ’s Avonds willen we eigenlijk een mailtje sturen naar de kinderen zoals we gewoonlijk doen in de vakantie, maar we kunnen geen internetcafé vinden. Als we er dan eindelijk een gevonden hebben, moet je je paspoort laten zien, omdat ze bang zijn dat we maffiadingetjes gaan doen via internet of terroristische acties. Misschien moet Theo zich de volgende keer toch maar scheren dan? Ik ben bang dat hij er nu iets te veel als een boef uitziet. Of zou mijn exotische uiterlijk me parten spelen? Ik ben vroeger wel voor een van de leden van de Rote Armee Fraktion aangezien.

Italiaans kleurtje?
Vrijdag 22 september
Alweer strandweer. Ik heb de stenen bij me om te beschilderen. Ik geef er een aan een Hollandse vrouw, die met haar man in hetzelfde appartemencomplex zit als wij. Ze vraagt of ik de stenen ook verkoop. Nee, ik geef ze gewoon weg op vakantie. Ik heb op een van de Canarische Eilanden weleens gehad dat een meisje vroeg of ik de schelp die ik net beschilderd had wilde verkopen. En ik vroeg er 1 euro voor. Even later kwam ze er weer een halen en dat ging zo door. Dus ik ben maar gestopt met geld vragen. Vind het eigenlijk veel leuker om er zo iemand een plezier mee te doen.
’s Middags is het water lekker en mooi helder. Als je goed kijkt zie je minuscule krabbetjes in gecamoufleerde kleuren over de zeebodem scharrelen. Ik doe ook nog een poging om op de rotsen te klimmen die als golfbrekers dienen, maar ze zijn glad en gevaarlijk scherp. Ik haal mijn voet open. Bovendien zien die zeemeeuwen er ook gigantisch uit. Het lijken wel gemuteerde prehistorische monsters. Misschien zijn het wel roofmeeuwen en zien ze mij als potentiele lunch. Ik ga terug, zo’n held ben ik nu ook weer niet.
Zaterdag 23 september
De laatste dag alweer. We gaan ’s morgens naar de markt, waar we twee vesten, twee shirts, twee flesjes nagellak en een paar sportschoenen voor mij kopen. Theo koopt niks voor zichzelf. Ik ben gewoon een dure vrouw zegt ie! Om 11 uur nog even lekker een poosje naar het strand. Van wandelen komt niet veel meer, ik ben veel te lui.
’s Avonds worden we om 9.15 uur opgehaald voor het vliegveld. Daar aangekomen blijken de systemen uitgevallen te zijn. En ik had nog nergens aangezeten! Dat leidt tot lange rijen en een lange tijd staan, ook bij de douane. De storing heeft ook als gevolg dat we geen vaste zitplaatsen hebben. Het vliegtuig is behoorlijk vol. Ik heb weer eens last van onrustige benen, gelukkig duurt de vlucht niet lang en ik vermaak me met mijn leesboekje en mijn sudoku’s. De jonge vrouw naast me zit geboeid te kijken hoe ik die sudoku’s doe. Zij heeft zich er nooit aan gewaagd, maar wil het ook eens proberen. Ik leg uit hoe het werkt en ze gaat enthousiast aan de gang. Het blijkt tegen te vallen, maar ze is wel fan geworden. Weer een verslaafde, denk ik geamuseerd.
We zijn inmiddels een paar dagen verder. De vrouw aan wie ik de steen gaf heeft een lief berichtje in het gastenboek van mijn website achtergelaten. Ze heet Heleen en blijkt ontroerende gedichten te schrijven. Theo heeft een nieuw fototoestel voor ons gekocht, eentje met wat meer mogelijkheden. Ik heb hem meteen uitgeprobeerd. Dat komt wel goed met die foto’s.

Hans en Reny

de bloemetjes en de bijtjes

Aries vuur en Aries ijs

2006-09-07T06:52:00.000-07:00

Ooit zei een collega (met Ram als sterrenbeeld, net als ik dus) eens tegen mij dat ik niet echt een typische Ram ben. Ik was altijd zo lekker rustig, helemaal niet zo’n opgewonden standje als hij zelf. Ik had volgens hem niet die typische Ram-driftbuien waar hij vaak last van had. Die zijn dus wel latent aanwezig, maar niet iedereen roept dat bij me op. Maar als mijn gevoel voor rechtvaardigheid wordt aangetast kan ik behoorlijk ontploffen, of het nu over mezelf of over iemand anders gaat. Ik had vroeger een boek van Linda Goodman, dat ging over de sterrenbeelden en hun eigenaardigheden. Zo stond er iets over het overbekende temperament van het sterrenbeeld Ram of Aries zoals het formeel heet. Iedereen die een beetje kennis heeft van astrologie weet dat Rammen erg temperamentvol en agressief kunnen zijn, impulsief ook. En soms flappen ze er in hun drift weleens dingen uit die ze later kunnen betreuren, maar in de hitte van de strijd of discussie is er geen sprake van koel beredeneren of gezond verstand. Gelukkig duren die driftbuien nooit lang en als de frustraties eruit zijn gegooid, wordt Aries weer het vriendelijke madeliefje, de bloem die bij zijn sterrenbeeld hoort. Dat er dan intussen vazen of harten gesneuveld zijn of dat iemand de schuilkelder is ingedoken, om te wachten tot de tornado die Aries heet voorbij is tja…… Dat temperament hoort bij een Ram. Het is ook niet voor niks een vuurteken. Maar Aries is niet alleen maar vuur. Hij kan ook ijzig kil worden als je hem te vaak op zijn ziel trapt. Er treedt dan een soort onverschilligheid voor in de plaats. Iets wat niet fijn aanvoelt. En in het boek van Linda Goodman wordt daar iets heel treffends over gezegd:
“Een tip voor eenieder die met een Ram te maken heeft: wees niet bang voor het vuur van Aries, dat vuur dooft vanzelf wel weer. Maar wees bedacht voor het Aries-ijs. Het ijs kan eeuwig ijs blijven.”
Soms voel je als Ram ineens wat daarmee bedoeld wordt.

Heidesessie

2006-08-27T00:53:00.000-07:00

Dat klinkt alsof je met de padvinderij de natuur intrekt om daar allerlei “back to base” dingen te gaan doen. In zekere zin klopt het ook wel. Je gevoel wordt aangesproken, je leert anders te kijken naar situaties, je ontdekt verrassende trekjes bij collega’s als je in onverwachte situaties moet samenwerken. Je gaat confrontaties aan met jezelf en met anderen. Kortom, het is leerzaam, nuttig en nog leuk ook! Nu had ik al eerder een heidesessie meegemaakt, maar nooit twee dagen achtereen.

Wij hebben met onze afdeling Veiligheid twee dagen in Hotel de Bergse Bossen in Driebergen doorgebracht om aan een stukje teambuilding te werken. Wat er op het programma stond was nog grotendeels in nevelen gehuld. Wel was bekend dat het een combinatie zou worden van werken/ontspanning en “crea bea” dingen. Ik ging er blanco in met de instelling: we zien het allemaal wel. En ik vond het een verfrissende ervaring. We werden begeleid door Lidwien en Robert, twee ervaren trainers van het Springteam, waarmee we diverse sessies binnenshuis en buitenshuis hebben gedaan. Wat mij opviel was dat men de buitensessies het leukst vond. Misschien omdat mensen graag in de natuur zijn, maar ik denk zelf ook vanwege het fysieke contact dat je met elkaar hebt als je opdrachten moet doen waarbij je niet om elkaar heen kunt (aanname!). En waarbij je dus moet vertrouwen op het inzicht en de kracht van de ander. Dit was ook een onderdeel: “bouwen aan vertrouwen”. En waarschijnlijk vonden we het ook wel prettig om elkaar eens aan te raken (aanname!). Dat doe je op je werk niet zo gauw. Ik zie ons tenminste bij de Bouwdienst geen spelletjes met touwen doen of geblinddoekt met een theedoek voor je ogen elkaars hand vast houden om een opdracht uit te voeren! Volgende keer een sessie haptonomie? (wens!)

klik op de foto voor een magische versie

De activiteiten in de zaal maakten ook het nodige los bij ons los. Dat kwam omdat er een beroep werd gedaan op je creativiteit en je empathische vermogens. Er werd gevraagd zo eerlijk mogelijk naar jezelf te kijken en ook actief te luisteren. Dat bleek bij onze groep niet mee te vallen, want we zitten in een echte mannencultuur en die hebben dat aandachtig luisteren toch iets minder van nature. Ook het “bêta-gehalte” van de groep is aanzienlijk. Dat gaf het een extra dimensie, omdat er daardoor interessante discussies ontstonden. Ik heb heel erg moeten lachen om een van mijn collega’s, een echte bêta-man, die in het begin al riep: ik begrijp hier helemaal geen bal van! Maar die toch actief meedeed, het prima naar zijn zin had (aanname!) en er ook iets van opgestoken heeft (aanname!). Hieronder zet ik wat steekwoorden en de lessen die ik eruit geleerd heb. Dit is mijn persoonlijke beleving ervan:

Aanname: datgene wat jij iemand hoort zeggen is jouw interpretatie van een situatie. Dat betekent niet dat dit voor de ander ook waarheid is. Hou daar rekening mee als je met iemand communiceert. Je kijkt verschillend tegen de dingen aan.
Uniciteit: Ieder mens is uniek en mag er zijn met al zijn goede en slechte kwaliteiten.
Betrokkenheid en invloeden: zorg eerst goed voor je zelf, pas als je zelf over voldoende middelen beschikt, kun je ook iets voor anderen betekenen. Betrokkenheid is goed, teveel betrokkenheid leidt tot ongewenste situaties voor jezelf en voor de ander.
Spatie: door actief te luisteren en niet meteen een antwoord er uit te flappen, maar een spatie in te lassen om een weloverwogen antwoord te kunnen geven, laten we zien de ander belangrijk te vinden waardoor die ander zich gerespecteerd kan voelen.
Ruimte: maak gebruik van je zelfbewustzijn en denk buiten de gebaande paden. Ga creatief met je geest om en je zult hernieuwde inzichten krijgen.
Wensen: wees ervan bewust dat wat jij graag wilt niet altijd duidelijk uit de verf komt, geef duidelijk aan wat je wensen zijn als je ze gerealiseerd wilt hebben.
Observatie: goed leiding geven betekent niet dat je altijd als eerste initiatief moet nemen en overal bij moet zitten. Observeren op de achtergrond heeft als voordeel dat je oog en oor krijgt voor de competenties van je medewerkers, doe daar je voordeel mee als je werk moet delegeren of als je je medewerkers moet beoordelen.
Vertrouwen: vertrouw op de inzichten en krachten van een ander. Vertrouwen is nodig om goed samen te werken, zonder vertrouwen ben je geen team. Zonder vertrouwen kun je ook niets aan een ander overdragen.
Overtuigingen: Zorg dat je er geen last van krijgt, doordat je in een vastgeroest denkpatroon blijft zitten. Overtuigingen zijn goed als je er verbeteringen mee weet te bewerkstelligen, zo niet dan kunnen het obstakels worden.
Daadkracht: niet proberen, maar doen. Proberen zwakt de intentie af.
Verbondenheid: we hebben elkaar nodig als team en als mens.

Reny en Desiree

De ochtend van de tweede dag heb ik meegedaan aan Chi Qong, een vorm van Chinese bewegingsleer die niet gericht is op kracht, maar op energie. We deden dit in het bos, waar de ochtendzon net doorkwam. Het voelde goed die bewegingen. Eerst een oefening om te aarden, daarna wat bewegingen en ademhalingsoefeningen. Alleen moest ik soms mijn visualisatie wat aanpassen. Bij het achtjes maken, waarbij je in de opgaande beweging je hand moet openen en bij de neergaande beweging een vuist maakt, werd als tip gegeven: sla neer die kabouter! Ja dat ging me te ver. Ik zag daar mezelf staan als achtjarige met mijn kabouteruniformpje bij de padvinderij, bruin met groen en zo’n grappig eikelpetje en een insigne met een eekhoorn. En ik kon het niet over mijn hart verkrijgen om dat kind van vroeger neer te meppen. Dus ik heb maar iemand anders in gedachten genomen. Niemand van het team trouwens!

Als iemand me nu zou vragen of ik het nuttig heb gevonden, zou ik dat volmondig beamen, maar als iemand vraagt of we nu een echt team zijn geworden, zeg ik: "Nee, nog net niet, ik vind dat we volgende week weer op heidesessie moeten, en dan een week!" (grapje!)

't Is weer voorbij die mooie zomer

2006-08-19T04:58:00.000-07:00

Ken je 'm nog die hit van Gerard hoeheetieookalweer? Ja, dat ga je krijgen he. Als je je dit liedje nog herinnert, zoals ik dus, betekent het dat je op een leeftijd bent dat ook je geheugen gaten gaat vertonen. En helaas niet alleen je korte termijn geheugen! Maar we gaan alweer richting herfst. Dat levert wel mooie plaatjes op, zoals hieronder:

laat daglicht op het gazon bij de kerk

En mooie wolkenluchten zoals hier. Ik krijg er geen genoeg van. Ik blijf fotograferen! Soms zie je een hele strakblauwe lucht met daarboven een inktzwarte wolk, heel apart zoiets. Op deze foto lijkt het wel of er een reuzenroek voor de zon vliegt.

zonsondergang

Ook van schilderen krijg ik geen genoeg. Dit schilderij heb ik gemaakt naar aanleiding van een foto die een collega me stuurde. Het was een foto van haar twee kinderen. En die kinderen hebben engelachtige gezichtjes, vandaar dit elfenschilderij.

Ik weet al hoe die Gerard heet: Gerard Cox! Het komt goed met me. Ik ben nog niet helemaal dement!

Vakantiegekte

2006-07-30T10:59:00.000-07:00

De grote trek naar het zuiden is begonnen. Zwarte zaterdag is inmiddels achter de rug. In tegenstelling tot trekvogels, die zo verstandig zijn om in de herfst naar het zuiden te vliegen ter overwintering, doen wij Hollanders dat in juli, tijdens de heetste periode van het jaar. Maar ja, wij zijn nu eenmaal geen vogels.

Een Hollander die er met zijn gezin met de caravan op uittrekt, sleept rustig nog eens 50 kilo piepers mee in zijn toch al overbeladen sleurhut. Alsof je die in het buitenland niet kunt kopen! Sterker nog, ik geloof dat de meeste aardappels geïmporteerd worden. Dat zie ik een zwaluw niet doen, 3 kilo vlierbessen, wormen en zaadjes in een rugzakje op zijn tengere zwaluwrugje mee torsen naar Spanje. Die beestjes gaan er vanuit dat er daarginds ook wel een graantje mee te pikken valt. En ze doen ook niet moeilijk over het lokale voedselaanbod, zoals sommige mensen wel plegen te doen.

En nu we het toch over eten hebben…. Daar komt die Indo-aard weer boven drijven hè, echte Hollanders praten altijd over het weer. Indo’s niet, die zagen je door over eten. Dat zit ’m in de cultuur. Maar goed, met deze hitte hoor ik mensen beweren dat hun eetlust bijna nihil is. “Ja, wat salade enzo, maar meer toch niet”, hoor ik ze op het nieuws glashard beweren. Ammehoela! Ik geloof er geen moer van. Waarom heb ik dat dan niet? Het zou zo geweldig voor mijn lijn zijn. Maar ik hou te allen tijde altijd trek in eten. Ik eet ook wel kilo’s salade en fruit, maar daarnaast ook gewoon een warme prak. Ik ben, zoals Gerard Joling dat zo plastisch uitdrukte: “net een pedaalemmer, gaat er iemand op mijn tenen staan, dan gaat mijn mond open.” Daar komt nog bij dat ik opgevoed ben met de gedachte dat je Gods goede gaven niet mag verspillen, zoals dat tegenwoordig steeds vaker gebeurt als men boodschappen doet. Als we de krant mogen geloven koopt iedereen maar raak (meestal) kant en klaar maaltijden om ze vervolgens na een week weer weg te gooien omdat het over de datum is. En dan nog zeuren over de euro.
Ik gooi nog geen kruimel brood weg. Oud brood daar maak ik croutons van en de rest geef ik aan de vogels. Van een restje vlees maak ik lempers, zie mijn kooksite.

Zomerhitte betekent ook ’s avonds buiten vertoeven, na de nodige voorzorgsmaatregelen, zoals muggenolie opdoen, lange mouwen, lange broek, sokken over je broek. Maar je hebt toch muggenolie op gedaan, hoor ik u denken. Jawel, maar sommige soorten zijn zo slim geworden dat ze met dichtgeknepen neusjes bovenop je velletje landen en je dan alsnog lek steken. En zo nu en dan levert het ook leuke foto’s op, zoals deze hier.

Zomerzotheid

2006-07-26T03:02:00.000-07:00

En de hitte houdt aan. Zou de aarde per ongeluk in een baan beland zijn waarbij we steeds dichter naar de zon worden getrokken? Dan wordt het straks één groot barbequefeest!

Gelukkig is het vakantietijd en op de weg is het tussen 6.00 uur en 6.30 uur heel rustig. Ik kan relaxed naar Utrecht rijden, zo nu en dan kom ik een kluitje auto’s tegen, die dicht op elkaar zitten, als F-pupilletjes die net het voetbalspelletje ontdekt hebben.
Mensen reageren ook vertraagd. Van de week hoorde ik op de Europalaan gierende remmen en een grote knal: er was een vrachtwagen achterop een bestelbus gedoken. Het was een vrachtwagen van een of andere textielfabrikant en op de zijkant stond heel grappig: “We hebben er schoon genoeg van!” Ja dat kan ik me voorstellen!
Zelf reageer ik ook vertraagd. Van de week was ik onder een boom doorgefietst waardoor er gezellig een spin in mijn haar beland was. Toen ik de fiets in de schuur zette, kwam spiderman naar beneden gejojood en ging aan mijn stuur hangen. Ik zei heel lakoniek tegen mijn lief: “wil jij die spin even weghalen, die hing in mijn haar.” En 2 seconden later besefte ik ineens dat ik eigenlijk bang ben voor spinnen! Dit doet de warmte dus met je. Maar dit is dan eigenlijk een voordeel. De middag daarvoor hadden we 30km gefietst en dat eindigde in een valpartij door mijn gestuntel met mijn fototoestel. Ik dacht onder het fietsen een plaatje te schieten, maar dat kun je beter niet doen. Het resultaat was een achterwiel dat naar de filistijnen is, een zere en opgezette knie bij Theo, een snee en een blauwe plek op mijn kin en een blauwe arm bij mij. Gelukkig misten we de brandnetels! En mijn fototoestel was ook nog heel, want die had ik in de lucht gehouden!

Verder word ik van dit weer ook altijd erg melig. En mijn zus Anita ook. Hieronder de mailwisseling van deze week:

R.: t’is niks dat het zo heet is, maar alles werkt op zijn elvendertigst! Een verslag versturen via de mail geeft een foutmelding. Via de post zegt ie dat er geen brievenbus is. Dus nu maar ouderwets via de fax, zucht. Straks moet ik nog postduiven gaan fokken!
A.: Ja, koeriers te paard wordt wel een beetj errug duur!
R.: het wordt hier ook weer zweterig, ik ga mijn haar omhoog doen!
A.: Alleen je hoofdhaar hoor! Bij het andere staat het een beetje raar.....
Word een beetje meelderig van de warmte.
R.: Nou, je brengt me wel op ideeen :-) Tis dat ik geen vent ben, anders deed ik alleen een condoom aan naar mijn werk. Hoezo meelderig pfffffff
A.: Waarom een condoom? Veel te zweterig. Gewoon een gezellige strik!
R.: Dat heeft mama ooit gedaan bij onze pa toen hij lag te slapen!
A.: I know! Was het toen ie jarig was of zo?

Tot zover de mailwisseling.
Maar het gekste volgt nog. Iedereen die ik hoor zit met dit weer te dubben wat er nu weer gegeten moet worden. Wij hebben gewoon een warme prak gekookt. 32 graden en dan aardappelen met bloemkool eten! En weet je wat nog het allergekste? Het smaakte nog geweldig ook.

Hittewerende bekleding

2006-07-20T04:31:00.000-07:00

Ja, tunnels zijn er mee uitgerust, met hittewerende bekleding, zodat de schade na brandongevallen meevalt en niet de hele tunnel in elkaar stort. Mensen zijn niet zo verstandig als tunnels. Die lopen rustig, als het 33 graden is, met ontbloot bovenlichaam, zonder enige bescherming op het hoofd en met een velletje waarmee je zo reclame kunt maken voor de Melkunie, in de volle zon te wandelen.

Zonnevogels

Want het was toch nauwelijks uit te houden, deze tropische temperaturen. Wij zijn dat hier in deze koelere streken nou eenmaal niet gewend. Zelfs de Nijmeegse vierdaagse is na twee doden, honderden probleemgevallen en af en aan rijdende ambulances, afgelast. Ik moet er niet aan denken om ertussen te lopen. Vind het ook heel triest dat er mensen zijn overleden. Begrijp toch al niet hoe je het in je hoofd haalt om midden in deze zomerhitte zulke inspanningen te leveren. Dan kun je nog zo getraind en voorbereid zijn, zoals deze mensen waren volgens de berichten. De natuur gaat toch haar eigen gang. Wat dat betreft zijn de Zuid-Europeanen slimmer volgens mij. Die houden siësta op het heetst van de dag en vinden ons Hollanders maar rare Chinezen.

Zelf heb ik de afgelopen dagen zitten puffen alsof ik op zwangerschapsgym zat. Er was nauwelijks zuurstof in de lucht. Als je buiten kwam leek het of je een plastic zak binnenwandelde die net vacuum getrokken was. Alles wat je aan kleding aantrok, was na 5 seconden doorweekt van het zweet. Het raam openzetten had als enig effect dat je nog meer warme lucht binnenhaalde. Zelfs de ventilator in de slaapkamer was alleen bezig om de warme lucht te verspreiden en het leek er een warme föhn aanstond, een soort Santa Anawind. Is dit nu het broeikaseffect? Alleen de muggen zijn in hun element. Zodra de schemer invalt ben je niet veilig meer. Op de slaapkamer hoef je maar het licht uit te doen en je hoort die bloeddorstige wijven aankomen, want het zijn dus vrouwtjes hè. Sorry dat ik zo denigrerend over mijn eigen sexe praat, maar het is zo. Hoe het met mannetjesmuggen staat weet ik niet. Misschien zijn ze vegetarisch en prikken alleen brandnetels. Zo gauw je het licht uitdoet hoor je: ieeeng ieeeeeeng jengel jengel, mmmmmjeng, ….. Op een gegeven moment word je chagrijnig, boos, woest, er komt stoom uit je oren en er staat “moord” in je ogen te lezen. Je besluit om het kreng om te leggen, pakt je geladen geweer (lees: elektronische vliegenmepper) doet het licht aan en weg is mevrouw steekgraag. Dit heet nu “natuurlijke selectie” zo wist mijn collega te vertellen. Deze kleine groep slimmerikken, of slimmerika’s (het zijn nog steeds wijfjes) verdwijnt geruisloos in een donker hoekje waar ze het spelletje “ik zie ik zie wat jij niet ziet” met je spelen. Ze hebben een soort 6e zintuig waardoor ze weten dat ze verstoppertje moeten spelen zodra jij het licht aandoet. Ergens is er in onze schepping iets fout gegaan. Ik ga nu in mijn hittewerende bekleding in mijn hangmat liggen om daarover na te denken. Wordt vervolgd.

bron foto: Winnies stekkie

Relax man...

2006-07-09T13:56:00.000-07:00

Ik heb besloten om, op advies van de reumatoloog, zo relaxed mogelijk te leven. Hij heeft gezegd dat ik een gezond lichaam heb. Er zijn bloed- en urine-onderzoeken gedaan waarbij er uitgebreid is getest op immunologische aspecten. En daar is uitgekomen dat ik heel schoon ben van binnen. Niet dat ik me ook zo voel. Maar meten is weten. Volgens de reumatoloog komt dit wel meer voor bij mensen die veel van zichzelf vergen. Jarenlang gaat het goed en staat men zichzelf niet toe om ziek te worden, maar op een gegeven moment gaat het lichaam protesteren omdat het teveel en te lang moet presteren en dan gaat ie terug pesten.
Volgens de reumatoloog staat mijn lichamelijke thermostaat gewoon te scherp afgesteld. En dan voel je pijn terwijl die er niet zou moeten zijn. Misschien kan ik het beste maar een verwarmingsmonteur raadplegen, ik bedoel maar, als er iets mis is met mijn thermostaat? Wellicht moet ik ontlucht worden! Zomer of geen zomer, gewoon veel uienpee en bruine bonen eten. Ik moest ook vooral mijn energie goed verdelen. Als ik de ene dag veel doe en zo’n 90 procent van mijn energie gebruik, dan kan het gebeuren dat je de andere dag met die overige 10 procent niet veel meer doet. Is niet erg volgens de medici. Gewoon makkie aan doen! Het werk het werk laten en lekker relaxen. Theo had al een gouden tip. Die zei doodnuchter: “Nou da’s toch makkelijk zat. Je neemt gewoon je hangmat mee naar kantoor. Geef ‘m een mooi plekkie, ga lekker relaxen en laat iedereen het lekker zelf uitzoeken.”
Eh.... hoe verkoop ik dit aan de Bouwdienst? Zullen ze er genoegen mee nemen als de vergadering begint en ik ga, in plaats van braaf te notuleren in mijn hangmatje liggen en zeg dat dit op doktersvoorschrift is? Zullen ze dat voor zoete koek aannemen?
Misschien komen onderzoekers er over 20 jaar wel achter dat je beter ongezond maar relaxed kunt leven dan gezond en gedisciplineerd, omdat dat laatste weer teveel van je vergt!
Ik ben in elk geval thuis wel relaxed bezig. Veel buiten doorbrengen, fietsen, wandelen en lekker schilderen in de tuin. Nee, niet de schutting, de dakpannen....

The long hot summer

2006-07-05T14:24:00.000-07:00

Ken je ‘m nog? Die film van voor de oerknal met Don Johnson als Ben Quick? Maar daar wou ik het eigenlijk niet over hebben. Ik wou gewoon een beetje zaniken over de zomer en de bloedverziekend hete temperatuur die als een warme dikke watten deken over Nederland ligt. Ik hou wel van mooi weer. Maar ik kan slecht tegen deze extreme hitte. Zeker als het windstil is en je zowat met een zuurstoffles naar buiten moet. Een vroegere kennis van me zei eens, toen het ook zo tropisch was: “Ja, het is bijna te heet om kleren te dragen, je zou eigenlijk alleen in je condoom naar je werk moeten gaan.” Nu gaat dat bij mij natuurlijk niet op, maar zo heet is het nu dus weer.

We zijn deze week maar veel gaan fietsen. Zondag een tochtje van 29 kilometer. Maandag had ik me te pletter gewerkt en kwam niet verder dan de C1000 van 500 meter verderop. En dinsdag zijn we naar Driebruggen en langs de Reeuwijkse plassen gefietst. Ons favoriete steigertje waar we altijd gaan zitten met de benen in het water was nu natuurlijk overbevolkt met pubers die daar gingen zwemmen. Dus we hebben verderop een steigertje gepakt. Leuk hoor om daar te zitten. We zagen een stel jongens pogingen doen om te kanoe-en. Het leek wel een stel dronken Indianen, ze zwalkten van de ene naar de andere kant! En de lucht was weer mooi. Je kon merken dat het hoog in de lucht ook een beetje windstil was. Er hing recht voor ons een wolk in de vorm van een gigantische vogel. En een half uur later hing die er nog. Hij was maar een klein beetje vervormd. Eerst zag hij er uit als een frisse kievit, nu waren zijn kop en staart wat uitgerekt. En nog een kwartier later leek het meer een uitgevloerde ooievaar die een baby had laten vallen!

En vanmiddag heb ik lekker relaxed een dakpan beschilderd.

Pubers

2006-06-27T13:55:00.000-07:00

“Hollands landschap boeit pubers niet. - AMSTERDAM - Het typisch Hollandse weidelandschap boeit pubers totaal niet. Ze hebben evenmin iets met heide, bos of zandverstuivingen en vinden het niet de moeite waard om cultuurlandschap te beschermen.” zo staat er te lezen in www.nu.nl

Raar? Nou nee, als ik in mijn eigen herinneringen duik moet ik ook eerlijk bekennen dat ik als 16-jarige weliswaar redelijk veel tijd in het gras doorbracht, maar dat was niet bepaald om paardenbloemen te bestuderen. Je liep er met leeftijdgenoten gewoon wat te niksen, met een bal te klooien of met elkaar. Wij hadden vroeger een hangplek voor het grasveld bij het gemeentehuis. Daar stond een soort ijzeren kip, dat moest een kunstwerk voorstellen en daar kwamen we bij elkaar. Nu lees ik dat er plannen zijn om het natuurbeleid aan te passen door “de natuur naar de pubers toe te brengen”. Wat moet ik me daar bij voorstellen? Een paar heideplantjes op de hangplekken zetten? Koeien op het trapveldje laten lopen? Nee, “we moeten de natuur pubervriendelijk maken. Ze moeten er iets te zoeken hebben”. Ja tuurlijk dat is het! En hoe gaan we dat dan aanpakken? Gewoon her en der wat veldjes met wietplantjes ofzo? Boomhutten met blikjes bier en cola?
Neeeee, je snapt er ook geen ene moer van he! “Omdat het in andere landen heel populair is om voedsel te verzamelen in bos en hei, moet dat in Nederland ook weer toegelaten worden. Daardoor zullen ook allochtonen de natuur meer waarderen.” Aha, dus we moeten gewoon meer McDonalds tenten op de hei zetten. Dat is het! Dat ik dat niet eerder begreep.
Eerlijk gezegd begrijp ik geen zak van die bemoeizucht. Waarom zo hardnekkig proberen om pubers dit soort dingen bij te brengen op zo'n omslachtige manier? Geef ze liefde, begrip en begeleiding, stop er eten in en geef ze als het nodig is op hun sodemieter. Daar hebben ze veel meer aan. Die puberleeftijd ontgroeien ze vanzelf en dan komt hopelijk ook het verantwoordelijkheidsgevoel boven. (of niet als je pech hebt)
bron foto: Kojiha Hisu

En toch zou ik in deze onzekere tijd geen puber willen zijn. Sterker nog: ik heb vaak met ze te doen. Wat voor tijd gaan ze tegemoet? Wat voor wereld wordt het?
Zondag was ik met mijn vriendin Liesbeth naar Jesus Christ Superstar. Voordat de voorstelling begon dronken we een capuccino in een tentje op het station in Utrecht. Ondanks dat het niet druk was en er een stuk of 3 obers (in de puberleeftijd) liepen te lummelen, kwam er niemand vragen of we wat wilden gebruiken. Dus wenkte Liesbeth naar een van de piepjonge obers. Die kwam verveeld sloffend aanlopen en nam super ongeinteresseerd onze bestelling op. Toen ik wilde betalen was het hetzelfde verhaal. Niemand die naar je omkeek. Pas toen ik uitgebreid ging zitten zwaaien reageerde de "slof slof puber" met een vermoeid knikje en vroeg aan zijn oudere collega of die naar onze tafel wilde gaan. "Tja, waren we nou maar jong en woest aantrekkelijk, dan kwamen ze misschien iets enthousiaster, nu stuurt ie die ouwe zak", mopperde ik. Maar als ik denk aan het bovenstaande denk ik: laat maar....

Vervuiling

2006-06-25T07:19:00.000-07:00

Dit mooie plaatje hieronder heb ik gemaakt tijdens een strandwandeling een paar weken geleden, in Noordwijkerhout. Het was die dag prachtig weer en we hebben een lange duin- en strandwandeling gemaakt. De calorieën die we daarbij verbrand hebben, werden er in het strandtentje wel weer aangegeten omdat we twee broodjes kroket naar binnen propten, maar alla dat moet kunnen voor een keer :-)
Wat minder leuk was, waren de forse paardenvijgen die achtergelaten werden en die, naarmate het vloed werd, vrolijk langs de vloedlijn dreven. Dat vond ik minder geslaagd. Verder was het strand redelijk schoon, er lag niet echt veel rommel. Dat heb ik weleens anders meegemaakt.

Noordwijkerhout, ruiters aan het strand

Wat me meer zorgen baart is de luchtvervuiling. Er zit heel veel stof in de lucht. Als je zaterdag je auto wast of je ramen zeemt, dan zit er zondag alweer een dikke laag stof op. En die stof adem je ook in natuurlijk. Ik heb er een schilderij van gemaakt. Hij staat hieronder en ik heb hem pollution genoemd. Rechts zie je een kleurrijk landschap en links de dreiging van de naderende vervuiling, met vuile smog en allerlei rommel die in het water drijft. De zwarte kale boom ziet er uit als een spook dat zijn spitse vingers naar het kleurige landschap rechts uitstrekt. En toch is er hoop, want helemaal links bovenin beginnen weer groene bladeren te groeien. Dit geeft een beetje weer zoals ik zelf ben. Ik kan me weleens zorgen maken, maar hou toch mijn optimisme.

Pollution

Filosoferen over vroeger tijden

2006-06-15T03:31:00.000-07:00

Ze zeggen weleens: de tijd heelt alle wonden. En daar zit waarheid in. Misschien dat ze niet alle wonden voorgoed geneest, maar ze zorgt er doorgaans wel voor dat je milder tegen dingen aankijkt. Ik kan me doorgaans de mooie dingen uit mijn jeugd beter voor de geest halen dan de vervelende. Misschien zegt dat wel meer over mezelf, dat ik geneigd ben om nare ervaringen weg te stoppen! Feit is dat ik vooral veel mooie herinneringen heb.
Een voorbeeld: kerstmis in mijn jeugd. De kerstboom vol met glinsterende ballen, vogeltjes met van die pluimstaartjes, fragiele klokjes die heel licht tingelden als je ze aanstootte. Daar overheen engelenhaar wat het geheel een betoverend aanzien gaf, alsof je een stukje van de hemel ontwaarde. Die kerstballen waren vooral grappig, want als je er dichtbij stond kreeg je gezicht zo'n "lachspiegelvorm". Die vogeltjes vormden een dankbaar object voor onze poes Mieke die, als ze de kans kreeg, regelmatig een aanval op de kerstboom uitvoerde. Het gaf zo'n speciale sfeer het hele kerstgebeuren.

Reny bij de kerstboom 1961

Op de basisschool heb ik een paar keer in een kersttoneelstuk meegedaan. Een keer als Maria, waarbij ik 1 zinnetjes tekst had: "kom Jozef, we gaan." En een keer als Caspar, een van de drie koningen. Nu was ik niet bepaald een doorgewinterde actrice destijds, want ik was veel te verlegen. Maar ik herinner me wel de sfeer die er omheen hing, de verkleedpartijen, de engeltjes van papier die we op school maakten. Ik zou er wat voor geven om een dagje terug naar mijn jeugd te mogen!

Marcel, Joyce, Anita, Reny

Als je een kind bent denk je dat volwassen zijn het hoogst bereikbare ideaal is. Je ziet enkel de leuke kanten ervan: net zo laat naar bed gaan als je wilt, films voor alle leeftijden zien, dingen kopen die je leuk vindt, uitgaan, autorijden, zelf bepalen wat je eet etc. De plichten gaan aan je voorbij. Je staat er niet bij stil dat er ook huur of hypotheek betaald moet worden, dat er gewerkt moet worden voor al die leuke dingen, dat er kinderen opgevoed moeten worden. Dat ouders zich soms hopeloos ongerust maken over die kinderen. Dat er overal op de wereld ellende is die je je kinderen wil besparen.
Als kind houd je je daar niet mee bezig. Je gaat met vriendjes en vriendinnetjes naar de slootkant om kikkerdril te halen, wat je thuis in een emmertje stopt en waar na een tijdje kikkervisjes uitkomen. Je gaat madeliefjes plukken en vlecht er kransjes van. Althans in mijn jeugd. Tegenwoordig weten kinderen alleen nog hoe kikkerdril en madeliefjes eruit zien omdat ze het op internet zien geloof ik. Ik heb heel veel van dit soort herinneringen in een warme sfeer vol kleuren, geuren en geluiden. Hoe we met zijn allen het weiland ingingen, de koeien ontweken, want die waren eng omdat ze zo groot en speels waren en achter je aan renden. Op een dag liep ik in het weiland met mijn zus, broer en jongste zus: Anita, Marcel, Ria en ook Ad en Joke de Wit, onze overbuurkinderen waar we mee bevriend waren, liepen er bij. We zagen een prachtige zwanenbloem midden in de sloot staan. Die wou Ria graag hebben. En ja, je moet wat over hebben voor je jongste zusje.

Oma Geraerds Thesingh en Ria

Dus wij besloten om die bloem te bemachtigen. Als iedereen elkaar bij de hand hield en zo een ketting vormde, waarbij degene die het dichts bij de sloot stond de bloem zou plukken moest dat lukken. Ik stond achter aan de ketting en kon het niet meer houden. Ik liet los en de hele zwik plonsde in de sloot behalve Ria en ik! Wat waren ze boos op me! Maar wat een mooie herinnering tegelijkertijd.

Ook kan ik me een dag herinneren in de winter van 1963. Het was al wat later op de middag en de zon stond laag aan een rozig en lavendel gekleurde hemel. Het ijs glinsterde in de sloten en de weilanden en boomtakken waren wit van de rijp. Ik lag op mijn rug op een sleetje, mijn hoofd achterover gekanteld en ik genoot van al dat moois. Anita trok zwoegend de slee vooruit. Wat was ze toch lief dat ze me zo liet genieten.
Ook het natafelen kan ik me nog goed herinneren. Als we een sinaasappel hadden gegeten maakte mijn moeder van de schillen en cocktailprikkers een karretje. Of, als je je eten niet op wilde eten, dan dreigde ze dat je kippetje doodging. Nou dan wou je wel dooreten, want dat was zielig. Waar je kippetje woonde wist je niet, je wist alleen dat je het niet op je geweten wilde hebben dat het ding doodging!
Moet je nagaan hoe naief ik was.

Vincent, zoon van Liz en Peter

Afgelopen zaterdag besefte ik ineens dat we zo’n beetje de oudste generatie aan het worden zijn. Ik was bij mijn oudtante Ciel op verjaardagsbezoek in Amsterdam en zag daar wat familie die ik al in geen tijden gezien had. Dat was leuk om even bij te kletsen.

tante Ciel is 81 geworden

Mijn tante Ciel, die niet zo precies kan onthouden hoe al die mannen heten die bij haar nichtjes horen, vroeg belangstellend aan mij: “Hoe is het met Kees? Gaat het goed met hem?” En ik antwoordde: “eh, ja ik denk het wel, maar wie is Kees eigenlijk?” Ze bedoelde natuurlijk Theo. Ook grappig was dat ze mij voor mijn zus Anita aanzagen. Volgens een van de aangetrouwde neven leek ik nog meer op Anita dan Anita zelf. Nou da’s toch wel heel knap he! Vroeger, jaren geleden heb ik eens mijn haar kort laten knippen, zodat ze me niet zo vaak voor Anita aan zouden zien. Ik was 26 en wilde meer mijn eigen identiteit hebben. En wat denk je dat ik te horen kreeg? Goh, wat lijk je toch veel op je broer Marcel zo met dat korte haar.......

Luieren op Rhodos

2006-05-27T14:14:00.000-07:00

vakantieverslag mei 2006
Dag 1
Geen vertraging en een rustige vlucht naar het lieflijke Rhodos. De gezagvoerder geeft een verslag van het verloop van de vlucht en adviseert tussen neus en lippen door dat we vooral de Story moeten lezen, want daarin staat dat Wendy van Dijk nog een kind wil. Zou hij aandelen in Story hebben?

Onderweg een paar foto’s gemaakt van wolkenformaties. Als je uit het raampje van het vliegtuig kijkt waan je je in een droomwereld met al die wattige rustig voortdrijvende witte wolkenreuzen.
Dat daar, is dat niet die lieve draak uit de Neverending Story? Als we de landing inzetten, ontrolt zich voor onze ogen een Arcadisch landschap, zoals Willink ze schilderde. Poseidon heeft wat eilandjes in zee gestrooid waaromheen zich nu mistflarden vormen. Het wordt avond.

Een langwerpig eiland ziet eruit als een gigantische zoutwaterkrokodil. Door het intense turen gaat mijn verbeelding met me op de loop en maakt hij zelfs trage zwembewegingen.
Dag 2
Gigantisch is ook de buikomvang van de Engelsen die we vandaag aan het ontbijtbuffet voorbij zien zwoegen. Zonder uitzondering scheppen ze hun bord vol met spek, worst, gebakken eieren en bonen in tomatensaus. De aanblik van al die roze, sponzige, op reuzengarnalen lijkende vleesmassa’s doet mij besluiten te kiezen voor wat fruit en een bruine boterham.
Dag 3
Vanaf Rhodos met de boot naar Lindos. Het pilletje tegen zeeziekte werkt perfect. Normaal word ik op een waterfiets al zeeziek, nu kan ik volop van de tocht genieten. We varen langs grillige rotsformaties die op monsters uit de Griekse mythologie lijken. Bij Tsambiko ligt bovenop een berg het klooster waar wanhopige, naar kinderen verlangende vrouwen naar toe klimmen. De legende zegt dat ze kort daarna zwanger worden, hoewel er boven geen sterveling woont die daar de oorzaak van zou kunnen zijn, zelfs geen ondeugende monniken. Maar de taxichauffeurs onderaan de berg hebben (zo gaat het verhaal) dezelfde reputatie als in Nederland de melkboer. Dus van een mysterie is geen sprake.

Lindos is prachtig met witte huisjes tegen de bergwand geplakt en overal bloemen. “Volg het spoor van de ezelpoep als je lopend naar de acropolis wilt” zo luidt het advies.

We zoeken echter met Micha en Michel, een ander Nederlands stel, een terrasje op. Micha is zwanger, vertelt ze. Huh? Ik heb haar niet van de boot zien gaan bij Tsambiko. Het is waar, wonderen bestaan. Of zou Michel gewoon verantwoordelijk zijn? De straatjes van Lindos zijn smal en gezellig met bladerdakjes erboven, waar het zonlicht in gouden spikkels doorheen valt. Er zijn vele souvenirwinkeltjes met voornamelijk tafellinnen.

Dag 5
Gisteren was het voor het eerst een beetje bewolkt en ik zag iets bijzonders in de lucht: een halo rond de zon. Ik kon er zelf geen foto van maken, maar op www.urania.be is een mooi voorbeeld daarvan te zien. Vandaag is het warm met een strakblauwe hemel. In een hoek drijven schapenwolkjes. Ik probeer ze te tellen, maar val steeds in slaap! We wandelen over het strand naar de rotsen hogerop.

Vandaar heb je een mooi uitzicht over de baai van Faliraki met het heldere smaragdgroene water onder ons. Aan de andere kant ligt een kleinere baai met veel grillig gevormde rotsen.

Het lijkt of Zeus hier een tosti heeft gegeten en de restjes op het strand geworpen. Tussen de rotsen glinstert kristalhelder water waardoorheen duidelijk de begroeide monolieten te zien zijn. Duizenden zeeplanten waaieren sierlijk als franje heen en weer met de stroming in geelgroene en oranjebruinige tinten. Een elegant gezicht, alsof ze speciaal voor ons een balletvoorstelling geven.

Onder een stuk rots komt behoedzaam een zwarte kreeft tevoorschijn, gevolgd door een gestreept exemplaar. Die laatste is natuurlijk net wakker en loopt nog in zijn pyjama. Lui bewegen ze zich voort onder een overhangende rots. Verderop rent een zwarte krab pijlsnel over de stenen voor ons uit. Hij ziet eruit als een flinke grondspin. Een spin van dat formaat zou me koude rillingen bezorgen. Het krabbetje wekt vertedering, ja zelfs moederlijke gevoelens in mij op. Bijna alsof je naar je spelende kind kijkt. Hoe hypocriet!
In de baai staan zonnestoelen op de meest rare plekken. Bovenop een rotsblok in zee staan een paar stoelen met een parasol.

Hier moet Robinson Crusoe wonen. Verderop in een grot liggen een paar oeroude kapotte tuinstoelen. Achtergelaten door Neanderthalers?

Op de terugweg gaan we pootjebaden in een door de zon verwarmd poeltje. Er liggen mooi gekleurde kiezels in het water. En ook een lege watertank. Overal laten de mensen sporen van “hun beschaving” achter.

Tussen onze benen zwemmen piepkleine visjes verdwaasd rond. Ik zie ze denken: wat een rare zeekomkommers. Ze zijn niet bang. Ik probeer er een met mijn hand te vangen, maar dat is kansloos. Terug op het park zijn mensen aan het beachvolleyballen. Er staat een vrouw in het veld met tepelpiercings. Ze doet me op de een of andere onverklaarbare manier denken aan de C1000. Maar ik kan de link niet leggen waarom. Er zit daar geen kassiere die op haar lijkt ofzo.
Dag 7
Het lijkt of ik in de toren van Babel ben met al die talen om me heen: Nederlands, Duits, (plat) Engels, Frans, Grieks, Italiaans en een Scandinavische taal. Het is te druk om me heen.

Ik heb een mandala zitten tekenen, maar kan me nu niet meer concentreren. Ik verlang naar de rust van de rotsen en de visjes die als zilveren naalden door het water schieten en de kiezels die als glinsterende edelstenen hun kleurenpracht vertonen. Het wordt nog gekker. Als we na de lunch naar onze ligstoelen terug gaan, ligt er een vrouw helemaal tegen mijn stoel aangeplakt, terwijl verderop plenty ruimte is, ook in de schaduw. Bij het toilet kom ik de vrouw met de tepelpiercings weer tegen. Ze is egaal bruin, waarschijnlijk een vaste bezoekster van het naaktstrand. Die ringen door de tepels zijn wel groot. Ineens valt het eurootje! De link met de C1000: daar heb je aan de muur van die ringen waar je je hond vast kunt binden als je naar binnen gaat voor een boodschapje. Zou zij ze ook gebruiken om haar honden uit te laten? Neeeeee, gekkie!
Dag 8
De dag begint warm. Aan het ontbijt zie ik de buikige sponzige Engelsen weer. Ik hoef niet meer bang te zijn dat Greenpeace mij van het strand veegt. Vergeleken bij deze mammoettankers ben ik een babyzeehondje. De ogen heb ik al, de kleur niet, ik lijk meer op een olijf. We gaan weer naar de rotsen en lopen nu door naar het strandje van Poseidon’s Place, een piepklein strandje, met strandtentje en naast wat nieuwe parasols ook een paar oeroude exemplaren.

Ik doe dapper een duikbrilletje op en ga het water in. Maar het is nog best koud en mijn brilletje beslaat waardoor ik weinig zie.
Terug op het park gaan we op een ligstoel uitrusten. Ik heb honing aan mijn kont geloof ik. Een Duits stel gaat boven op mijn lip zitten. Wat is dat toch voor rare eigenschap? Hebben die mensen nooit gehoord van “persoonlijke ruimte”? Ik moet denken aan een liedje van the Carpenters: “Why do birds fall down from the sky, every time you walk by. Just like me they long to be close to you”.....
Dag 9
We hebben een plekje om te zonnen ontdekt aan de zijkant waar het betrekkelijk rustig toeven is. ’s Morgens in gepaste luiheid doorgebracht. Een smsje naar een collega gestuurd dat er een wolk voor de zon kwam. Hij stuurde een sms terug: je moet maar lekker doorgaan zo!!! (In Holland komt het met bakken uit de hemel. Wat een heerlijk gevoel.)
’s Middags naar de rotsen. Terwijl we met onze benen in het water bungelen, zien we een soort modderkruiper ronddarren tussen de stenen. Het moet een ander beestje zijn, want een modderkruiper is volgens mij een zoetwaterdier. Hoe langer we kijken, hoe meer we zien, ook een soort garnalen met feestelijke franjes. En later ontdekt Theo een zee-egel, waarvan er heel veel tussen de stenen blijken te zitten. Ik herinner me dat Hans ooit een keer op een zee-egel getrapt heeft in Mallorca. De stekels zijn giftig en hij belde me elke dag via collect call op. Ik kreeg daarna een gigantische telefoonrekening!
Dag 10
Het is weer veel te heet om naar Rhodos Stad te gaan, zoals we eerder gepland hadden. De ochtendzon tovert duizenden spetterende diamantjes op het water. De zee is kalm, zo vlak als een spiegel.

Dit vind ik zelf het mooiste gedeelte van de dag. ’s Middags onder het lopen maak ik een lelijke smak over de glibberige stenen. Gelukkig heb ik voldoende stootvlak op mijn achterste, zodat de schade beperkt blijft. Ik doe weer een poging onder water te kijken met het brilletje. Het is nu minder koud en ik kan alles goed zien: de roestbruine planten, een soort sponzen en de vele kleurige kiezels. De monolieten zien er onder water geheimzinnig uit, alsof zich tussen de spleten en kieren, waar nauwelijks zonlicht doorkomt, allerlei verloren schatten bevinden. Of een lijk! Dat is minder prettig. Ik voel wel dat ik steeds naar de oppervlakte word getrokken. Misschien toch eens wat doen aan dat rugvet!
’s Avonds lopen we een rondje door het zwembad. Er zijn beduidend meer gasten dan eerst. Rond het zwembad zijn de ligstoelen pal naast elkaar in een dubbele rij geschaard, alsof het bad een theater is. En gek gezicht is het.
Dag 11
Er zit een hagedisje in de boom naast ons. Het is net een minileguaan. Als er mensen langs lopen schiet hij vliegensvlug naar de andere kant van de stam. De vrouw met de tepelpiercings komt een kijkje nemen bij mijn beschilderde stenen, die ik nu helaas niet bij me heb. Ik was zo lui dat ik alleen een leesboek en een sudokuboekje had meegenomen. Ze blijkt een aardige vrouw te zijn die zich in het dagelijks leven bezig houdt met pottenbakken. Ze is wel een extreem type qua uiterlijk en ook in andere dingen. Ze vertelt openhartig dat ze twee mannen heeft met wie ze hier op vakantie is. Een met wie ze al 27 jaar is getrouwd en bij wie ze twee kinderen heeft. En een vriend die bij hun is komen inwonen. Okeeeee, mwah moet kunnen. Als ze dat nou prettig vinden. Ze blijkt zelfs twee honden te hebben. Ik heb niet gevraagd of ze die piercings gebruikt om ze uit te laten. ’s Avonds verlies ik voor de zoveelste keer met kaarten. Ik moet geluk in de liefde hebben. Maar hoe zit het dan met Theo?
Dag 12
De laatste dag ziet de zee er ’s morgens uit als een blauw saffieren veld met een zilveren tafellaken waar de zon zich in het water spiegelt.

Een voorbij varend bootje geeft een zwart shilhouet, een mooi gezicht. Ik ga het water in. Het is nog heel rustig. Als ik stil sta om naar een mooie steen op de bodem te kijken naderen er nieuwsgierige vissen mijn benen. Er zit ook een mooi gekleurd klein visje bij met oranje en mosgroene tinten en een zwarte vlek. Hij lijkt op een rups. ’s Middags komt Lidy, de vrouw met de tepelpiercings weer naar mijn beschilderde stenen kijken die ik nu wel bij me heb. Ik geef er haar twee mee met visjes erop. Haar man zoekt er een uit met een afbeelding van een boommarter. Ook het andere vrouwtje waar ze mee optrekt vindt er een mooi: een vlinder met bloemen. Weer een paar mensen blij gemaakt. Het is eigenlijk eenvoudig om iemand een beetje gelukkig te maken.
’s Avonds in het vliegtuig is het na een uur weer raak: een lading bacterien heeft dezelfde vlucht als wij genomen en nu vliegt er een mijn neusgat binnen, alwaar hij de snotkraan heeft opengezet, die niet meer dichtgaat! Aan het einde van de vlucht is mijn neus zo rood als een aardbei. We worden opgehaald door Hans en Mark in het koude Holland. De volgende dag heeft God de hemelse hoofdkraan opengedraaid. Het komt met bakken naar beneden. Ik wil terug!!!!!

Extreme make over

2006-05-07T11:12:00.000-07:00

bron foto: Silvia

Vroeger had ik een sterke wil. Zo'n wil waarmee ik mezelf tot discipline kon dwingen, mijn zin door kon zetten en soms weleens mensen over de drempel wist te halen tot iets wat ze uit zichzelf niet zo gauw durfden te doen. Ik heb het ook wel meermalen te horen gekregen dat ik zo'n sterk eigen willetje had. Ik vond en vind nog steeds dat daar niks mis mee is. Zolang je anderen maar in hun waarde laat en ze niet jouw mening opdringt. Met die sterke wil heb ik het jaren geleden voor elkaar gekregen om te stoppen met roken, gewoon de cold turky methode zonder pleisters of kauwgum (ik was veel te bang dat ik daar weer aan verslaafd zou raken!) Het lukte me ooit een dieet te volgen en me strikt aan de regels te houden, trouw mijn oefeningen te doen teneinde goed in conditie te blijven etc. Dit had tot gevolg dat ik een tijdje een goed figuur had, een redelijke conditie en leuke kleren aan kon. Niet dat ik me nou zo gezond voelde, want niet lang daarna kwamen de pijnklachten die nooit meer weggegaan zijn.

Maar die sterke wil van mij is ergens zoek geraakt! Niet dat ik weer begonnen ben met roken. Dat wil ik niet en daar heb ik geen behoefte aan. Maar dat lekkere eten laten staan is zo verrekte moeilijk. En ook die oefeningen trouw blijven doen valt niet mee. Dat laatste komt ook wel omdat ik veel pijnklachten heb maar dat zou eigenlijk geen belemmering moeten zijn. Ik moet gewoon op de tanden bijten en doorzetten! En ik wil zo graag weer een beetje in vorm komen, maar hoe? En dan bedoel ik natuurlijk de zandloper vorm he, niet de bolvorm, want ook dat is een vorm, maar voor mij een verkeerde. De tijd dringt want binnenkort gaan we met vakantie. En in mijn angstdromen komt het vliegtuig niet van de grond door mijn overgewicht. Of ik lig aan het strand van Rodos te zonnen en Greenpeace komt voorbij en de bemanning staat daar met een verrekijker, komt vervolgens aan wal en rolt mij met stokken terug in zee.... waar ik weer fijn kan spelen met de andere zeekoeien..

zandschildpad op Zakynthos

Een doembeeld wat steeds grotere vormen aanneemt (net als ikzelf). Hoe blijven anderen toch in vorm vraag ik me stilletjes af. En dan bedoel ik op een normale manier, niet allerlei dingen aan jezelf laten verbouwen enzo. Dan moet ik wel heel wanhopig zijn wil ik me daar aan wagen. De enkele keer dat ik weleens zo'n gerenoveerde dame op het strand zie liggen valt me dat meteen op. Tijdens onze vakantie vorig jaar lag er op het strand van de Dominicaanse Republiek een opgewarmd lijk (ja echt, zo mager was ze) topless te zonnen. En terwijl haar lichaam van alle vet (en vlees) ontdaan leek te zijn, stonden de borsten levensgroot en bolrond als enorme gezwellen alle wetten van de zwaartekracht te tarten door pal rechtop te blijven staan terwijl het bijbehorende lijk plat op haar rug lag. Zoiets werkt bij mij toch enigszins op mijn lachspieren. Ik heb besloten me er maar bij neer te leggen en gewoon goed op te letten wat ik eet en drink. Dan maar een beetje mollig. Liever een zeekoe dan een opblaaspop!

Als het beestje maar een naampje heeft

2006-04-28T05:42:00.000-07:00

Het schijnt dat ik een hele lastige naam heb. Reny Juta, kort maar lastig om te onthouden. En niet alleen dat, ook lastig om te schrijven, getuige de vele missers die men maakt. Zo word ik regelmatig uitgescholden voor Remi, Reni, Reiny, Ireen, Renee, Leny, Riny. Remy is nog het meest populair geloof ik. Zal het komen omdat ik misschien een eenzame uitstraling heb? Dat klopt anders voor geen meter, ik ben helemaal niet eenzaam.
En dan die achternaam van me. Dat schopt nog de meeste verwarring. Spellen is al lastig kennelijk. Men schrijft: Jutta, Jutha, Yutta, Jutah, Utah, Tuta. En wat gekker is, mensen denken dat het mijn voornaam is! Ik krijg regelmatig mailtjes met als aanhef: Beste Juta, (pffffff). En dan mail ik terug en zeg er meteen bij dat Juta mijn achternaam is.
Ik heb (al van kleinsaf aan) ook nog een leuke bijnaam: Peentje. Mensen vragen me weleens hoe ik aan zo'n rare bijnaam kom. Ik heb toch geen rood haar? Nee dat klopt, ik heb van nature zwart haar dat nu al aardig grijs wordt en dat ik daarom regelmatig verf. Mijn haar wordt alleen worteltjesblond als de verf aan het verbleken is en ik op vakantie veel in de zon loop. Maar die bijnaam is heel simpel ontstaan omdat het zo leuk rijmde op Reentje.
Vandaag opende ik mijn yahoo mail en daar zat een mailtje in met als aanhef: Mijnheer Reny,

Eh.... noemen ze dit nu een identiteitscrisis? Ik ben een vrouw! Echt waar!

VerWORDing

2006-04-11T13:11:00.000-07:00

Word je echt een ouwe doos als je soms stiekem een beetje terugverlangt naar het oubollige WP5.1 tekstverwerkingsprogramma? Nee, dat is geen variant van de vogelgriep! (dit even voor degenen die wat later geboren zijn) Gewoon WP5.1, lekker met dat onderwaterscherm, zodat je precies kon zien wat je in je lay out gestopt had. En er dus ook weer probleemloos en simpel uit kon vissen wat er niet in hoorde.
Ik bedoel, WORD is dan wel iets wat bij deze tijd hoort, maar het voelt soms als een opdringerige colporteur. Zo eentje die je een hypotheek probeert aan te smeren terwijl je een huurhuis hebt. Dan ben je bezig met een rapportje of iets. Je wilt daar gewoon je eigen dingetjes infrotten en hopla, onder het typen komt WORD dan ineens met een “briljante voorzet” (waar je helemaal niet op zit te wachten) en wat alleen maar tot irritatie leidt.

Ga niet proberen om onder elkaar een rijtje namen in te voeren en dan te beginnen met A. van Dam of zo. Geheid dat de volgende naam met een B. begint, ook al heet die persoon Jan of Gerrit. WORD gaat gewoon lekker opsommingstekens invoegen, want dat is toch hartstikke handig of niet soms? Nee? Had u daar niet om gevraagd??? Oeps! Sorry! Ik ben een meedenker en u hoeft zelf niet meer te denken, dat doen wij allemaal voor u.

En dan komt die eikelige paperclip weer om de hoek kijken, de zogenaamde “Office-assistent”. Nou het enige waar ie me mee helpt is over de rand van de frustratie! Ik wil helemaal niet geholpen worden en al helemaal niet door zo’n stompzinnig digitaal stuk ijzer! ’t Is dat het onmogelijk is om een paperclip te wurgen, maar anders zou je toch hard in de verleiding komen. Ik heb die paperclip trouwens wel voorgoed naar gene zijde geholpen. Die durft zich bij mij niet meer te vertonen.

Ik heb ook zo'n irritante WORD-versie die zich zelfs met mijn taalgebruik bemoeit. Als ik de spellingscontrole eroverheen haal en ’t schrijf, gaat ie dat verbeteren door het woordje “het”. En “gene” wordt aangeduid als zijnde een ouderwets taalgebruik. De spellingscontrole mag trouwens zelf ook wel terug naar de schoolbanken, want het woord “bemoeit” in de vorige zin, werd verbeterd door “bemoeid” met een d dus. Volgens mij is bemoeid met een d een voltooid deelwoord. Of ben ik nou gestoord met een dt?

Discriminerende termen

2006-03-26T10:15:00.000-08:00

Een negerzoen (Nederland) of negerinnentet (Vlaanderen) bestaat uit licht gezoet eiwitschuim (luchtig opgeklopt eiwit) op een wafel afgedekt met een dunne laag chocolade. De benaming is controversieel en de bekendste negerzoenen heten tegenwoordig Buys Zoenen en Super Dickmann's. De lekkernij wordt wel eens als een eenvoudige variant van de moorkop beschouwd.
Bron: wikipedia

Vreemd, zo'n wijziging op grond van antidiscriminatie. Alsof Super Dickmann's een betere benaming is! Dickmann is voor Engelstaligen gewoon een lullig woord. En de zoenen van Buys! Wie wil er nou door Buys gezoend worden!
Ik vind dat we consequent moeten blijven en de term "blanke vla" dan ook af moeten schaffen. En wat denk je van Afrikaantjes? Zie je me al staan bij het tuincentrum? Doet u mij maar twee van die bakken Allochtoontjes. Wat?
Allochtoontjes, die heeft u toch in de aanbieding?
En ook Jodenkoeken moeten we dan maar anders gaan noemen. En wat denk je van een Russisch ei? Hebben we daar al vervanging voor? Bossche bollen, dat impliceert dat bewoners van Den Bosch per definitie vet zijn, kan echt niet meer dus, weg ermee. Hamburgers, dat is pure discriminatie van Moffen! Eh... sorry, Duitsers bedoel ik natuurlijk.
Ik krijg trek van al dat geschrijf over eten, moet eigenlijk wat meer groente eten dit weekend. Ik denk dat ik me maar eens op de blote jongetjes in het gras ga storten. Oeps... sorry!

Winnie ontwaakt

2006-03-24T00:57:00.000-08:00

Het stripverhaal van Winnie de Poes, de kleine deugniet van mijn kunstdochter Diaantje. Winnie is een heerlijk ondeugend beest, maar soms kan ie ook heel rustig zijn, zoals in die beeldverhaaltje.

zzzzzzzzzz, grmfpmmmmmmmmm, aaah wat droom ik toch lekker over kattenbrokjes, balletjes waar ik achter aan mag rennen, eierdozen waar ik mee kan voetballen, mmfff zzzzzzzzz

huh?? wat is dat nou weer voor rinkelend geluid?? is er iemand helemaal gestoord ofzo? ik wil slapen!!!

waar staat die stomme wekker??

De medische mallemolen

2006-03-07T13:04:00.000-08:00

Ken je de Stamgasten? Die strip van Toon van Driel? Nou ik ben er ook zo een. Alleen geen stamgast van een kroeg, maar van het ziekenhuis. Nooit gedacht dat ik daar nog eens zo vaak zou komen. Ik ben jaren lang gezond geweest. Als iedereen plat lag van de griep, liep ik nog vrolijk overeind. Hoewel, vrolijk…. soms werd ik er weleens chagrijnig van. Als iedereen om je heen griep krijgt en binnen een week kilo’s afvalt. En jij bent al weken aan het lijnen en je valt geen grammetje af, dat vond ik weleens zuur. Ik heb vroeger wel stiekem gehoopt dat ik een keer griep zou krijgen, net als mijn ex. Die was elk jaar wel een keer de klos. Echt een week lang kwam het er aan alle lichaamsopeningen uit: braken, snotteren, diarree en zweten. Het had ook geen nut om ergens medicijn in te stoppen, het kwam er met dezelfde gang weer uit. Hij lag dan ook een week lang in bed, of hing op de bank, ongeveer zoals dit poezebeest hieronder. (alleen niet zo charmant)

een van de huisdieren van Caroline

Maar mijn immuunsysteem is ijzersterk. Zo sterk dat ie zelfs mijn eigen cellen van tijd tot tijd aanvalt. Die herkent ie dan niet als het ware. Dat systeem van mij is soms net een dementerende uitsmijter die bij een discotheek zijn vaste klantjes niet meer kent en ze hardhandig de deur wijst. “Wat? Wil je naar binnen? Echt niet! Wegwezen jij! Ga je niet uit jezelf? Dan trem ik je in mekaar!!” En vervolgens worden mijn eigen cellen aangevallen door hun bloedeigen broertjes en zusjes. Zo zit dat dus. Ik heb het met mijn haren gehad. Dat ik ineens een kale plek had, zo groot als een ei, vlak achter mijn oor. Binnen een paar dagen was daar ineens al het haar weg. Ik schrok me wezenloos, dacht dat ik een of andere enge ziekte had. Een bezoek aan de dermatoloog leerde me dat het Alopecia Areata was. Klinkt als een of andere exotische vetplant, maar het is gewoon pleksgewijze kaalheid. En volgens de dermatoloog kwam dat door mijn immuunsysteem die mijn haren aanviel omdat ie dacht dat dat vreemde indringers waren. Hoe komt zo’n immuunsysteem daar toch bij zou je zeggen. Die haren zitten er al jaren en dan ineens ziet ie ze als enge spoken. De dermatoloog troostte me door te zeggen dat die haren waarschijnlijk wel weer aan zouden groeien, maar dat er dan geen pigment in zou zitten. En als het erger werd, dat ik nog meer kale plekken zou krijgen, dan kon ik een pruik krijgen van het ziekenfonds. Nou schrale troost! Gelukkig is het haar weer aangegroeid en ik hoefde geen pruik. Dit alles is nu ongeveer 15 jaar geleden.

Een jaar of 2 geleden was mijn immuunsysteem weer lekker bezig. Dit keer tegen de schildklier. Hij dacht waarschijnlijk dat dit een tumor was die ge-elimineerd moest worden en bestreed, net als Don Quichotte met windmolens deed, mijn arme schildklier dusdanig dat die steeds harder ging werken. Dit had weer tot gevolg dat ik stamgast werd bij de internist.
En weet je wat nou het gekke is? Dat ik eigenlijk heel gezond leef. Ik eet veel groente en fruit, mijd de McDonalds, rook niet en drink maar heel matig alcohol. Misschien moet ik daar maar verandering in gaan brengen. Gewoon aan de zware shag en elke dag een paar neuten. Kan ik tenminste gewoon stamgast in de kroeg worden!

de caafjes van Richard

Goed gelukte misbaksels

2006-02-26T04:58:00.000-08:00

De laatste tijd ben ik weer een beetje aan het schilderen geslagen. Soms samen met mijn zusje Ria en haar dochter Kristy. Mijn zusje is helemaal verslaafd geraakt aan de olieverf en maakt tegenwoordig prachtig kleurrijke doeken. Hier en daar moet de techniek nog wat verfijnd worden, maar het oogt al heel wat. En ook Kristy is al helemaal enthousiast geworden.
Ikzelf ben wat warrig de laatste tijd. De laatste tijd?? Ja, de laatste tijd. Ik ben van nature al wat warrig, maar als het op schilderen aankomt, weet ik meestal wel wat ik wil. Maar soms krijg je iets maar niet zoals je het hebben wilt. En als het dan eindelijk lijkt te lukken, ga je het verknallen door te rigoreus met bepaalde kleuren te gaan zitten vegen! Zo ook het onderstaande schilderij. Hier is het gelukkig weer een beetje goedgekomen, maar ik dacht eerst dat ik het hele doek vernaggeld had! Het is na wat vegen en opnieuw bijwerken toch wel een kleurrijk geheel geworden. Ik heb er onlangs mijn vriendin Caroline blij mee gemaakt.

klik op het plaatje voor een vergroting

De leeuwinnen hieronder zijn pas verschenen, nadat ik eerst gepoogd had een bos in herfstkleuren te schilderen. Dat bos mislukte. De bomen leken op geknakte lucifers, de lucht zag eruit als zwaveldamp. Het bospad leek op een geasfalteerde snelweg waar her en der een verdwaalde kunstplant tussen stond. Kortom het was weer 10 x niks. Dat was ook mijn eigen schuld, want ik ging schilderen om afleiding te zoeken, omdat ik die dag heel gefrustreerd was. Ja en wat komt er dan uit? Een zootje ongeregeld natuurlijk. Toen mijn lief thuiskwam van het voetbalveld, had ik nog steeds niks concreets. Ik had alles weggeveegd en het zag er uit als een grote groengele vlek. Hij zei heel lief tegen mij: leg het nou maar weg en ga van de week verder, dan zul je zien dat er wel iets moois komt. En die raad heb ik opgevolgd. Het resultaat zie je hieronder. Soms is het wel verstandig om naar je wederhelft te luisteren :-)

klik op het plaatje voor een vergroting

Schuifdeurproblematiek

2006-02-21T12:45:00.000-08:00

Weleens geprobeerd om een papier te plakken op een glazen deur die automatisch open gaat als je ervoor staat? Dat is net zoiets als dat filmpje met die glazenwasser die zo'n deur probeert te zemen. Ik weet niet of je het filmpje kent, maar het is erg komisch om te zien. En dat was ik van de week kennelijk ook!

We zouden op het werk een groepje Europese mensen krijgen die in het auditorium een vergadering zouden hebben. Om de mensen van de receptie niet op te zadelen met het doorverwijzen van al die buitenlandse personen naar de juiste lokatie, besloten we om A3-tjes op te hangen met pijltjes waar ze naar toe moesten lopen. (niet de tekst zoals je op het plaatje ziet, want dat is ons whiteboard met melige teksten!) Het eerste A3-tje eerste wilde ik dus op zo'n automatische schuifdeur plakken. Jaaa, maar die gaat dus open net als jij je papier er tegenaan wil plakken. Ik besloot om mee naar rechts te gaan. Maar na 1 seconde gaat die deur weer dicht (naar links). Ik zwenkte sierlijk mee naar links. Maar intussen kwam er iemand aan waardoor de deur weer open ging. En dus zwiepte ik weer naar rechts. Maar mijn plakbandje was aan mijn vinger blijven plakken, dus moest ik een nieuwe pakken. Intussen schoof de deur weer netjes dicht (naar links). Ik probeerde kalm te blijven, knipte een nieuw plakbandje en deed de zoveelste poging. Maar helaas, er kwam alweer iemand aan en dus schoof de deur weer naar rechts. Daar kleunde ik met een noodgang het papier er op. Dat zal ongetwijfeld een raar gezicht geweest zijn, maar ik kon echt niet anders, het was de enige manier om het papier er op te krijgen!
Dus Bouwdienstcollega's, als jullie me bezig hebben gezien.... ik was niet bezig met droogschaatsen, noch was ik de glazen deur aan het mishandelen. Ik was bezig met een stukje serviceverlening aan onze buitenlandse gasten. En nu maar hopen dat die buitenlanders voor ons ook zo aardig zijn.

cartoons van Mohammed

2006-02-01T13:00:00.000-08:00

Het is weer eens zover. Half Europa en de Arabische wereld staan op zijn kop om een paar spotprenten van een Deense Krant. Het AD meldt dat Arabische landen straffen eisten tegen de tekenaars, er zouden doodsbedreigingen zijn geuit en een religieuze moslimleider vaardigde een fatwa uit tegen Deense soldaten in Irak. Nu klinkt dat misschien heftiger dan het is. Een fatwa is geen doodsoordeel zoals sommige mensen denken, maar een religieuze opinie van een moslimgeleerde (wat natuurlijk wel een doodsoordeel in kan houden). Niettemin blijft het een extreem overdreven reactie dat een groot deel van de moslims zwaar beledigd is door een paar van die onschuldige prenten. Net zoals de reacties in de krant overdreven zijn. Waarom moet je al die reacties trouwens plaatsen? Dat zet mensen alleen maar meer tegen elkaar op. En dat de betreffende Deense krant nu ineens excuses gaat maken! Excuses waarvoor? Omdat je op een paar lange vrome tenen hebt gestaan? Is er nu echt niks anders waar je je druk over kunt maken? Massa’s mensen worden afgeslacht in zinloze oorlogen, half Afrika krepeert van de honger en de aids. De hele aardkloot wordt naar z’n grootje geholpen door onze vervuiling en door de mens veroorzaakte natuurrampen. En dan gaan mensen tekeer over een paar tekeningen. Schiet mij maar lek, ik snap het allemaal niet meer. Geert Wilders plaatste ze op zijn website om de makers van de prenten een hart onder de riem te steken en te laten zien dat hij solidair met ze was. Niet echt een slimme actie. Ik denk dat hij binnenkort alleen nog veilig op straat kan lopen in een niqaab, zo’n burka die je hele gezicht bedekt. Hij zal ook die geblondeerde poedelpruik moeten bedekken, anders wordt ie alsnog herkend!

Nee dan Rita Verdonk, met wie mensen een haat-liefde verhouding hebben. Die zei laatst heel optimistisch dat de problemen tussen de bevolkingsgroepen in Nederland teveel aandacht krijgen in de media (ben ik het helemaal mee eens), terwijl er ook zoveel goede dingen gebeuren (hier heb ik waarschijnlijk wat gemist). En om zelf het goede voorbeeld te geven is ze aan het koken geslagen met honderd gasten. Ze heeft zelfs geleerd hoe je uien moet snijden: met het mes aan de goede kant. Ik zou niet weten hoe je het anders moet doen, want die andere kant snijdt voor geen meter! En uien of geen uien, het blijft om te huilen in Nederland.

Mars en Venus humor

2006-01-03T23:54:00.000-08:00

Weleens gemerkt dat vrouwen vaak om hele andere dingen lachen dan mannen? Voor een deel zit er een overlap in de manier waarop beide sexen tegen humor aankijken. Maar er zijn grapjes waarbij vrouwen compleet uitgevloerd liggen te snikken van het lachen. Het inlegkruisje met turbovleugels is dan eigenlijk te klein, want de situatie is kennelijk zo grappig dat het water niet alleen uit de ogen stroomt, maar dat de dames ook van onderen beginnen te lekken. Terwijl de mannen elkaar dan fronsend aankijken met een blik van: "oke, het zal wel, begrijp jij waar het over gaat??? Ik niet in elk geval, stelletje dozen!"
Andersom, als mannen onder elkaar een grapje maken (meestal iets sexueel getint of anderszins grof) dan zie je vrouwen naar elkaar kijken van: "ja duh, daar heb je die eikels ook weer! Zijn die grijze cellen dan alleen maar gevuld met geile dubbelzinnigheid?"

Het antwoord zal wel ergens in het midden liggen. Een voorbeeld: je staat als vrouw enigszins gebukt om iets uit het onderste keukenkastje te pakken. Manlief loopt er ook net in de buurt om een biertje uit de koelkast te halen en zegt dan enthousiast: “ja ja, blijf staan, blijf staan!” Waarna hij dan heel suggestief achter je gaat staan. Niet dat ie daadwerkelijk van plan is om je daar ter plekke te nemen, je moet niet denken dat je ineens in een scene zit van "the postman always rings twice", maar het is een van de vele voorspelbare mannengrapjes. Het heeft me geleerd om zoveel mogelijk door de knietjes te buigen als ik iets onderin moet pakken!

Nog een voorbeeld: jaren geleden liep ik met mijn vriendin Sietske in Leiden naar een bepaalde straat te zoeken. Of eigenlijk een bepaalde school. Er waren open dagen en we wilden diverse scholen langs. Maar die ene straat konden we maar niet vinden, ook omdat er in onze beleving maar weinig straatnaambordjes duidelijk te lezen waren. We waren al knap melig geworden door al die toestanden. Tot we eindelijk de achterkant van een bord zagen waarvan wij dachten dat het de straatnaam aan zou geven die wij zochten. We renden er naar toe, keken vol verwachting omhoog en lazen: “fietspad”. Nou je kon ons dus opvegen daarna. Zelfs nu na al die jaren krijgen we daar nog de slappe lach om. En de mannen? Die zeggen doodserieus, zonder een spier te vertrekken: “je had toch ook de weg kunnen vragen” Huh? Alsof ze dat zelf ooit zouden doen! Echt niet!

gemekker over Mekkaborden

2005-12-02T07:00:00.000-08:00

Het AD had weer iets bedacht: plaats een artikel over het idee van Rotterdams raadslid Brahim Bourzik om borden in Rotjeknor te plaatsen die naar het oosten wijzen, zodat moslims weten in welke richting ze moeten bidden. En wacht daarna de reacties af.
Ja wat zouden er nou voor kreten komen??? Om dat te raden hoef je niet gestudeerd te hebben toch? Moslims zijn beledigd omdat ze als een stelletje imbecielen worden afgeschilderd die niet weten waar Mekka ligt. Autochtonen roepen allerlei ongenuanceerde kreten als: Koop lekker zelf een kompas! Is Nederland gek geworden? Zielige vertoning! Etc etc etc. Alsof de hele moslimgroep het idee bedacht heeft in plaats van 1 dwaas raadslid.

Natuurlijk is het absurd om zulke borden te plaatsen. We zitten hier niet in het land van Ooit. Of in de Atlas van de Belevingswereld. Daar kun je zoiets verwachten. Als we dan toch gek gaan doen, laten we dan ook een bord maken voor de notoire werkweigeraars die elke week hun handje ophouden terwijl ze niks mankeren en best kunnen werken. Op dat bord zouden we kunnen zetten: LUILEKKERLAND -> Die bordjes laten we wijzen naar de snoepfabrieken van Haribo. Mogen ze daar snoepjes in gaan pakken.
Voor de extremistische geloofsfanaten onder de moslims een bord: PARADIJS MET 70 MAAGDEN -> Het maakt ook niet uit welke kant je de pijl op plaatst. De aarde is rond en ze komen vanzelf weer terug. Maar voor een tijdje ben je die foute jongens dan tenminste kwijt.
Hoezo stemmingmakerij?

We moeten maar lekker zo doorgaan in Nederland. Dan doen we straks onze naam pas echt eer aan. Dan worden we een “Hol”land, een trieste uitgeholde staat, waar mensen elkaar alleen nog maar naar het leven staat. En de media? Die doet er een soeplepel bovenop door dit soort berichtgeving.

Vrouwtorijden het vervolg

2005-11-19T00:48:00.000-08:00

En ja hoor, daar kwamen ze eindelijk: de reacties van de vrouwen op het stukje wat mijn collega Richard in de Kampioen had geschreven over:
Vrouwtorijden.

Zoals wel te verwachten viel waren er nogal wat gebelgde dames die hun gal spuwden. Nee, dan die mannen! Dat zijn lekkertjes! Hele vuilcontainers maken ze van hun heilige koe! De krant c.q. Playboy lezen, roken, scheren, het kan niet op. Een beetje van dat soort kreten zag ik voorbij komen. Wat ik miste, waren de reacties van mannen (en vrouwen) die er om hadden moeten lachen. Er staat op de website van de Kampioen zegge en schrijve maar 1 reactie van een vrouw die er wel de humor van inzag en die vond dat al die dames zich niet zo moesten laten kennen. Eentje maar! Ik kreeg een beetje last van plaatsvervangende schaamte voor mijn sexegenoten. Hebben vrouwen nou werkelijk zo weinig zelfspot? Je zou het haast denken. En er stond een reactie van een vrachtwagenchauffeur die nergens meer van opkijkt.

Dan schreef iemand nog: Hij is duidelijk geen vrouwenkenner en de term ‘vrouwtorijden’ zullen we hem ook maar vergeven. Richard weet dus niet dat vrouwen 2 dingen tegelijk kunnen doen. Dat is iets wat mannen niet kunnen…
Helaas moet ik deze mevrouw tegenspreken. Ik ga niet beweren dat Richard een vrouwenkenner bij uitstek is, maar enig psychologisch inzicht kan hem niet ontzegd worden. En hij kan ook meerdere dingen tegelijk doen: werken, koffie drinken, met zijn collega's kletsen, sms-en, vloeken op de bureaucratie, lachen om al die vinnige reacties...

Dag dames! Vooral blijven schrijven...

Speculeren over speculaas?

2005-11-10T10:56:00.000-08:00

Verlang je ook zo naar het heerlijk avondje met Sinterklaas? Eh… nee, ik bedoel niet een romantische date! Daar is zo’n ouwe soepkip toch helemaal niet geschikt voor! Heb net uit vertrouwde bron vernomen dat een kapoen een gecastreerde haan is, dus het liedje Sinterklaas Kapoentje komt bij mij sowieso in een heel ander daglicht te staan.

Ze hebben ook speciaal een sinterklaasliedje geschreven voor de sterke arm: Sinterklaasje Bonnen, bonnen, bonnen….. dit slaat natuurlijk op ons politieapparaat. Waarschijnlijk zien onze geüniformeerde beste vrienden dit soort dingen als een 5 decembercadeautje: zoveel mogelijk bonnen binnenhalen! Alhoewel, het kan natuurlijk ook slaan op de levensmiddelenbranche.

Dan is er nog zo’n strofe die ik niet begrijp: gooi wat in mijn schoentje, gooi wat in mijn laarsje…. alsof je vroeger je hele assortiment aan schoenen bij de kachel mocht zetten! Nou echt niet hoor. Zoveel schoenen hadden we trouwens niet. Ik zocht altijd wel de wijdste schoen uit, met het hebberige idee dat daar dan meer in kon. En dan moesten we van onze mam een grote dikke winterwortel in de schoen stoppen voor de schimmel van Sinterklaas. Het heeft ook even geduurd voor ik het woord “schimmel” associeerde met een paard. In mijn kinderbeleving was schimmel een soort blauwgroenig-witachtig spul wat op de kaas kon zitten als je het te lang bewaarde. Het stonk nog erger dan de kaas zelf. En ik vond het een rotidee dat Sinterklaas ook aan het beschimmelen was en dat ik dat in stand zou houden door een wortel in mijn schoen te leggen. Aangezien ik zelf ook dol op peentjes ben, at ik die wortel soms stiekem zelf op!

Vroeger, toen ik nog in Sinterklaas geloofde, zo’n jaar of 3 geleden… nee grapje. Toen ik echt klein was, toen heb ik weleens gevraagd of ik in de zak gestopt mocht worden. Ik snapte namelijk niet wat daar zo erg aan was. Die hele zak zat vol chocoladeletters, kruidnootjes, schuimpjes! Leek me geweldig om daar een poosje in te vertoeven en me helemaal misselijk te eten en daarna alle cadeautjes uit te pakken. En dat dreigement dat ze je meenamen naar Spanje imponeerde mij ook niet. Leek me wel wat, zo’n gratis tripje naar een lekker warm land in plaats van naar school te moeten. Maar de goedheiligman lachte als een boer met kiespijn bij mijn gretige vraag. En hij zei schijnheilig dat ik daar toch echt te braaf voor was geweest. Nou ja! Als ik mijn mam moest geloven loog de goeie man dat-ie scheel zag. Het wilde er bij mij niet in, dat ze je voor eeuwig in Spanje vast zouden houden, want als het werkelijk een goedheiligman was, zou hij je nooit zo lang bij je moeder weghouden. Maar helaas het is er nooit van gekomen. Misschien dat ik nu inmiddels vervelend genoeg ben om in de zak gestopt te worden, maar die ouwe zak zal mijn huisje wel weer voorbij lopen dit jaar. Hmm, misschien een beschimmelde wortel voor de deur leggen?

Stokpaardjes

2005-11-08T02:51:00.000-08:00

Weleens een vergadering genotuleerd met een stelletje techneuten? En dat ze dan lekker diep inhoudelijk de materie induiken en “om het duidelijk te maken aan de anderen” vergelijkingen gaan maken met alledaagse dingen? Meestal vind ik die maandelijkse overleggen leuk, omdat ik dan al mijn collega’s weer eens bij elkaar zie en het een uitwisseling is van informatie. Maar deze keer had ik er al gauw genoeg van.

Maandag was zo’n dag. Een van de onderwerpen die aan bod kwamen: het rekenmodel ongevalscenario’s.
W: “Nou eigenlijk is het heel simpel: je stopt er ham en kaas en brood in en als er dan een tosti uitkomt, weet je dat je goed zit.”
B: “Maar als er dan een komkommer uitkomt? Dan moet ik dus gealarmeerd raken?”
H: “Ja, dan moet je de calamiteitenknop indrukken, want je rekende op een tosti en niet op een komkommer”
(ow pff daar gaan we weer!!)

Op dit moment houdt mijn laptop het voor gezien, de muis (in de vorm van een vierkantje op het toetsenbord, wat ik steeds per ongeluk aanraak) doet het niet meer. Even later werkt het hele toetsenbord niet meer. Ik word pissig en besluit om dan maar met de hand verder te schrijven. Waar waren we ook alweer? Ik hoor het woord “gereedschapskist”
Hè?? Gereedschapskist?? Dit blijkt gewoon een soort memo te zijn met toelichtingen, aanbevelingen, standaarden etc als aanvulling op een hoofddocument. Ik bedenk me op dit moment dat het Nederlands steeds ingewikkelder wordt als we voor alles te pas en te onpas synoniemen gaan gebruiken. Ik dacht dat er ooit afgesproken was om zoveel mogelijk heldere taal te gebruiken. Hoe snel glijden we weer af! Aan het eind van deze chaotische en vermoeiende bijeenkomst, bekijk ik mijn krabbels van aantekeningen. Moet hier een verslag uitkomen? Ik kan er geen chocola van maken, laat staan een tosti. Ik denk dat ik straks een vette komkommer baar!

Verdachte Sint

2005-11-02T03:47:00.000-08:00

Ophef in trein door verdachte man in rode djellaba en donkergetinte man met groen fluwelen pak, roe en verdacht uitziende jute zak

AMSTERDAM - De politie heeft dinsdag twee mannen uit een internationale trein in Amsterdam geplukt en gearresteerd.
De twee aangehouden mannen werden dinsdag door de politie afgevoerd. De twee gedroegen zich volgens de politie verdacht. Zo rommelden ze met “kruit”noten en deelden verdachte pakjes aan kinderen uit.

De technische recherche vond in de trein en in de persoonlijke spullen van de twee mannen nog meer verdachte zaken, zoals een geheim boek met vertrouwelijke informatie van diverse (stoute) kinderen.

Oplettende passagiers hadden de politie gebeld, omdat zij verdachte omstandigheden zagen, zoals een onrustige schimmel, een verdachte stok in de vorm van een gouden staf en diverse donkergetinte, in fluwelen pakken geklede handlangers, aldus een woordvoerder…..
Ook zo’n zin in het suikerbeestenfeest?

Heksen en Hulpsinterklazen in opleiding

2005-10-25T01:07:00.000-07:00

Gelezen op www.nu.nl:

opleiding tot heks fiscaal aftrekbaar. DEN HAAG - Wie een opleiding tot heks volgt, kan de kosten aftrekken voor de belasting. Voorwaarde is dat de opleiding leidt tot een betere financieel-economische positie van de betrokkene of dat de scholing nodig is voor het op peilen houden van diens vakkennis.

Dat is het! Ik loop al een tijdje rond met de gedachte of ik niet iets heel anders kan gaan doen. Gewoon helemaal het roer omgooien. Nou hier ligt de ultieme uitdaging. Ik moet nog even uitvogelen welke kosten ik allemaal af mag trekken. Eens kijken, hoe kan ik meneertje Belastingdienst nou op de meest efficiënte manier een poot uitdraaien? Ik zou een gemotoriseerde bezemsteel aan kunnen schaffen. Zo’n gestroomlijnd exemplaar. Eentje met zijden haren, want zo’n gewone takkenbezem zit natuurlijk voor geen meter! Die prikt als de neten. En als het kan met zitvlakverwarming en richtingaanwijzers. Een paar hippe handgebreide wanten erbij en een bivakmuts, want het kan natuurlijk koud worden als je “op zakenreis” moet. Alhoewel, die bivakmuts is wat tricky. Je zou voor een overvaller c.q. terrorist aangezien kunnen worden. Dat heeft wel zo zijn voordelen, want iedereen maakt meteen ruim baan! Je bent ook meteen van de files af en parkeren is al helemaal geen probleem meer, want je kunt je “voertuig” zo in de bezemkast stoppen.

Als ik met die heksenopleiding klaar ben, ga ik op college in Zoetermeer, want er is dringend behoefte aan gediplomeerde hulpsinterklazen heb ik gelezen. Die beunhazen die er nu rondlopen hebben slechts oog voor “kinderen” van 18 jaar en ouder heb ik gehoord. En ook stinken ze vaak naar de drank, dragen oneerbiedige gympies onder de tabberd en slaan liederlijke taal uit. Nou ik heb al een voordeel: mijn wenkbrauwen worden hier en daar al een beetje grijs! Ik heb alleen mijn kleur tegen. Hmm, ik ruik een gat in de markt. Is er nergens een opleiding voor Zwarte Pieten?

Idolle hoop

2005-10-23T10:50:00.000-07:00

Boeoeoe

Ook zo genoten van Idols?
Ik heb me weer eens de krampen gelachen. Ja, ik weet het. Het is heel gemeen. Blijkbaar zit het standaard in de aard van de mens ingebakken: leedvermaak als een ander voor paal staat, ik doe er ook aan mee, niks menselijks is mij vreemd. Zoveel van die valse kraaien die allemaal denken dat ze nachtegaaltjes zijn. De nepnachtegaaltjes zijn vaak vergezeld van een moederkloek die ook overtuigd is van het wereldtalent van zoon of dochter (meestal dochter). Als vervolgens dochterlief jankend het podium verlaat, staat mams klaar om de traantjes te drogen en het teleurgestelde valse-kraaienjong te troosten: "ach gossie, kom maar hier hoor, die lui hebben er geen zak verstand van, laat ze lekker barsten joh. Ga maar weer fijn met je barbie spelen dan."
Gelukkig zie je soms ook wel realistische ouders, die niet meteen de jury aan de hoogste boom willen hangen, maar inzien dat je er echt wat voor moet doen en meer in huis hebben, dan alleen de wil om lekker gauw beroemd te worden.

Gisteren heb ik me wel weer kostelijk vermaakt. Sommigen hebben geen flauw benul waar ze nu eigenlijk over zingen. Anderen denken weg te komen met het opdreunen van het clublied van de plaatselijke voetbalclub. En dan die ijskonijnenblik van Jerney Kaagman, alsof ze wil zeggen: "Neem je me nou in de maling of denk je echt dat je een kans maakt!" Nou, als mijn kind zo vals zou zingen, zou ik hem of haar in elk geval afraden om auditie te doen. Ik heb ooit een keer meegemaakt dat de glazenwasser zowat van zijn ladder viel, toen ik in mijn onschuld een paar aria's in de badkamer weggaf. Maar of dat nu kwam omdat ik zo vals stond te kwelen of omdat ik net het raampje openduwde waar zijn ladder tegenaan stond, daar wil ik vanaf wezen. Ik ga dat in elk geval niet Idols-minnend Nederland aandoen.

Ooit, jaren geleden, heb ik eens (na vele glazen wijn) meegedaan aan een soort soundmixshow op vakantie. De man die het presenteerde wilde zelf ook altijd heel graag in beeld en die liep dan ook voortdurend voor het scherm waar de tekst op stond. Aangezien het een tekst van Hazes was (waar ik helemaal niet goed in ben, maar mijn vriendin waarmee ik samenzong wel) liep ik telkens vast. Op een gegeven moment riep ik, helemaal vergetend dat ik in de microfoon stond te brullen: "ga nou toch 's opzij joh eikel! Je bent toch niet doorzichtig!"
Reactie van de kinderen? Die zijn het zwembad ingevlucht bij de eerste valse noten!

Indo nostalgie

2005-10-16T05:22:00.000-07:00

Onlangs mailde mijn in Portugal woonachtige vriendin Maureen me een linkje naar: www.indo.startbewijs.nl een site vol met links naar websites die op een of andere manier met Indonesië en het vroegere Nederlands-Indië te maken hebben. Ik ben daar gretig ingedoken en kwam een heleboel leuke dingen tegen, o.a. een website die heette: Indisch-4ever, een weblog met allemaal oude foto’s en nieuws over het Indonesië van nu en met kooksites met Indische gerechten. Toen ik dat allemaal las en zag raakte ik meteen in de ”Indo-modus” en ik werd door een gevoel van nostalgie bevangen.

Mijn neef, tante en oom

mijn opa en oma Geraerds Thesingh

Zolang ik me kan herinneren hebben mijn opa en oma (van moeders kant) bij ons ingewoond. Mijn moeder heeft ze tot aan hun dood verzorgd. Mijn opa was een Hollander en mijn oma een frêle Javaanse, een pittig wijffie, net zoals het eten dat ze kookte . Zij sprak ook alleen Maleis. Ze verstond ons wel en wij haar op de een of andere manier ook. Ook al spraken wij geen Maleis, we wisten donders goed wat ze bedoelde als we ondeugend waren geweest en we werden voor “brandal” of “nakal” uitgemaakt en als ze het over “glitisch” had, dan hadden we met onze tengels ergens aangezeten waar we af dienden te blijven. Het woord "adoe" werd op meerdere manieren gebruikt. Als oma schrok of pijn had of medelijden met iemand, dan zei ze "adoe". Met de klemtoon op "doe". Nu weet ik niet of ik de woorden hier goed spel, want ik ken maar een paar woorden Maleis en dan nog alleen fonetisch. Zo weet ik dat ze “prettige wandeling” bedoelen als ze “selamat djalan” tegen je zeggen. En “selamat makan” is wat bekender: “smakelijk eten.”
Op onze Jutafamily site heb ik een aparte Indiëpagina aangemaakt. Hier staan oude documenten op zoals doopakten, (zelfs een uit 1860), liedjes uit oorlogstijd en oude foto's.

Mijn moeder als mooie jonge vrouw

met die licht melancholische blik...

Vroeger kwamen er altijd massa’s ooms en tantes op bezoek in de weekenden. Dat was altijd gezellig. Er werd uitgebreid ge(rijst)tafeld. Dat was ook zoiets: als je klasgenootjes vroegen wat je gegeten had en je zei dat je rijst op had. Dan was de steevaste reactie: oh, lekker met krenten en suiker en een beetje boter en kaneel! En dan keek ik ze vol afschuw aan: boter, kaneel en suiker!!! Het idee alleen al. En die krenten kon ik al helemaal niet plaatsen. Maar zij bedoelden de oerhollandse rijstepap (wat ik niet toen nog niet kende). En als de volwassenen wilden bijpraten na het eten, werden wij naar buiten gedirigeerd of je moest boven spelen als het slecht weer was. Als we erg veel kabaal maakten, werd er door die of gene naar boven geroepen: “Ayooo niet zo kedebloekendeblakken dan!!” (niet zo stommelen dus). Dit soort woorden heb ik altijd wel onthouden. De rest is toch wat in het putje gezakt, want er zijn al veel oudere familieleden overleden. En hoe ouder je wordt, hoe vaker je terugdenkt aan je jeugd. Ik heb soms weleens heimwee naar die tijd, lekker onbezorgd buiten spelen, je niet druk hoeven maken om al die “grotemensendingen”. Je mag het eigenlijk niet zeggen, maar je zou haast verlangen om een beetje kinds te worden! Alhoewel, soms heb ik dat al!! Kom het is mooi weer, ik ga lekker in de tuin in het zonnetje zitten, een beetje dagdromen. Selamat tidor! (welterusten)

Coke(n) met tunnelsterren

2005-09-27T05:14:00.000-07:00

Hieronder staat een recept dat mijn excollega (nu vriendin) en ik ooit eens speciaal hebben bedacht voor het openingsfeest van de Westerscheldetunnel in 2003. Eigenlijk hoort dit op de kooksite thuis, maar aangezien het geen echt recept is (het lijkt me tenminste niet raadzaam om uit te proberen), leek het me wel leuk om dit hier te plaatsen. Het is er in elk geval melig genoeg voor.

WC eend met bentonietsaus (een typisch Zeeuws-Uteregs culinair kunstwerkje voor sterke magen)
Ingrediënten:
1 flinke WC eend (glorix of een ander gerenommeerd merk)
100 gram Zeeuwse boter
1 halve liter bentoniet
2 salmonella-eieren nr. 3
snufje peper of snuifje coke (te verkrijgen in Utrecht Hoog Catharijne)
mespuntje zout
gemengde Zeeuwse kruiden (niet zuinig mee omspringen!)
2 eetlepels salsaparilla (kruiden van Grote Smurf voor de magische finishing touch)
maagtabletten c.q. rennies
voor de garnering gebruiken we verse, net uit hun tent gelokte mosseltjes

Indien de WC eend uitverkocht is, kan deze vervangen worden door een verse stresskip. Malse exemplaren hiervan zijn volop in de aanbieding bij de Bouwdienst te Utrecht of bij het PBB Westerscheldetunnel te Goes, lekker en niet duur.

Zoek een flinke braadpan en doe hierin de Zeeuwse boter. Voor een snelle bereiding steekt u het vuur aan, dan smelt de boter eerder. Als u relaxed wilt koken mag u de pan ook buiten in de tuin op een bankje in het zonnetje zetten. Deze laatste optie geniet onze voorkeur, want dat geeft u volop tijd om de eend tactvol voor te bereiden op haar laatste zwemtocht naar gene zijde (om met onze projectmanager te spreken).
Volgende stappen:
Wrijf de eend in met peper, coke, zout en kruiden. De salsaparilla voegt u pas op het laatste moment toe. Let er op dat u eerst de eend plukt. Het is wat onhandig om de kruiderij uit al die verbrande veren te kluiven.
Zodra de boter begint te bruinen en het schuim is weggetrokken neemt u ontroerd afscheid van de eend en legt haar voorzichtig in de pan. Een minuut of 10 op hoog vuur rondom aanbraden en nu en dan met een vleesvork prikken. Als u “au” hoort dient u met een grote pollepel net zo lang te slaan tot het stil is. Deksel op de pan en de eend een poosje in haar eigen sop gaar laten koken. Zet het vuur wel laag, anders komt er teveel rookontwikkeling en daardoor loopt u het risico teveel ongenode gasten over de vloer te krijgen, zoals de openbare hulpdiensten en dergelijke.
Zoek intussen een beslagkom en klop de salmonella-eieren goed los. Zeef de bentoniet en voeg dit telkens met kleine scheutjes aan de eieren toe. U blijft voortdurend roeren tot het een mooie egale mousse wordt.
Na 3 vlieguren haalt u het deksel van de braadpan en legt de eend op een grote platte Wedgwood schaal (ander Engels merk mag ook). Leg een theemuts over de eend, zodat deze goed warm blijft. Doe het bentonietmengsel in de pan en pook de boel flink op. Laat het een kwartiertje sudderen en doe op het laatste moment de salsaparilla erdoorheen. Giet de (hopelijk nog vloeibare) saus over de eend en garneer het met de dakloze mosseltjes.

Lekker met zeekraal en gebakken Zeeuwse bintjes die uit de Boomse klei getrokken zijn.

Bij zo’n exquise maaltijd mag een lekker voorgerecht uiteraard niet ontbreken. Wij raden u aan de Indiase Slurryschild(padden)soep met groûtons geïnjecteerd te serveren en om het geheel af te maken kunt u als nagerecht kiezen voor een boorkopje met slagroom.

Als echte projectmedewerkers hebben wij natuurlijk niet nagelaten een degelijke risicoanalyse op te stellen. Hieronder een Plan van Aanpak om zo min mogelijk slachtoffers te maken:

U nodigt een select gezelschap uit en de minst sympathieke mag als proefpersoon dienen.
Neem de proefpersoon apart in de keuken en laat deze een hapje nemen.
Als deze proefpersoon paars aanloopt en er komen rookpluimen uit de oren, waarna hij of zij verkrampt neerstort, neemt u de volgende (verbeter)maatregelen:

· werk de proefpersoon weg, desnoods in het gootsteenkastje
· trek een opgewekt gezicht en ga terug naar uw andere gasten
· vertel dat er kortsluiting is in de keuken en dat daardoor de maaltijd mislukt is
· doe een voorstel om met de rest van het gezelschap gezellig te gaan chinezen.

Mocht de maaltijd onverhoopt wel een succes blijken te zijn, maar toch wat zwaar op de maag te liggen, dan kunt u de vernieuwde versie van de Westerscheldetunnelsite raadplegen. Hier staan onder het kopje “boorproces” geweldige hulpmiddelen beschreven tegen verstoppingen en verklevingen, bijvoorbeeld: agitatoren, centrumsnijder, brekerwals, filterrek en zuigmond (uh?!)

Met dank aan: Nico de Jonge en Freek Wermer voor hun kooktips en inspirerende ideetjes.
Eet smakelijk!

Reny en Caroline

Muizenissen

2005-09-20T04:33:00.000-07:00

Mailwisseling tussen mij en mijn zus Anita. Onderwerp dit keer was de muizenplaag bij Anita. De mail werd op een gegeven moment zo melig dat ik besloot om het te publiceren.

R: Hoi Nietje. Heb je een leuk weekend gehad? gisteren zijn we bij Hans en Michael gaan kijken op het voetbalveld. Die hebben verloren met 3-2 tegen een hele zwakke ploeg, dus da's niet zo mooi. Maar Hans heeft nog wel gescoord, dus dat was een lichtpuntje. En s’morgens hebben we de hele tijd lekker in de zon in de tuin zitten puzzelen met zijn tweetjes. Theo is tegenwoordig ook een beetje verslaafd geraakt aan de sudoku's. Dus dat is wel lachen. Had nooit gedacht dat hij puzzelen nog eens leuk zou gaan vinden.

A: Nou we hebben best wel veel gedaan. Marc heeft eindelijk zijn kamer goed opgeruimd. Natuurlijk kwam ie weer dingen tegen, die hij kwijt was of al een hele tijd niet meer in handen heeft gehad. Uiteraard met de deur dicht natuurlijk, want de muis was er nog niet uit, tot zondagmiddag.
Ben boven op zolder bezig, Jon achter de computer, maar hij gaat dus een beetje naar boven zitten roepen! Mama kom gauw, die muis!!! Nou die zat dus in een kartonnen doos tussen zijn spullletjes en Marc had razendsnel de doos dichtgevouwen! Ik heb 'm dus met doos en al het hofje opgestuurd. Daar heeft ie 'm losgelaten! Volgens Jon en Marc was die muis best wel groot en graatmager, en.... had dus in die doos al een nest gemaakt van een ouwe Donald Duck en weet ik het allemaal. Vorige week toen we dat kreng probeerden te vangen was het nog een klein veldmuisje. Zou die zichzelf zo hebben opgerekt om tussen de kleinste kieren door te kunnen?

R: Die muizen dat blijft toch ook een probleem bij jullie! Denk je een van de drie neefjes te hebben, zit Donald er zelf in! (noot: ik bedacht me later pas dat Donald Duck een eend is en geen muis! And I am not legally blond)

A: En weet je wij zijn één van de weinige families hier in onze buurt die geen kat hebben. Ja Jon vindt ze nog steeds niks, helaas.... Maar ook helaas is dat ik er echt extra werk aan heb. Moet bv dus de trapkast cq voorraadkast leeghalen, We zien overal muizenpoepjes. Yak! Ze hebben zelfs een zakje met niet aangemaakte satésaus helemaal opgepeuzeld, wie weet wat er nog volgt als ik die kast helemaal leeghaal. Brrrrr......

R: Ah, dus het zijn Indo-muizen dat ze de satesaus opvreten? Nou da's helemaal lachen dan. Misschien moet je wat kleefrijst maken met extra veel kleef, dan kunnen ze niet wegkomen! Jon is ook niet de enige die niet van katten houdt. Theo vindt het ook niks helaas. Maar daar heb ik me maar bij neergelegd. Ik kroel wel af en toe met katten van vriendinnen als ik daar op bezoek ben.

A: Ja, ik zei nog 'zal ik de volgende een portie saté bij jullie in de kast zetten!' Stelletje vieze krengen! Een hoop rotzooi maken ze, want er ligt dus ook overal van die korrels satesaus. Ja van de marinadezakjes hebben ze helemaal niets kapot gemaakt, da's natuurlijk geen moer aan. Die stomme rotmuis op Marc's kamer had er ook zo'n zootje van gemaakt. Die paar kleine cactusjes heeft ie uitgegraven en geprobeerd op te eten. Maar goed de aarde lag op de grond, bureau en vensterbank. We gaan maar weer vanavond het e.e.a. doen eraan. Gaten dichten als ik die vind.
Pffft

R: Richard geeft als tip: doe er wat kroepoek bij de volgende keer. En zoals tante Lien zong in de late late lien show: wat sambal en wat kroepoek en een goed glas bier d'r bij!

A: Nou alléén sambal, dat lijkt me wel wat, springen ze van schrik met vuur onder hun staart vandaan naar buiten!

Hmmmm, dit begint toch verdacht veel op een Tom en Jerry actie te lijken!